Stefan Edward Łomnicki
kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia

18 marca 1898
Leszczków

Data i miejsce śmierci

kwiecień 1940
Charków

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

Legion Wschodni
3 Pułk Piechoty Legionów Polskich
6 Pułk Piechoty Legionów Polskich
24 Pułk Piechoty
Brygada KOP „Wołyń”
68 Pułk Piechoty

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
Bitwa o Lwów (1918–1919)
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa

Odznaczenia

Stefan Edward Łomnicki (ur. 18 marca 1898 w Leszczkowie, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 18 marca 1898 w Leszczkowie, w ówczesnym powiecie sokalskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Stanisława i Stefanii z Lewandowski.

Od 1913 roku był członkiem „Sokoła”. W sierpniu 1914 roku wstąpił do Legionu Wschodniego. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 3 pułku piechoty Legionów Polskich. 22 lutego 1915 roku został ranny. Przebywał w szpitalu, a następnie w Domu Rekonwalescentów w Kamieńsku. W lipcu 1915 roku został przydzielony do 6 pułku piechoty Legionów Polskich. Latem 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, został wcielony cesarskiej i królewskiej armii.

Po odzyskaniu niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Ukończył szkołę oficerską. Walczył w obronie Lwowa oraz wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 24 pułku piechoty.

W 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1652. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Jako były oficer zawodowy został zatrzymany w służbie czynnej, w 24 pułku piechoty w Łucku. Ukończył Centralną Szkołę Strzelań w Toruniu. 15 maja 1930 roku został powołany do służby czynnej i przemianowany na oficera zawodowego w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 roku i 38. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1931 roku został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku w korpusie oficerów piechoty. 26 marca 1931 roku otrzymał przeniesienie do Korpusu Ochrony Pogranicza. Służył w Brygadzie KOP „Wołyń”. 3 sierpnia 1931 roku został przeniesiony do 68 pułku piechoty we Wrześni. Z dniem 31 maja 1932 roku został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Łuck. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr II. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”. W ramach osadnictwa wojskowego otrzymał działkę w osadzie wojskowej Chrask, w powiecie łuckim, na której gospodarował po zakończeniu służby wojskowej.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 roku spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 Kolekcja VM ↓, s. 1.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 Kolekcja VM ↓, s. 4.
  3. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 183, 442.
  4. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 197.
  5. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 120.
  6. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 245.
  7. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 10 z 16 sierpnia 1932 roku, s. 361.
  8. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 330, 872.
  9. ↑ Kolekcja VM ↓, s. 1–4.
  10. ↑ Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 181.
  11. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  12. ↑ M.P. z 1931 r. nr 111, poz. 163
  13. 1 2 3 Kolekcja VM ↓, s. 3.
  14. ↑ Kolekcja VM ↓, s. 1 foto.

Bibliografia

  • Stefan Łomnicki. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; sygn. I.482.73-6807 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-10-01].
  • Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych.
  • Rocznik Oficerski 1924. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1924. [dostęp 2016-06-11].
  • Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków, Warszawa 2003, ISBN 83-916663-5-2, s. 312.
  • Rocznik Oficerski 1923 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, s. 195, 503;
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
  • Stefan Łomnicki, Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918, Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku .
  • Kazimierz Banaszek, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Warszawa: Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.