Stanisław Toruń
Stanisław Toroń
podpułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia

27 marca 1891

Data śmierci

?

Przebieg służby
Siły zbrojne

Cesarsko-królewska Obrona Krajowa
Wojsko Polskie

Jednostki

Oddział IV SG

Stanowiska

kierownik referatu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa
obrona Warszawy

Odznaczenia

Stanisław Julian Toruń, właśc. Toroń (ur. 27 marca 1891, zm. ?) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys

Stanisław Toruń urodził się 27 marca 1891. Był synem Wojciecha (1863–1934), urzędnika kolejowego, i Katarzyny z Nazimków (1861–1939) oraz bratem Leopolda (1887–1955), podpułkownika inżyniera Wojska Polskiego i Władysława (1889–1924), podpułkownika obserwatora Wojska Polskiego. Miał także siostry.

Uczył się w C. K. II Szkole Realnej we Lwowie, gdzie w 1910 ukończył ostatnią, VII klasę, a w lutym 1911 zdał egzamin dojrzałości.

W C. K. Obronie Krajowej został mianowany kadetem w rezerwie piechoty z dniem 1 stycznia 1914. Był przydzielony do 19 pułku piechoty we Lwowie. Podczas I wojny światowej został awansowany na podporucznika w rezerwie piechoty Obrony Krajowej z dniem 1 maja 1915 i był nadal przydzielony do 19 pułku piechoty, przemianowanego w 1917 na 19 pułk strzelców.

Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer wojsk austriackich został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu porucznika (tak samo jego brat Władysław). Od 1 maja do 7 czerwca 1919 w Warszawie był słuchaczem II kursu adiutantów, a od 24 czerwca – I kursu wojennego Szkoły Sztabu Generalnego. 4 grudnia 1919 został zaliczony do korpusu oficerów Sztabu Generalnego.

Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 był przydzielony z 31 pułku piechoty z Łodzi do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w tym samym mieście, gdzie pełnił stanowisko szefa Oddziału I Sztabu. Z dniem 1 listopada 1924 został przydzielony z DOK IV do 31 pp z równoczesnym odkomenderowaniem na roczny kurs doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Z dniem 15 października 1925, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został ponownie przydzielony do DOK IV. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927. W czerwcu 1927 został przeniesiony do 13 Dywizji Piechoty w Równem na stanowisko szefa sztabu. W listopadzie 1928 został przeniesiony do 52 Pułku Piechoty w Złoczowie na stanowisko dowódcy batalionu. W grudniu 1929 został przeniesiony do Oddziału IV Sztabu Głównego w Warszawie. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 8. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 nadal pełnił służbę w Oddziale IV SG na stanowisku kierownika samodzielnego referatu.

Po wybuchu II wojny światowej w 1939 był oficerem do zleceń w Dowództwie Obrony Warszawy. Dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w Oflagu VII A Murnau.

Ordery i odznaczenia

Uwagi

  1. ↑ Zarówno w sprawozdaniach szkolnych C. K. II Szkoły Realnej we Lwowie, jak i w wydawnictwach wojsk austro-węgierskich bracia Stanisław i Władysław widnieli pod nazwiskiem „Toroń”. W ewidencji wojskowych C. K. Obrony Krajowej był określany w języku niemieckim jako „Stanislaus Toron”.

Przypisy

  1. 1 2 Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 181.
  2. 1 2 3 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 30.
  3. ↑ Leopold Władysław Jędrzej Toruń. zolnierze-niepodleglosci.pl. [dostęp 2020-08-27].
  4. ↑ Cmentarz Stare Powązki: WOJCIECH TORUŃ, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-08-27].
  5. ↑ Leopold Toruń. Nekrolog. „Życie Warszawy”. Nr 140, s. 6, 14 czerwca 1955.
  6. ↑ Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. II Szkoły Realnej we Lwowie za rok szkolny 1910. Lwów: 1910, s. 89.
  7. ↑ Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. II Szkoły Realnej we Lwowie za rok szkolny 1911. Lwów: 1911, s. 103.
  8. ↑ Schematismus der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1914. Wiedeń: 1914, s. 175.
  9. ↑ Schematismus der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1914. Wiedeń: 1914, s. 262.
  10. 1 2 3 Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1916. Wiedeń: 1916, s. 56.
  11. 1 2 Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1918. Wiedeń: 1918, s. 289.
  12. ↑ Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1920, s. 120.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 413.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 200.
  15. 1 2 Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 89, 215.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 78 z 12 sierpnia 1924 roku, s. 444.
  17. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 356.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 106 z 15 października 1925 roku, s. 571.
  19. ↑ Lista oficerów SG 1925 ↓, s. 15.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 11 czerwca 1927 roku, s. 167.
  21. 1 2 Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 125.
  22. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 336.
  23. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 381.
  24. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 421.
  25. ↑ Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 418.
  26. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 16.
  27. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 424.
  28. ↑ Informacja w bazie straty.pl. straty.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-11)]..
  29. ↑ M.P. z 1947 r. nr 52, poz. 371 „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą oraz za gorliwą pracę i sumienne wypełnianie obowiązków służbowych”.
  30. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
  31. ↑ M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 94 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.