Stanisław Wultański (ur. 7 czerwca 1889 we wsi Wielgolas, zm. 19 listopada 1972 w Brodnicy) – major piechoty w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodzony we wsi Wielgolas w okolicy Pułtuska, w rodzinie Szczepana i Katarzyny ze Szczerbów. Brat Jana (1904–1939), kapitana Wojska Polskiego. Uczeń seminarium nauczycielskiego. W Woskresieńsku otrzymał świadectwo maturalne. W styczniu 1917 wcielony do moskiewskiego 191 zapasowego pułku piechoty. W lutym tego roku skierowany do Szkoły Oficerów Rezerwy Piechoty. Po jej ukończeniu awansowany na stopień podporucznika i wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu w 20 zapasowym pułku piechoty. We wrześniu 1917 przeniesiony do I Korpusu Polskiego w Rosji. Po rozwiązaniu korpusu powrócił do kraju i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej.

Przyjęty w dniu 11 listopada 1918 w szeregi odrodzonego Wojska Polskiego z przydziałem do 34 pułku piechoty, w którym pełnił obowiązki dowódcy plutonu, a następnie kompanii. Z pułkiem brał udział w wojnie z bolszewikami, a za poświęcenie i okazane męstwo w walce z bolszewikami otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari.

Po wojnie pozostał w zawodowej służbie wojskowej.

W marcu 1925 przeniesiony do batalionu KOP „Rokitno” w którym wyznaczony był na stanowisko dowódcy plutonu, a następnie kompanii. Dowódca kompanii w 67 pułku piechoty od 23 października 1927. 1 stycznia 1936 otrzymał awans na majora i objął obowiązki dowódcy batalionu ciężkich karabinów maszynowych. W 1938 był na kursie w Centrum Wyszkolenia Piechoty. Przeniesiony 8 maja 1939 na stanowisko dowódcy batalionu ON „Żnin”. Walczył we wrześniu 1939, a w walkach nad Bzurą został wzięty do niewoli. Jeniec oflagu, z którego został uwolniony przez wojska angielskie. Leczył się w wojskowych szpitalach, które znajdowały się w Delmenhorst, Getyndze oraz Bomlitz.

Do kraju powrócił 29 czerwca 1947 i zamieszkał w Brodnicy. Pracował tam w Powiatowym Związku Samopomocy Chłopskiej, Urzędzie Likwidacyjnym, Technikum Handlowym oraz w Zakładach Mięsnych. Od 1961 na emeryturze. Zmarł w Brodnicy i został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Żonaty z Łucją z Osmańskich, syn Jerzy (ur. 1930).

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 1590
• Krzyż Walecznych (czterokrotnie)
• Złoty Krzyż Zasługi (25 maja 1939)
• Medal Niepodległości (13 września 1933)

Przypisy

Bibliografia

• Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991, s. 161. ISBN 83-900510-0-1.