Stefan Maleszewski
pułkownik artylerii
Pełne imię i nazwisko

Stefan Włodzimierz Maleszewski

Data i miejsce urodzenia

8 maja 1885
Michniewo

Data śmierci

po 1945

Przebieg służby
Lata służby

1910–1911, 1914–1935, 1939–1945

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Szkoła Strzelań Artylerii

Stanowiska

komendant szkoły

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Stefan Włodzimierz Maleszewski (ur. 8 maja 1885 w Michniewie, zm. po 1945) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 8 maja 1885 w folwarku Michniewo, w ówczesnym powiecie kalwaryjskim guberni suwalskiej, w rodzinie Władysława i Heleny z Różańskich. Był bratem Wiktora (1883–1941), prezydenta Wilna, posła na Sejm, podpułkownika lekarza Wojska Polskiego, i Zofii (ur. 1891), działaczki niepodległościowej, odznaczonej Medalem Niepodległości. Mając 5 lat wyjechał z rodziną do Rosji. Gimnazjum ukończył w Niżnym Nowogrodzie. W 1910 skończył studia na Wydziale Fizyczno-Matematycznym Cesarskiego Uniwersytetu Charkowskiego. W trakcie studiów należał do Związku Studentów Polaków. Na przełomie 1910 i 1911 odbył obowiązkową służbę wojskową w rosyjskim 2 dywizjonie artylerii konnej w Suwałkach. W 1911 został zatrudniony w Gminazjum w Łomży, w charakterze nauczyciela matematyki.

1 sierpnia 1914 został zmobilizowany do armii rosyjskiej. W czasie I wojny światowej walczył jako chorąży w szeregach 18 dywizjonu moździerzy. 29 września 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i został przydzielony do 2. baterii dywizjonu artylerii konnej. Za męstwo i waleczność w walce z bolszewikami został odznaczony Amarantową Wstążką. 30 czerwca 1918, po demobilizacji korpusu, wyjechał do matki w Wilnie (ojciec zmarł w czasie wojny). Następnie udał się do Warszawy, a we wrześniu objął posadę nauczyciela matematyki i gimnastyki realnym w Skierniewicach. 1 listopada 1918 wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej i wziął udział w rozbrajaniu Niemców.

11 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie wojnie z bolszewikami. Początkowo pełni służbę jako młodszy oficer 1. baterii 2 dywizjonu artylerii konnej, a następnie dowódca tejże baterii. Wyróżnił się 26 czerwca 1920 w walce pod miasteczkiem Barbarów. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w artylerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.

25 lutego 1921 objął dowództwo 6 dywizjonu artylerii konnej we Lwowie i sprawował je przez kolejnych sześć lat. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 50. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 16 marca 1927 prezydent RP nadał mu stopień pułkownika z dniem 1 stycznia 1927 i 7. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 10 czerwca 1927 zdał dowództwo dywizjonu i wyjechał do Bydgoszczy, gdzie objął dowództwo 15 pułku artylerii polowej. W grudniu 1930 został mianowany komendantem Szkoły Strzelań Artylerii w Toruniu. W czerwcu 1933 został mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego. Z dniem 31 sierpnia 1935 został przeniesiony w stan spoczynku. Po zwolnieniu z wojska zmieszkał w Terespolu Pomorskim, gdzie nabył gospodarstwo rolne o powierzchni 25 ha.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 przebywał w Ośrodku Zapasowym Artylerii Lekkiej nr 8 w Skierniewicach. 27 września 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w Oflagach: X A Sandbostel, X C Lubeka i VI B Dössell.

W 1927 ożenił się, miał córkę Helenę (ur. 12 lipca 1928) i syna Andrzeja (ur. 17 grudnia 1931).

Ordery i odznaczenia

Uwagi

  1. ↑ W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Stefan I Maleszewski”, w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko, a mianowicie Stefana II Maleszewskiego (ur. 23 grudnia 1895 lub 6 stycznia 1896), porucznika rezerwy 13 pułku ułanów, odznaczonego Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej.

Przypisy

  1. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 806, 814.
  2. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 626, 703.
  3. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-04-06].
  4. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-04-06].
  5. ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 4.
  6. 1 2 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-04-06].
  7. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-04-06].
  8. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-04-06].
  9. 1 2 M.P. z 1933 r. nr 258, poz. 276.
  10. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-04-06].
  11. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-04-06].
  12. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Kolekcja ↓, s. 4.
  13. ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
  14. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 3.
  15. ↑ 18-й мортирный артиллерийский дивизион. Офицеры русской императорской армии. [dostęp 2024-04-06]. (ros.).
  16. 1 2 3 Малешевский Стефан. [w:] Памяти героев Великой войны 1914–1918 [on-line]. Управление Министерства обороны Российской Федерации по увековечению памяти погибших при защите Отечества. [dostęp 2024-04-06]. (ros.).
  17. ↑ Chytrzyński 1929 ↓, s. 3, 7, jako por. Stefan Malczewski.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 29 z 4 sierpnia 1920, s. 678.
  19. ↑ Chytrzyński 1929 ↓, s. 20.
  20. 1 2 Mianowski 1930 ↓, s. 21.
  21. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 16 kwietnia 1921, s. 771.
  22. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 23 kwietnia 1921, s. 832.
  23. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 326.
  24. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 806.
  25. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 725.
  26. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 187.
  27. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 814.
  28. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 737.
  29. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 19 marca 1927, s. 91.
  30. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 448.
  31. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927, s. 147.
  32. 1 2 Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 389.
  33. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931, s. 4.
  34. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 175, 813.
  35. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933, s. 127.
  36. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935, s. 87.
  37. ↑ Kolekcja ↓, s. 1–2.
  38. 1 2 Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2024-04-06].
  39. ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 4.
  40. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 18 lutego 1922, s. 106.
  41. ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
  42. ↑ Chytrzyński 1929 ↓, s. 23.
  43. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-04-06].
  44. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 175.
  45. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 15 lipca 1922, s. 530, jako por. Stefan Maliszewski.
  46. ↑ Monitor Polski nr 260, poz. 634. 1928-11-10. [dostęp 2024-04-06].
  47. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928, s. 403.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.