Stanisław Wroceński
podpułkownik weterynarii
Data i miejsce urodzenia

23 kwietnia 1890
Wrocanka

Data i miejsce śmierci

20 czerwca 1961
Edynburg

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Jednostki

KOSK I
1 Pułk Strzelców Konnych
DOK X

Odznaczenia

Stanisław Wroceński (ur. 23 kwietnia 1890 w Wrocance, zm. po 1945 w Wielkiej Brytanii) – lekarz weterynarz ze stopniem doktora, podpułkownik weterynarii Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 23 kwietnia 1890 we Wrocance, w rodzinie Antoniego i Pauliny z d. Drozd. Pierwotnie jego rodzice nosili nazwisko Wilk, a potem dokonali zmiany nazwiska na Wroceński. Przez siedem lat uczył się w C. K. Szkole Realnej w Krośnie, gdzie w 1909 zdał egzamin dojrzałości. Według źródła parafialnego zdał egzamin dojrzałości w gimnazjum w Sanoku, czego nie potwierdzają źródła szkolne. W 1915 ukończył studia weterynaryjne we Lwowie. Przed I wojną światową mieszkał w Przemyślu, gdzie miał swój gabinet weterynaryjny.

Po wybuchu wojny został wcielony do służby w C. K. Armii i mianowany podlekarzem weterynarzem w rezerwie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości sprawował stanowisko zastępcy szefa służby weterynaryjnej w Dowództwie Głównym Wojska Wielkopolskiego od marca 1919. W Wojsku Polskim został awansowany na stopień kapitana rezerwy w korpusie lekarzy weterynarii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Według stanu z 1923 jako oficer nadetatowy Kadry Okręgowego Szpitala Koni I i jednocześnie zatrzymany w służbie czynnej był przydzielony do 1 pułku strzelców konnych w Garwolinie. Następnie został zweryfikowany w stopniu kapitana lekarza weterynarii w służbie czynnej ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. W 1924 jako oficer nadetatowy KOSK I był przydzielony do 1 psk. Został awansowany na stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928. W tym czasie nadal był oficerem 1 psk. W 1932 był p.o. szefa weterynarii Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. Został awansowany na stopień podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935. Przed 1939 uzyskał stopień doktora. W Przemyślu w latach 30. praktykował jako lekarz weterynarii. Według stanu z marca 1939 sprawował stanowisko szefa weterynarii w DOK X.

19 lipca 1924 w Sanoku poślubił Stefanię Pytel (ur. 1899), córkę tamtejszego profesora gimnazjalnego Adama Pytla. Po wybuchu II wojny światowej ewakuował się wraz z wojskiem na stronę Zaleszczyk. W tym czasie jego żona z dwiema córkami wyjechała z Przemyśla pociągiem który przed dotarciem do Chyrowa został zbombardowanym w wyniku czego jedna córka poniosła śmierć na miejscu, druga zmarła w szpitalu, a żona została ranna.

Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, zamieszkując z żoną w Edynburgu. W tym kraju zmarł i tam został pochowany. Wobec braku spadkobierców, przekazał swój majątek na rzecz budowy kościoła w rodzinnej Wrocance.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 Księga małżeństw (1912–1924). Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku. s. 160 (poz. 37).
  2. ↑ Stanisław Wroceński. wbh.wp.mil.pl. [dostęp 2021-05-30].
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Stanisław Wroceński – fundator naszego kościoła. parafiawrocanka, 2018-01-04. [dostęp 2021-05-30].
  4. ↑ Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Szkoły Realnej w Krośnie za rok szkolny 1909. Krosno: Fundusz Naukowy, 1909, s. 74.
  5. ↑ Ranglisten des Kaiserlichen und Königlichen Heeres 1916. Wiedeń: 1916, s. 1105.
  6. ↑ Ranglisten des Kaiserlichen und Königlichen Heeres 1917. Wiedeń: 1917, s. 1441.
  7. 1 2 Ranglisten des Kaiserlichen und Königlichen Heeres 1918. Wiedeń: 1918, s. 1790.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1405.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1380.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1270.
  11. 1 2 Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1256.
  12. 1 2 Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 759.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 482.
  14. 1 2 Rocznik Oficerski 1939 ↓, s. 361.
  15. ↑ Informator Polski. Wykaz firm handlowych, przemysłowych, rzemieślniczych i wolnych zawodów oraz organizacji miasta Przemyśla. Przemyśl: 1935, s. 28.
  16. ↑ Informator Polski Miasta Przemyśla. Wykaz firm handlowych, przemysłowych, rzemieślniczych i wolnych zawodów. Przemyśl: 1938, s. 33.
  17. ↑ Rocznik Oficerski 1939 ↓, s. 361, 528.
  18. ↑ Sołecka strategia rozwoju wsi Wrocanka. bip.miejscepiastowe.pl, 2019. s. 7. [dostęp 2021-05-30].
  19. ↑ Małgorzata Baran. Jan Drozd-Gierymski. „Piastun”. Nr 6 (67), s. 31, 2015. Gminny Ośrodek Kultury w Miejscu Piastowym. ISSN 1897-4139.
  20. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
  21. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 343.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.