Stanisław Filipowicz (ur. 1934 w Wilnie, zm. 3 czerwca 1996 w Dzierzgoniu) – polski poeta. Z zawodu był nauczycielem wychowania fizycznego. Pracował w szkole, w domu dziecka, na Politechnice Gdańskiej jako laborant i w klubach sportowych na etacie trenera lekkiej atletyki. W latach 1949/52 był więźniem politycznym oskarżonym o próbę obalenia ustroju. W latach 1976/86 kierował Dzierzgońskim Ośrodkiem Kultury w Dzierzgoniu. Organizował m.in., Ogólnopolskie Spotkania Literackie, na których młodzi poeci konfrontowali swoje postawy twórcze. Był członkiem gdańskiego oddziału Związku Literatów Polskich oraz funkcjonującego do 1990 r. Klubu Literackiego Elbląskiego Towarzystwa Kulturalnego.

Twórczość

Był laureatem wielu konkursów poetyckich i prozatorskich w kraju i za granicą. W 1992 roku otrzymał II nagrodę w Międzynarodowym Konkursie Literackim im. Marka Hłaski w Wiedniu.

Debiutem literackim w 1968 roku było opowiadanie Powiedz jaka jest prawda pomieszczone w miesięczniku „Litery”. Był autorem siedmiu książek poetyckich:

• Buty z podłogą (1981 r.),
• Lot i kara (1984 r.),
• Po amputacji (1991 r.),
• Zamiast antyfony (1992 r.),
• Blues na cztery ręce (1992 r.)
• Etiudy wileńskie (1993 r.)
• Razem dotykamy ciemności (1998, pośmiertnie)

Opublikował również zbiór opowiadań Infekcja w raju (1994) i powieść Życie bez Marii (1993) – historię człowieka, który ciężko doświadczony losem poszukuje drogi do normalnego życia.

Przypisy