Stanisław Laudański
podpułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia

25 lutego 1879
Chruściele

Data śmierci

1 sierpnia 1926

Przebieg służby
Lata służby

1914–1926

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego,
Wojsko Polskie

Formacja

I Korpus Polski

Jednostki

17 Pułk Dragonów Niżegorodzkich,
3 Pułk Ułanów Śląskich,
Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego,
Wojskowe Biuro Historyczne

Stanowiska

dowódca dywizjonu,
szef referatu,
szef sekcji,
zastępcy dowódcy pułku

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia

Stanisław Laudański (ur. 25 lutego 1879 w Chruścielach, zm. 1 sierpnia 1926) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Edwarda i Marii z domu Chapnis. Absolwent gimnazjum z 1900. W 1904 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Następnie do 1905 odbył roczną służbę wojskową w Armii Imperium Rosyjskiego zostając chorążym. Pracował jako sędzia śledczy w mieście Wiatka.

Po wybuchu I wojny światowej został powołany do armii carskiej w lipcu 1914. Przydzielony do 17 pułku dragonów niżegorodzkich. W 1914 mianowany podporucznikiem, w 1915 porucznikiem, w 1917 podrotmistrzem. W grudniu 1917 został oficerem I Korpusu Polskiego w Rosji, organizując administrację i służąc w 3 pułku ułanów.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę wstąpił do Wojska Polskiego 3 listopada 1918. Zweryfikowany do stopnia majora kawalerii działał w organizowaniu macierzystej jednostki. Walczył w wojnie polsko-ukraińskiej na stanowisku dowódcy dywizjonu. Podczas wojny polsko-bolszewickiej został oficerem Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego, w ramach którego w 1919 został szefem Sekcji XI Politycznej w Oddziale IV Główne Kwatermistrzostwo, a 29 października 1919 kierował sekcją polityczną Oddziału II. W 1920 został mianowany podpułkownikiem kawalerii.

Uczestniczył w wyznaczaniu i wytyczaniu granicy polsko-radzieckiej po traktacie ryskim w funkcji zastępcy przewodniczącego w podkomisji granicznej w Nieświeżu. Od stycznia 1923 pracował w Wojskowym Biurze Historycznym, gdzie zajął się dokumentowaniem relacji z I wojny światowej oraz gromadził dokumenty, określone jako „Teki Laudańskiego”. Od końca lutego 1923 pracował w Gabinecie Ministra Spraw Wojskowych, od 1924 służył w macierzystym 3 pułku Ułanów Śląskich, był redaktorem pisma „Polska Zbrojna”, był także przydzielony do generalnego inspektora jazdy, po czym od 15 maja 1925 do kwietnia 1926 ponownie był oficerem 3 pułku Ułanów Śląskich na stanowisku zastępcy dowódcy. Następnie był doradcą prawnym w Departamencie X Przemysłu Wojennego Ministerstwa Spraw Wojskowych.

Popełnił samobójstwo strzałem z rewolweru w Warszawie w nocy 1/2 sierpnia 1926, uprzednio w liście wskazując przełożonego z MSWoj. przyczynę „psychiczny rozstrój” (podał, iż „nie może przyznawać się dłużej do rewolucji i że śmierć jego należy uważać jako protest przeciw niej”, co miało związek z zamachem majowym 1926). Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie,

Jego żoną była Hanna z domu Zaleska.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Osoby o nazwisku „Zaleski” w Genealogii Potomków Sejmu Wielkiego. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-04-09].
  2. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 57 z 27 maja 1925 roku, s. 286.
  3. ↑ Kronika. Warszawa. „Orędownik Wrzesiński”, s. 2, Nr 91 z 12 sierpnia 1926.
  4. ↑ Piętno wstydu za rebelię Piłsudskiego. „Gazeta Międzychodzka”, s. 1, Nr 90 z 8 sierpnia 1926.
  5. ↑ Piętno wstydu za rebelię Piłsudskiego. „Gazeta Szamotulska”, s. 1, Nr 90 z 7 sierpnia 1926.
  6. ↑ Wyrzuty sumienia. „Gazeta Bydgoska”, s. 2, Nr 182 z 11 sierpnia 1926.
  7. ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 26.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.