Stanisław Bobiatyński
podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia

28 lipca 1886
Wilno

Przebieg służby
Lata służby

do 1928

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Formacja

I Korpus Polski

Jednostki

Pułk Strzelców Wileńskich
Obóz Warowny Wilno
Komenda Miasta Wilna

Stanowiska

dowódca pułku piechoty
zastępca komendanta obozu warownego
komendant miasta

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia

Stanisław Bobiatyński (ur. 28 lipca 1886 w Wilnie, zm. ?) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Eugeniusza i Wandy z Kossochackich. Ukończył gimnazjum w Wilnie. Dyplom lekarski uzyskał na Uniwersytecie Moskiewskim. Krótko po uzyskaniu dyplomu, w 1909, został aresztowany za udział w spisku. Po pięciu miesiącach więzienia, został skazany na 5 lat zsyłki do Guberni Archangielskiej. Uciekł stamtąd w 1911 i przedostał się do Krakowa. Tam pracował w Klinice Chirurgicznej Uniwersytetu Jagiellońskiego i dwa razy odbył staż, w Lozannie i Genewie. Kiedy car ogłosił amnestię wrócił do rodzinnego Wilna i prowadził praktykę lekarską. W 1914 wstąpił na ochotnika do Armii Imperium Rosyjskiego i został przydzielony do szpitala polowego na stanowisko lekarza. Następnie walczył jako młodszy lekarz 2 Brygady Artylerii Ciężkiej. W sierpniu 1915 został ranny. W styczniu 1916 został przeniesiony do Brygady Strzelców Polskich, a później do I Korpusu Polskiego w Rosji. Jako lekarz uczestniczył w walkach II batalionu 2 i 6 pułku strzelców polskich oraz 3 pułku ułanów. W czasie tych walk uległ zatruciu gazami oraz odznaczył się. Po demobilizacji korpusu powrócił do Wilna.

W 1918, po powrocie do Wilna, był jednym z najbardziej aktywnych członków Związku Wojskowych Polaków. 10 listopada objął funkcję podinspektora Samoobrony Litwy i Białorusi. W styczniu 1919 wziął udział w walkach o Wilno, a następnie wycofał się na czele oddziału Samoobrony do Ostrowi Mazowieckiej, gdzie objął dowództwo batalionu w organizującym się Pułku Strzelców Wileńskich, późniejszym 85 pułku Strzelców Wileńskich. 25 stycznia 1919 został mianowany majorem.

W okresie od 3 czerwca do 7 lipca 1919 oraz od 4 listopada 1919 do 9 października 1920 i do 10 listopada 1922 dowodził pułkiem Strzelców Wileńskich. Na czele pułku walczył nad Szczarą, Baranowiczami, Słuckiem, Leplem, Czernicą oraz w bitwie warszawskiej, w której został ranny, i w bitwie nad Niemnem. W końcu wziął udział w tzw. buncie gen. Żeligowskiego. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, „w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”.

Z dniem 10 listopada 1922 został zwolniony ze stanowiska dowódcy 85 pp i odkomenderowany do Komendy Obozu Warownego „Wilno”. Pełnił służbę na stanowisku zastępcy komendanta obozu. W tym samym roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów rezerwowych piechoty, przydzielony w rezerwie do 85 pp i pozostawiony w służbie czynnej. 23 sierpnia 1924 został przemianowany z dniem 1 lipca 1924 na oficera zawodowego w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 i 1. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Pełnił wówczas służbę w 85 pp.

3 maja 1926 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 13. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W maju 1926 został komendantem miasta Wilna. W lutym 1928 został przeniesiony w stan spoczynku. Po zakończeniu służby wojskowej pozostał w rodzinnym Wilnie. W 1934, jako podpułkownik stanu spoczynku piechoty, pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr III. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr III”.

Z relacji Aleksandra Meysztowicza wynika, że pułkownik Bobiatyński po kampanii wrześniowej 1939 został internowany na Litwie i osadzony razem z pułkownikiem Jerzym Dąbrowskim. 14 kwietnia 1940 został zwolniony z internowania. Ukrywał się, według niepotwierdzonych informacji, w majątku swojej siostry Jadwigi Wnukowskiej w Jogalinie na Litwie Kowieńskiej. Tam po ataku Niemiec na ZSRR w 1941 podobno został wytropiony i rozstrzelany przez Niemców.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Magowska 2013 ↓.
  2. ↑ Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 52.
  3. 1 2 3 4 5 Encyklopedia Wojskowa 1931 ↓, s. 344.
  4. ↑ Encyklopedia Wojskowa 1931 ↓, s. 344 wg autora biogramu dowództwo pułku objął 12 czerwca 1919 roku.
  5. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 218, 560 tu podano, że urodził się 28 lipca 1886 roku.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, s. 596.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 45 z 22 listopada 1922 roku, s. 842.
  8. ↑ Spis oficerów rezerwy 1922 ↓, s. 21 tu podano, że urodził się 28 lipca 1886 roku.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 371, 468.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 85 z 27 sierpnia 1924 roku, s. 482.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 321, 348.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 124.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 891 tu podano, że urodził się 28 lipca 1886 roku.
  14. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 325, 891 tu podano, że urodził się 28 lipca 1887 roku.
  15. ↑ Meysztowicz 1940 ↓, s. 30.
  16. ↑ Bohaterowie bitwy pod Radzyminem [online], www.passa.waw.pl [dostęp 2020-03-08] (ang.).
  17. ↑ M.P. z 1930 r. nr 13, poz. 21 „za zasługi na polu organizacji wojska i pracy społecznej”.
  18. ↑ M.P. z 1925 r. nr 296, poz. 1253 „za zasługi, położone na polu organizacji armji”.

Bibliografia

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
  • Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
  • Alfabetyczny spis oficerów rezerwy. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922-05-01.
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1934. [dostęp 2016-06-11].
  • Encyklopedia Wojskowa. Otton Laskowski (red.). T. I: A.a - Custoza. Warszawa: Towarzystwo Wiedzy Wojskowej i Wojskowy Instytut Naukowo-Oświatowy, 1931.
  • Anita Magowska. Stanisław Bobiatyński (1886-?) - lekarz i obrońca Wilna. „Acta Medicorum Polonorum”. 3, 2013. Poznań: Katedra i Zakład Historii Nauk Medycznych Uniwersytetu im. Karola Marcinkowskiego. ISSN 2083-0343. 
  • Aleksander Meysztowicz: Relacja Aleksandra Meysztowicza. [w:] Protokoły z rozmów z osobami przybyłymi z Polski do Rzymu w 1939 i 1940 r. [on-line]. Pracownia Badań nad Historią i Kulturą Przestrzeni Totalitarnej i Posttotalitarnej, 1940-02-05. [dostęp 2017-10-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-26)].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.