Stanisław Curyło (ur. 31 marca 1954 w Krakowie) – polski piłkarz, występujący na pozycji pomocnika.

Życiorys

W 1962 roku trafił do juniorów Cracovii. Z tą drużyną zdobył mistrzostwo Krakowa juniorów. W 1970 roku zadebiutował w seniorskiej drużynie Cracovii, debiutując przeciwko Warcie Poznań. W 1973 roku zmienił klub – pierwotnie miał trafić do Wisłoki Dębica, ale po rozegraniu sparingu ze Stalą Rzeszów przeszedł do rzeszowskiego klubu. Z klubem tym wywalczył awans do I ligi oraz zdobył Puchar Polski. Po wygranym 4:1 meczu ze Skeid Fotball w Pucharze Zdobywców Pucharów otrzymał propozycję gry w Norwegii, jednak w myśl polskich przepisów (zabraniających wyjazdu piłkarzom poniżej 30 roku życia) nie otrzymał zgody na wyjazd. Ogółem w Stali rozegrał 82 mecze ligowe, w których zdobył 11 goli. W 1977 roku został graczem Górnika Zabrze. W pierwszym sezonie w barwach Górnika jego klub spadł do II ligi, ale rok później z powrotem awansował do najwyższej klasy rozgrywkowej. W 1979 roku Curyło rozegrał mecz w reprezentacji Polski B przeciwko Węgrom (2:1 dla Polski), zaliczając w meczu asystę. W 1982 roku został reprezentantem Ruchu Chorzów, gdzie trafił na zasadzie wolnego transferu. Curyło stał się tym samym pierwszym zawodnikiem, który z Górnika Zabrze przeszedł do Ruchu. W barwach Ruchu zagrał 20 meczów w I lidze. Rok później został przez Jana Złomańczuka przetransferowany do Igloopolu Dębica. Pod koniec kariery grał w klubach niższych lig, jak Unia Tarnów, Jadowniczanka Jadowniki, Wisłoka Dębica i Czarnovia Czarna.

Pełnił ponadto funkcję trenera Kamieniarza Golemki oraz juniorów Czarnovii Czarna.

Statystyki ligowe

Przypisy