Stanisław Witold Mayer
major dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia

7 sierpnia 1899
Lwów

Data i miejsce śmierci

19 czerwca 1982
Londyn

Przebieg służby
Lata służby

1916–1947

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

1 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów
Wyższa Szkoła Wojenna
Armia „Modlin”
2 Korpus Polski

Stanowiska

szef sztabu korpusu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Stanisław Witold Mayer (ur. 7 sierpnia 1899 we Lwowie, zm. 19 czerwca 1982 w Londynie) – major dyplomowany artylerii Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, w 1972 mianowany przez władze emigracyjne generałem brygady.

Życiorys

W okresie 1916 – lipiec 1917 w Legionach Polskich w 1 pułku artylerii. Po kryzysie przysięgowym wcielony do armii austriackiej. W listopadzie 1918 powrócił do macierzystego pułku. W grudniu 1918 podporucznik. 19 stycznia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika, w artylerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 605. lokatą w korpusie oficerów artylerii.

Kapitan z 1 stycznia 1927. Służył w 1 pułku artylerii polowej Legionów do października 1929: oficer młodszy, dowódca baterii, dowódca dywizjonu. Od października 1929 roku był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W październiku 1931 roku został asystentem taktyki artylerii w uczelni. Z dniem 15 stycznia 1935 roku został przeniesiony do 1 pułku artylerii lekkiej Legionów w Wilnie w celu odbycia praktyki liniowej na stanowisku dowódcy II dywizjonu. Czasowo pełnił także obowiązki zastępcy dowódcy tego oddziału. 27 czerwca 1935 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 45. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W listopadzie 1937 roku powrócił do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na stanowisko wykładowcy taktyki artylerii. W marcu 1939 roku został przydzielony do Oddziału III Sztabu Armii „Modlin”. Na tym stanowisku wziął udział w kampanii wrześniowej. 27 września 1939 dostał się w niemieckiej niewoli.

Po uwolnieniu w lipcu 1945 do 1947 szef sztabu artylerii 2 Korpusu we Włoszech i Wielkiej Brytanii. Podpułkownik dyplomowany z 1 stycznia 1946. Po demobilizacji pułkownik dyplomowany z 1 stycznia 1961. Osiedlił się w Londynie, gdzie zmarł. Zwłoki spopielono. Od 1949 roku był jednym z organizatorów Brygadowego Koła Młodych „Pogoń” oraz jednego z oddziałów koła o nazwie „Granat”. 27 lutego 1967 roku Naczelny Wódz, generał broni Władysław Anders mianował go komendantem Brygadowego Koła Młodych „Pogoń”. Generał brygady z 19 marca 1972 z awansu emigracyjnych władz w Londynie.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 29 stycznia 1921 roku, s. 150.
  2. ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 25.
  3. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 263.
  4. 1 2 Mayer 1945 ↓, s. 4.
  5. ↑ Mayer 1945 ↓, s. 11.
  6. ↑ Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 131.
  7. ↑ M.P. z 1932 r. nr 92, poz. 124 „za pracę w dziele odzyskania Niepodległości”.
  8. ↑ Vilius Kavaliauskas: Symbole wolności bałtyckiej 1918–1940. Warszawa: Muzeum Łazienki Królewskie, 2020, s. 41–42. ISBN 978-83-64178-88-7.
  9. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 6 sierpnia 1929 roku, s. 241.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.