| Część Łodzi | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Miasto | |
| W granicach Łodzi |
13 lutego 1946 |
| SIMC |
0958200 |
| Populacja (1921) • liczba ludności |
|
Położenie na mapie Łodzi | |
Położenie na mapie Polski | |
Położenie na mapie województwa łódzkiego | |
| 51°43′30″N 19°25′51″E/51,724876 19,430901 | |
Stare Rokicie (dawn. Rokicie Stare) – dawna podłódzka miejscowość, od 1946 osiedle w zachodniej części Łodzi, w dzielnicy Górna. Administracyjnie wchodzi w skład osiedla Rokicie. Rozpościera się w rejonie ulicy Św. Franicszka.
Historia
Rokicie Stare to dawna wieś, od 1867 w gminie Bruss.
18 października 1906 oraz 18 sierpnia 1915 części wsi Rokicie Stare włączono do Łodzi.
W okresie międzywojennym należała do powiatu łódzkiego w woj. łódzkim. W 1921 roku liczba mieszkańców wynosiła 546. 1 września 1933 weszła w skład nowo utworzonej gromady Rokicie, składającej się ze wsi Rokicie Stare i Rokicie Wójtostwo. 15 marca 1937 gromadę Rokicie podzielono, tworząc z części wsi Rokicie Stare (graniczącej z gruntami miasta Łodzi do ulicy Obywatelskiej) nową gromadę o nazwie Rokicie Nowe (bez związku z wsią Nowe Rokicie, włączoną już w 1923 roku do miasta Ruda Pabianicka).
Podczas II wojny światowej włączona do III Rzeszy. Po wojnie Rokicie Stare powróciło na krótko do powiatu łódzkiego woj. łódzkim, lecz już 13 lutego 1946 włączono je do Łodzi.
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 1945 r. o zmianie granic miasta Łodzi (Dz.U. z 1946 r. nr 4, poz. 35).
- ↑ Rokicie (2) Stare, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 701.
- ↑ Rozporządzenie R.M. z dnia 18.10.1906 r.
- ↑ Rozporządzenie Cesarsko-Niemieckiego Prezydenta Policji z dnia 18.08.1915 r.
- ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej
- ↑ Łódzki Dziennik Wojewódzki. 1933, nr 18, poz. 229.
- ↑ Łódzki Dziennik Wojewódzki. 1937, nr 6, poz. 80
- ↑ Dz.U. z 1923 r. nr 17, poz. 108
- ↑ Dz.U. z 1946 r. nr 4, poz. 35
Linki zewnętrzne
- Rokicie (2) Stare, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 701.