| wieś | |
Pałac w Starym Wołowie | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (III 2011) |
482 |
| Strefa numeracyjna |
71 |
| Kod pocztowy |
56-100 |
| Tablice rejestracyjne |
DWL |
| SIMC |
0883465 |
Położenie na mapie gminy Wołów | |
Położenie na mapie Polski | |
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego | |
Położenie na mapie powiatu wołowskiego | |
| 51°21′50″N 16°37′45″E/51,363889 16,629167 | |
Stary Wołów (niem. Alt Wohlau) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wołowskim, w gminie Wołów, przy drodze z Wołowa do Wińska.
Historia
Stara osada targowa wzmiankowana już w XIII-wiecznych przekazach, która stała się zalążkiem powstania Wołowa.
Podział administracyjny
Od roku 1945 miejscowość należy do województwa z siedzibą we Wrocławiu (z wyjątkiem krótkiego okresu przejściowego w 1945, kiedy siedziba znajdowała się w Trzebnicy, a potem w Lignicy (obecnie Legnica), które wielokrotnie zmieniało granice i nazwę na skutek reform podziału administracyjnego kraju (lata: 1946, 1950, 1957, 1975 i 1998).
Demografia
W roku 1939 wieś liczyła 501 mieszkańców. 31 grudnia 2006 Stary Wołów zamieszkiwały 464 osoby. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) było ich 482. Jest trzecią co do wielkości miejscowością gminy Wołów.
Zabytki
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są:
- dzwonnica kościelna, drewniana, z początku XIX w., 1905 r.
- zespół pałacowy, z XVIII–XIX w.:
- pałac
- park
Obiekty sakralne
- parafialna cerkiew prawosławna pw. św. Dymitra
- kościół rzymskokatolicki
Przypisy
- 1 2 GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 1221 [zarchiwizowane 2022-10-26].
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 130133
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 196. [dostęp 2012-10-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-27)].