Springer spaniel angielski

Springer spaniel angielski
Inne nazwy

English Springer Spaniel

Kraj patronacki

Wielka Brytania

Wymiary
Wysokość

ok. 50 cm

Masa

22 - 24 kg

Klasyfikacja
FCI

Grupa VIII, Sekcja 2,
nr wzorca 125

Springer spaniel angielski – rasa psów należących do grupy psów aportujących, płochaczy i psów dowodnych, zaklasyfikowana do sekcji płochaczy. Typ wyżłowaty. Podlega próbom pracy.

Rys historyczny

Dawną różnorodną grupę psów określanych mianem „spanieli lądowych” podzielono na dwie grupy ze względu na wielkość. Te większe nazwano springer spanielami (z ang. spring - płoszyć), służyły bowiem głównie do płoszenia zwierzyny dla sokolników. Z chwilą wprowadzenia broni palnej zaczęto od tych psów wymagać również aportowania. Springer spaniel angielski pochodzi z linii hodowlanej wcześniej zwanej spanielem z Norfolk. Uchodzi za przodka wszystkich rodzajów spanieli z wyjątkiem clumber spaniela.

Użytkowość

Wszechstronny pies myśliwski.

Zachowanie i charakter

Springer spaniel angielski jest psem posłusznym, opanowanym, dobrym aporterem, także z wody. Wobec obcych zachowuje się z rezerwą. Towarzyski, toleruje dzieci.

Budowa

  • głowa: dość szeroka, stop wyraźnie zaznaczony, bruzda pomiędzy oczami,
  • oczy: ciemnoorzechowe, łagodne i uważne; wadą jest widok trzeciej powieki,
  • uszy: osadzone blisko głowy, na linii oczu, zwisające,
  • tułów: silnie umięśniony, z dobrze rozwiniętą, głęboką klatką piersiową,
  • ogon: nisko sadzony, noszony poziomo, dobrze owłosiony; tradycyjnie go przycinano, obecnie już się tego nie robi.

Szata i umaszczenie

Szata jest gładka, dość gęsta, średniej długości, przylegająca, dzięki czemu chroni psa przed zmiennymi warunkami atmosferycznymi. Dopuszcza się każdy kolor szaty występujący u spanieli lądowych; najbardziej jednak pożądane jest umaszczenie biało-brunatne i biało-czarne, także z podpalanymi plamami.

Zdrowie i pielęgnacja

Springer spaniel angielski potrzebuje regularnego ruchu, spacerów i możliwości wybiegania się. Jego sierść wymaga regularnej pielęgnacji. Ciężkie, zwisające uszy podatne są na stany zapalne. Zdarzają się też u przedstawicieli tej rasy uczulenia, choroby oczu oraz dysplazja stawu biodrowego i łokciowego.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 164.
  2. ↑ Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 324.
  3. 1 2 Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 107.

Bibliografia

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 133. ISBN 83-7073-122-8.
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Wzorzec rasy. Ostatni dostęp: 2012-01. zkwp.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-29)].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.