Kazimierz Dratwiński (ur. 8 sierpnia 1901 w Ignatkach, zm. 18 stycznia 1950 w Niewodnicy Koryckiej) – podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej. Kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się w Ignatkach w rodzinie Antoniego i Teofili z Fiłończuków. Absolwent szkoły ludowej. W 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i skierowany został do 86 Mińskiego pułku strzelców. Walczył na froncie litewsko-białoruskim. Podczas walk o Lidę, pod wsią Kronki na czele plutonu zaatakował kompanię nieprzyjaciela, oskrzydlając jego siły i zmuszając do opuszczenia stanowisk. Za czyn ten odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari W czasie walk awansował do stopnia plutonowego.

Zdemobilizowany w 1923. Od 1925 mieszkał w Niewodnicy Koryckiej, a w 1935 przeprowadził się do Uhowa pracując na kolei w pobliskich Łapach. W 1939 wrócił do w Niewodnicy Koryckiej. Tam zmarł i pochowany został na pobliskim cmentarzu w Niewodnicy Kościelnej.

Życie prywatne

Był żonaty ze Stanisławą Kuźmicką, miał dzieci: Helenę (ur. 1925) i Wandę (1926)

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 1955)
• Krzyż Niepodległości - „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”
• Krzyż Walecznych

Przypisy

Bibliografia

• Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.