Stanisław Weber
Chirurg, Popiel
podpułkownik dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia

5 października 1906
Lwów

Data i miejsce śmierci

25 kwietnia 1990
Płońsk

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie
Armia Krajowa

Jednostki

6 pac
20 Dywizja Piechoty

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

Odznaczenia

Stanisław Weber ps. „Chirurg”, „Popiel” (ur. 5 października 1906 we Lwowie, zm. 25 kwietnia 1990 w Płońsku) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego, powstaniec warszawski.

Życiorys

Syn Alfreda i Izabeli. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, w 1921 r. wziął udział w III Powstaniu Śląskim. W 1924 zdał egzamin dojrzałości w VIII Państwowym Gimnazjum im. Króla Kazimierza Wielkiego we Lwowie, a w 1927 r. ukończył Akademię Handlową we Lwowie. W 1928 został przyjęty do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu. 15 sierpnia 1930 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1930 i 3. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 6 pułku artylerii ciężkiej we Lwowie. W latach 1936–1938 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie (XVII promocja). Na stopień kapitana został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 i 45. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W tym czasie pełnił służbę w dowództwie 20 Dywizji Piechoty w Baranowiczach, jako dubler I oficera sztabu.

W kampanii wrześniowej 1939 kwatermistrz 20 Dywizji Piechoty. Brał udział w walkach pod Mławą oraz w obronie Warszawy. Od października 1939 działał w konspiracji. Od 1943, także w powstaniu warszawskim, był szefem sztabu i równolegle szefem Wydziału III (operacyjnego) Komendy Okręgu Warszawskiego AK. 11 listopada 1942 został awansowany na majora, a 27 września 1944 podpułkownikiem. 20 września 1944 został szefem sztabu Warszawskiego Korpusu AK. W jego mieszkaniu przy ul. Grójeckiej 104 przebywali uciekinierzy z warszawskiego getta.

Po upadku powstania przebywał w niewoli niemieckiej. Do 1972 przebywał na emigracji.

Życie prywatne

Żonaty z Barbarą.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Dane osoby z katalogu osób "rozpracowywanych". Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2022-07-31]. (pol.).
  2. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 15 sierpnia 1930 roku, s. 275.
  3. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 220, 706.
  4. ↑ Stawecki 1997 ↓, s. 107.
  5. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 181.
  6. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 536.
  7. ↑ Juszkiewicz 1979 ↓, s. 170.
  8. 1 2 Adam Piechowski: Losy spółdzielni mieszkaniowych w Warszawie w latach okupacji niemieckiej. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy, 1992, s. 17−18. ISBN 83-209-0837-X.
  9. ↑ Informacja na stronie stankiewicze.com.
  10. ↑ Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792 - 1945, Koszalin 1997, s. 527.

Bibliografia

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Kronika powstań polskich 1794-1944, Marian B Michalik (red.), Eugeniusz Duraczyński (oprac.), Warszawa: Wydawnictwo Kronika, 1994, s. 422, 507, ISBN 83-86079-02-9, OCLC 834009097.
  • Ryszard Juszkiewicz: Bitwa pod Mławą 1939. Wyd. I. Warszawa: Książka i Wiedza, 1979.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
  • Piotr Stawecki: Oficerowie dyplomowani wojska Drugiej Rzeczypospolitej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1997. ISBN 83-04-04390-4.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.