Stanisław Undas
podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia

17 września 1894
Mstów

Data i miejsce śmierci

kwiecień 1940
Charków

Przebieg służby
Lata służby

1914–1940

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Jednostki

1 Pułk Strzelców Polskich
82 Pułk Piechoty
83 Pułk Piechoty
73 Pułk Piechoty
43 Pułk Piechoty

Stanowiska

kwatermistrz pułku
dowódca batalionu
kwatermistrz pułku
zastępca dowódcy pułku

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Stanisław Undas (ur. 17 września 1894 w Mstowie, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Urodził się 17 września 1894 w Mstowie, w ówczesnym powiecie limanowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana i Heleny z domu Cudek. Absolwent gimnazjum z maturą w Bochni. W 1914 został wcielony do armii austriackiej. Ukończył szkołę oficerów rezerwy i jako dowódca plutonu walczył na froncie rosyjskim. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Piechoty Nr 20 z Krakowa. Na stopień chorążego został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1915 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W tym samym roku został ranny i dostał się niewoli rosyjskiej.

W marcu 1918, po uwolnieniu z niewoli, wstąpił do 1 pułku strzelców polskich na Syberii. Dowodził w tym pułku 4. kompanią. Od stycznia 1920 w niewoli bolszewickiej, w obozie w Omsku. W 1920 roku powrócił do Polski i wstąpił do Wojska Polskiego, w stopniu porucznika. Został przydzielony do 82 Syberyjskiego pułku piechoty. Z jednostką walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, a za swoje czyny został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i w 1922 został zweryfikowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Po wojnie służył w 83 pułku piechoty. W 1924 został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza pułku. 1 grudnia 1924 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 181. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W kwietniu 1928 został przesunięty ze stanowiska kwatermistrza na stanowisko dowódcy III batalionu. W marcu 1931 został przeniesiony z 83 pp do 73 pułku piechoty w Katowicach na stanowisko kwatermistrza. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 i 6. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Następnie został przeniesiony do 43 pułku piechoty w Dubnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 był zastępcą dowódcy Ośrodka Zapasowego 13 Dywizji Piechoty. We wrześniu dostał się do niewoli sowieckiej i w 1940 roku zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w bezimiennej mogile zbiorowej. Obecnie jego szczątki spoczywają w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na liście straceń, poz. 3415.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie na stopnień pułkownika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 572.
  2. ↑ Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 413, 511.
  3. ↑ Dindorf-Ankowicz 1929 ↓, s. 25.
  4. 1 2 3 4 Kolekcja VM ↓, s. 4.
  5. 1 2 Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 306.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 364, 409.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 317, 351.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 735.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 174.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 97, 176.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 101.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 27, 601.
  13. 1 2 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 14.
  14. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 599.
  15. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 19 sierpnia 1922 roku, s. 615.
  17. ↑ M.P. z 1931 r. nr 178, poz. 260 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  18. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 27.
  19. ↑ M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 101 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.
  20. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 97.
  21. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 364.
  22. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 317.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.