Stefan Wiktor Górnisiewicz
„Góra”, „Sulica”
podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia

1 czerwca 1897
Czernichów

Data i miejsce śmierci

24 listopada 1954
Warszawa

Przebieg służby
Lata służby

1914–1945

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Armia Krajowa

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

26 Dywizja Piechoty

Stanowiska

szef sztabu dywizji

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
powstanie warszawskie

Odznaczenia

Stefan Wiktor Górnisiewicz, ps. „Góra”, „Sulica” (ur. 1 czerwca 1897 w Czernichowie, zm. 24 listopada 1954 w Warszawie) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys

W latach 1907–1914 uczył się w c. i k. Gimnazjum Wyższym w Wadowicach. Od sierpnia 1914 do sierpnia 1917 służył w 3 pułku piechoty Legionów Polskich, od listopada 1917 do lutego 1918 w batalionie zapasowym II Brygady Legionów, od lutego do maja 1918 internowany, od czerwca do października 1918 służył w c. i k. 100 pułku piechoty na froncie włoskim.

W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego, uczestniczył w walkach na Śląsku Cieszyńskim w pierwszej połowie 1919. W 1921 był piłkarzem krakowskiej Wisły, ps. Bogdan.

Z dniem 1 listopada 1924 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego. Z dniem 11 października 1926, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera sztabu generalnego, został przydzielony do dowództwa 13 Kresowej Dywizji Piechoty w Równem, pozostając oficerem nadetatowym 32 pułku piechoty w Modlinie. Następnie pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie. 18 lutego 1928 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 59. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku został przesunięty w DOK II na stanowisko pełniącego obowiązki szefa Oddziału Ogólnego Sztabu. 26 marca 1931 został przeniesiony do dowództwa 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach na stanowisko szefa sztabu. 23 marca 1932 został przeniesiony do 10 pułku piechoty w Łowiczu na stanowisko dowódcy III batalionu, detaszowanego w Skierniewicach. W czerwcu 1933 został przeniesiony do 13 pułku piechoty w Pułtusku na stanowisko dowódcy batalionu. W latach 1936–1939 był szefem Samodzielnego Referatu Ogólnego w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 i 23. lokatą w korpusie oficerów piechoty.

W czasie kampanii wrześniowej walczył w składzie Grupy „Kowel” jako dowódca pododcinka północnego, a następnie dowódca batalionu piechoty i podgrupy piechoty do 2 października 1939. Uniknął niewoli i włączył się w działalność podziemną w Łodzi. Był członkiem Służby Zwycięstwu Polski. Zagrożony aresztowaniem wyjechał na Lubelszczyznę i został tam członkiem Batalionów Chłopskich. Tam był, wedle różnych źródeł, I lub II zastępcą Komendanta Głównego Okręgu i odpowiednio szefem sztabu lub szefem wyszkolenia. W marcu 1944 wszedł w skład Komendy Okręgu Lublin Armii Krajowej jako zastępca komendanta. Odpowiadał tam za scalone z AK oddziały BCh. W czerwcu 1944 powrócił do Warszawy i jako przedstawiciel BCh wszedł do Komendy Głównej Armii Krajowej. Według niektórych źródeł pełnił w niej funkcję szefa Oddziału IV Kwatermistrzowskiego. Po upadku powstania warszawskiego dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w Oflagu II C Woldenberg. Po zakończeniu II wojny światowej powrócił do Polski, jednak został zatrzymany i osadzony w Obozie NKWD w Rembertowie, a 21 lutego 1945 wywieziony do ZSRR. Powrócił do Polski 9 grudnia 1947. Następnie pracował w spółdzielczości, w Lublinie, Krakowie i Warszawie. W tym ostatnim mieście był zatrudniony w Związku Hodowców Nasion i Spółdzielni Pracy „Introligator”.

Zmarł 24 listopada 1954 w Warszawie. Został pochowany 29 listopada 1954 na cmentarzu w Milanówku.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Michał Siwiec-Cielebon, Wolności siew. Absolwenci i uczniowie c. i k. Gimnazjum Wyższego w Wadowicach do 1918 r. jako kadra przyszłych sił zbrojnych odrodzonej Rzeczypospolitej, „Wadoviana. Przegląd historyczno-kulturalny” (21), 2018, s. 92–145, ISSN 1505-0181.
  2. ↑ Stefan Górnisiewicz - Historia Wisły [online], historiawisly.pl [dostęp 2020-05-13].
  3. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 125, 182.
  4. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 46.
  5. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 373.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 101.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 233.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 131.
  9. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 522.
  10. 1 2 3 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 15.
  11. ↑ Maksimiec 2021 ↓, s. 322, 640-646.
  12. ↑ Życie Warszawy. R. 11, 1954 nr 229=3400 (25 IX), Warszawa, 1954 [dostęp 2020-05-13].
  13. ↑ M.P. z 1931 r. nr 111, poz. 163 „za pracę w dziele odzyskania Niepodległości”.
  14. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
  15. ↑ Kronika. Odznaczenia w Legionie polskim. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 107 z 11 maja 1917.

Bibliografia

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Marian Wojtas: Słownik biograficzny żołnierzy Batalionów Chłopskich : IV Okręg Lublin. Lublin: Stowarzyszenie Byłych Żołnierzy Batalionów Chłopskich, 1998, s. 176. ISBN 83-85223-60-6.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
  • Marian Wojtas: Słownik biograficzny żołnierzy Batalionów Chłopskich. T. V. Lublin: Wydawnictwo Bestprint, 2009, s. 723–727. ISBN 978-8360702-72-7.
  • Z dziejów walk o niepodległość, t. 1, red. Marek Gałęzowski, Waldemar Grabowski, Sławomir Kalbarczyk, Jerzy Kirszak, wyd. IPN, Warszawa 2011 (tam biogram S.G. autorstwa Andrzeja Chmielarza).
  • Stanisław Maksimiec: Front Północny. Organizacja i walki we wrześniu 1939 roku. Oświęcim: Wydawnictwo Napoleon V, 2021. ISBN 978-83-8178-582-2.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.