Starszy chorąży
Wojska Lądowe
Aktualne oznaczenie stopnia

naramiennik

kurtka nieprzemakalna

Starszy chorąży (st. chor.) – stopień wojskowy Wojsk Lądowych i Sił Powietrznych RP w korpusie podoficerskim (do 2004 roku w osobnym korpusie chorążych).

Stopień starszego chorążego został wprowadzony w Wojsku Polskim na podstawie ustawy z dnia 29 marca 1963 o służbie wojskowej chorążych Sił Zbrojnych, która weszła w życie 4 kwietnia tego roku. Był wówczas jednym z dwóch stopni występujących w korpusie chorążych Sił Zbrojnych. Na stopień starszego chorążego mianował minister obrony narodowej, a w wojskach wewnętrznych – minister spraw wewnętrznych. Na stopień starszego chorążego mógł być mianowany chorąży po przesłużeniu w tym stopniu pięciu lat.

W hierarchii wojskowej stoi bezpośrednio wyżej od chorążego i niżej od starszego chorążego sztabowego.

Stopnie równorzędne
Nazwa stopnia Nazwa formacji, w której stopień występuje (występował) Okres występowania
starszy chorąży marynarki Marynarka Wojenna od 4 kwietnia 1963
starszy chorąży Służba Kontrwywiadu Wojskowego od 1 października 2006
starszy chorąży Służba Wywiadu Wojskowego od 1 października 2006
starszy chorąży Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego od 29 czerwca 2002
starszy chorąży Agencja Wywiadu od 29 czerwca 2002
starszy chorąży Urząd Ochrony Państwa od 10 maja 1990 do 29 czerwca 2002
starszy chorąży Biuro Ochrony Rządu do 1 lutego 2018
starszy chorąży SOP Służba Ochrony Państwa od 1 lutego 2018
starszy chorąży Służby Więziennej Służba Więzienna od 26 listopada 1983
starszy chorąży Straży Granicznej Straż Graniczna od 19 listopada 1990
starszy chorąży pożarnictwa Straże pożarne od 1 maja 1975 do 1 stycznia 1992
starszy aspirant Państwowa Straż Pożarna od 1 stycznia 1992
starszy aspirant Policji Policja od 10 października 1995
starszy chorąży Milicji Obywatelskiej Milicja Obywatelska i Służba Bezpieczeństwa od 29 listopada 1974 do 10 maja 1990

Oznaczenie stopnia

Zgodnie z przepisami ubiorczymi żołnierzy Wojska Polskiego z 1972 roku starszy chorąży nosił na środku taśmy otokowej czapki garnizonowej podoficera umieszczone w linii równoległej do krawędzi taśmy dwie gwiazdki, przy czym odległość między ramionami gwiazdek wynosiła 2 mm. Naramienniki obszyte wokół (z wyjątkiem miejsca wszycia rękawa) jednolitą taśmą szerokości 5 mm. Ponadto dwie gwiazdki umieszczone wzdłuż linii prostej biegnącej przez środek naramiennika; pierwsza w odległości 3 cm od wszycia rękawa, drugą w odległości 5 mm od wierzchołka ramienia pierwszej gwiazdki do kąta wklęsłego między dwoma ramionami drugiej gwiazdki.

Przypisy

Bibliografia

  • Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979.
  • Ministerstwo Obrony Narodowej; Inspektorat Szkolenia: Podręcznik dowódcy drużyny; Szkol. 378/69. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971.
  • Przepisy ubiorcze żołnierzy Wojska Polskiego; sygn. Mund. 45/71/III. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1972.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.