Stanisław Pietsch

Stanisław Pietsch
	kapitan
Data i miejsce urodzenia	6 grudnia 1889 ; Lwów
Data i miejsce śmierci	23 października 1979 ; Londyn
	Przebieg służby
Siły zbrojne	Armia Austro-Węgier; Wojsko Polskie; Polskie Siły Zbrojne w ZSRR
Jednostki	1 Pułk Strzelców Podhalańskich
Stanowiska	szef budownictwa i kwaterunku armii
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa,; II wojna światowa
	Odznaczenia

Stanisław Myron-Pietsch (ur. 6 grudnia 1889 we Lwowie, zm. 23 października 1979 w Londynie) – kapitan Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 6 grudnia 1889 we Lwowie. Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer c. i k. armii został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu porucznika. Został awansowany na stopień kapitana rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 pozostawał oficerem 1 Pułku Strzelców Podhalańskich w Nowym Sączu. W 1934 jako kapitan rezerwy był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VI jako oficer po ukończeniu 40 roku życia i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto.

Ukończył studia na Politechnice Lwowskiej z tytułem inżyniera. Po wybuchu II wojny światowej był więziony przez sowietów. Po odzyskaniu wolności służył jako szef Budownictwa i Kwaterunku Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR we Wriewskoje koło Taszkentu. Po wojnie przebywał na emigracji. Zmarł 23 października 1979 w Londynie.

Odznaczenie

Srebrny Krzyż Zasługi (11 listopada 1970)

Przypisy

1 2 3 4 5 6 Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 37, s. 100, Grudzień 1979. Koło Lwowian w Londynie.
↑ Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1920, s. 88.
↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 476.
↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 417.
↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 377.
↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 326.
↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 9, 949.
↑ Komunikat o nadaniu Złotego Krzyża Zasługi. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 1, s. 6, 19 stycznia 1971.

Bibliografia

Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[BKL-1] 1 2 3 4 5 6 Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 37, s. 100, Grudzień 1979. Koło Lwowian w Londynie.

[2] Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1920, s. 88.

[CITEREFRocznik_Oficerski1923476-3] Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 476.

[CITEREFRocznik_Oficerski1924417-4] Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 417.

[CITEREFRocznik_Oficerski1923377-5] Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 377.

[CITEREFRocznik_Oficerski1924326-6] Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 326.

[CITEREFRocznik_Oficerski_Rezerw19349,_949-7] Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 9, 949.

[8] Komunikat o nadaniu Złotego Krzyża Zasługi. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 1, s. 6, 19 stycznia 1971.