Stanisław Jakub Sokołowski
podpułkownik dyplomowany artylerii
Data urodzenia

23 września 1890

Data śmierci

?

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

13 Dywizjon Artylerii Konnej

Odznaczenia

Stanisław Jakub Sokołowski (ur. 23 września 1890, zm. ?) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys

Stanisław Jakub Sokołowski urodził się 23 września 1890 roku. Od 1 maja do 7 czerwca 1919 roku był słuchaczem II Kursu Adiutantów w Warszawie, a od 16 czerwca do 30 listopada 1919 roku słuchaczem I Kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. 9 września 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Oddziale IV Naczelnego Dowództwa WP, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 6 dywizjon artylerii konnej. W tym samym roku został „odkomenderowany” do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza I Kursu Doszkolenia. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 133. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 16 września 1922 roku, po ukończeniu kursu i uzyskaniu „pełnych kwalifikacji do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego” został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. W listopadzie tego roku został przeniesiony do VI Brygady Jazdy we Lwowie na stanowisko szefa sztabu. 31 marca 1924 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 48. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 16 maja 1924 roku został przeniesiony do 13 dywizjonu artylerii konnej w Kamionce Strumiłowej na stanowisko kwatermistrza.

31 października 1927 roku został przeniesiony z Oddział II Sztabu Generalnego do Inspektoratu Armii na stanowisko referenta. Następnie został I oficerem sztabu inspektora armii, generała dywizji Jana Romera w Warszawie. W grudniu 1930 roku został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku w korpusie oficerów artylerii. Wiosną 1932 roku został przeniesiony do 13 dywizjonu artylerii konnej w Kamionce Strumiłowej na stanowisko dowódcy dywizjonu. 2 kwietnia 1932 roku został przydzielony na pięciomiesięczny II Kurs doskonalący oficerów artylerii w Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu. W czerwcu 1936 roku objął dowództwo 18 pułku artylerii lekkiej w Ostrowi Mazowieckiej. Pułkiem dowodził do 17 czerwca 1938 roku. W dniach 22–24 marca 1938 roku uczestniczył w grze wojennej, w charakterze dowódcy artylerii dywizyjnej otrzymując od inspektora armii, generała dywizji Stanisława Burhardt-Bukackiego notę „słaby”. Ten sam generał 16 października 1937 roku wystawił mu następującą opinię: „znałem go jako bardzo dobrego dowódcę dywizjonu artylerii konnej. Obecnie ma pewne braki we współpracy z piechotą – współdziałanie jeszcze słabo opanowane. Pracuje dużo, trochę na efekt. Opinia dowódcy dywizji wydana o nim jest stanowczo za ostra. Ze względu jednak na osobiste powody zatargu, wskazane jest przeniesienie podpułkownika Sokołowskiego na inny pułk”. Ostatecznie został przeniesiony na stanowisko dowódcy Obrony Przeciwlotniczej i Przeciwgazowej Rejonu Katowice. Zapewne przeważyła kolejna opinia, którą 25 października 1937 roku wystawił mu generał do prac artyleryjskich przy GISZ, generał brygady Stanisław Miller: „bardzo słaba znajomość taktyki w praktyce. O ile się radykalnie nie zmieni, nie powinien pozostać na stanowisku dowódcy pułku. W pracy sztabowej – bardzo solidny”. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był dowódcą OPL i Pgaz Rejonu Katowice.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ W ewidencji Wojska Polskiego występował jako „Stanisław V Sokołowski” w celu odróżnienia od ośmiu innych oficerów noszących to samo imię i nazwisko.
  2. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 35 z 15 września 1920 roku, poz. 827.
  3. ↑ Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 326, 881.
  4. ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 194.
  5. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 46 z 23 listopada 1922 roku, s. 850.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 100, 806, 817.
  7. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 170.
  8. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 49 z 16 maja 1924 roku, s. 281.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 732, 740.
  10. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 314.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 431, 453.
  12. ↑ Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 roku), Sztab Główny, Drukarnia Sztabu Generalnego, Warszawa 1931, s. 23.
  13. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 422, 445.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 178, 725.
  15. ↑ Opinie podpułkowników artylerii za 1938 rok, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/120, s. 363.
  16. ↑ Władysław Steblik, Armia „Kraków” 1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1989, wyd. II, ISBN 83-11-07434-8, s. 118 nazwał go dowódcą grupy artylerii przeciwlotniczej Grupy Operacyjnej „Śląsk”.
  17. ↑ M.P. z 1933 r. nr 64, poz. 82 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”.
  18. ↑ M.P. z 1925 r. nr 262, poz. 1085 „za zasługi na polu organizacji armji”.
  19. ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 237.
  20. ↑ Sveriges statskalender / 1940. Bihang, s. 66.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.