Staw barkowo-obojczykowy (łac. articulatio acromioclavicularis) – staw łączący wyrostek barkowy łopatki z końcem barkowym obojczyka. Jest to staw kulisty (wykonuje ruchy typowe dla tego typu stawu), zawierający krążek.

Powierzchnie stawowe

Rolę główki przejmuje koniec barkowy obojczyka, natomiast panewką jest wyrostek barkowy.

Torebka stawowa

Torebka stawowa jest luźna, z przodu grubsza niż z tyłu, wzmocniona więzadłami; przyczepia się do kości wzdłuż granic powierzchni stawowych.

Krążek stawowy nieraz wypełnia całą jamę stawową i przekształca staw w połączenie chrząstkozrostowe, często jednak jest niezupełny albo brak go całkowicie.

Więzadła

Wzmacniany jest przez:

  • więzadło barkowo-obojczykowe między powierzchnią górną końca barkowego obojczyka a przylegającą częścią wyrostka barkowego łopatki,
  • więzadło kruczo-obojczykowe:
    • czworoboczne stanowi część przednio-boczną, odchodzącą od kresy czworobocznej obojczyka,
    • stożkowate stanowi część tylno-przyśrodkową, odchodzącą od guzka stożkowatego obojczyka.

Ruchy w stawie

  • unoszenie i obniżanie łopatki
  • wysuwanie do przodu i cofanie obręczy
  • drobne ruchy obrotowe

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 Adam Bochenek, Michał Reicher, Anatomia człowieka. Tom I. Anatomia ogólna. Kości, stawy i więzadła, mięśnie, wyd. XIII, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2019, s. 481–482, ISBN 978-83-200-4323-5.

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.