Stanisław Piotr Nowakowski
pułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia

4 grudnia 1884
Radomsko

Data śmierci

26 października 1944

Przebieg służby
Lata służby

do 1929

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Formacja

I Korpus Polski w Rosji

Jednostki

11 Pułk Ułanów Legionowych

Stanowiska

zastępca dowódcy pułku

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia

Stanisław Piotr Nowakowski (ur. 4 grudnia 1884 w Radomsku, zm. 26 października 1944) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 4 grudnia 1884 w Radomsku, w rodzinie Stanisława i Marii z Glassów. Po zakończeniu I wojny światowej został przyjęty do Wojska Polskiego. 11 czerwca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Pełnił wówczas służbę w Oddziale V Personalnym Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisku szefa Sekcji 4. Służb.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 36. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii), jego oddziałem macierzystym był 15 pułk ułanów. W latach 1923-1925 był zastępcą komendanta miasta Warszawy, pozostając oficerem nadetatowym 15 puł. W lutym 1925 roku został przydzielony do macierzystego pułku z równoczesnym odkomenderowaniem do 9 pułku strzelców konnych w Grajewie. 28 października 1925 został przeniesiony do 11 pułku ułanów w Ciechanowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Od 25 kwietnia do 5 czerwca 1926 był odkomenderowany na sześciotygodniowy kurs unitarno-informacyjny w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. Od 1 listopada 1926 do 1 lutego 1927 pełnił obowiązki dowódcy 11 pułku ułanów. 1 lutego 1927 został przeniesiony do kadry oficerów kawalerii i przydzielony na stanowisko członka Komisji Przyjęć Oficerów Rezerwy MSWojsk. 1 maja tego roku został przewodniczącym wspomnianej wyżej komisji. Z dniem 30 kwietnia 1929 roku został przeniesiony w stan spoczynku. W 1937 był zatrudniony w Towarzystwie Górniczo-Przemysłowym „Saturn” S.A.

Po wybuchu II wojny światowej przedostał się na Węgry, gdzie został internowany, Przebywał w obozie w Egerze. Zmarł nagle 26 października 1944.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
  2. 1 2 3 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-07-19]..
  3. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 24 z 30 czerwca 1920 roku, s. 519.
  4. ↑ Czarnecka 2005 ↓, s. 103.
  5. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 153.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 629, 675, 1457.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 569, 597, 1325.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 26 lutego 1925, s. 95.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 114 z 28 października 1925, s. 614.
  10. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 4.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 327, 336.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 14 lutego 1929, s. 81, 83.
  13. ↑ Tadeusz Lachowicki-Czechowicz Dziennik egerski: zapiski komendanta obozu oficerów polskich na Węgrzech 1939-1944, wyd. Oficyna Wydawnicza Rytm, Warszawa 2003, s. 311
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 22 czerwca 1922 roku, s. 457.
  15. ↑ Wiadomości bieżące. Z miasta. Nowi kawalerowie Virtuti militari. „Kurjer Warszawski”. Nr 147, s. 5, 31 maja 1922.
  16. ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 27.
  17. 1 2 Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 327.
  18. ↑ M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 94.
  19. 1 2 Kolekcja ↓, s. 3.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.