Spiska Przełączka

Spiska Przełączka
	; Niżnia Spiska Przełączka wśród podpisanych obiektów
Państwo	Słowacja
Pasmo	Tatry, Karpaty
Sąsiednie szczyty	Spiskie Czuby, Skrajna Spiska Turniczka
Data zdobycia	15 sierpnia 1904 r.
Pierwsze wejście	E. Halász, K. Jordán, S. Nikolics, J. Breuer
	Położenie na mapie Tatr Spiska Przełączka
	Położenie na mapie Karpat Spiska Przełączka
	49°11′50,8″N 20°12′01,6″E/49,197444 20,200444

Spiska Przełączka, Niżnia Spiska Przełączka (słow. Mačacia štrbina, niem. Katzenscharte, węg. Macskacsorba) – przełęcz w południowo-zachodniej grani Spiskiej Grzędy w słowackiej części Tatr Wysokich. Stanowi najgłębszy punkt grani pomiędzy dwoma Spiskimi Turniczkami. Od położonej na północnym wschodzie Zadniej Spiskiej Turniczki oddzielają ją Spiskie Czuby i Pośrednia Spiska Przełączka, natomiast na południowym zachodzie przełęcz graniczy z położoną tuż obok Skrajną Spiską Turniczką.

Przełęcz jest wyłączona z ruchu turystycznego. Jej północno-zachodnie stoki opadają do górnej części Baraniego Ogrodu w Dolinie Pięciu Stawów Spiskich, natomiast południowo-wschodnie – do Pośredniego Spiskiego Kotła. Najdogodniejsze drogi dla taterników prowadzą na siodło z Doliny Pięciu Stawów Spiskich przez Spiską Galerię lub Spiskie Spady i dalej przez Pośredni Spiski Kocioł. Droga przez Spiską Galerię jest w zimie mniej zagrożona lawinami.

Pierwsze wejścia:

letnie – Ernő Halász, Károly Jordán, Sándor Nikolics i przewodnik Johann Breuer, 15 sierpnia 1904 r.,
zimowe – Anna Pivková, Marta Schwartzová i Vladimír Šimo, 15 kwietnia 1946 r.

Dawniej Spiską Przełączkę określano po słowacku jako Mačia štrbina.

Przypisy

↑ Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 406. ISBN 83-01-13184-5.
1 2 3 4 Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XX. Baranie Rogi – Durny Szczyt. Warszawa: Sport i Turystyka, 1976, s. 78, 90–91.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[bedeker-1] Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 406. ISBN 83-01-13184-5.

[whp-2] 1 2 3 4 Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XX. Baranie Rogi – Durny Szczyt. Warszawa: Sport i Turystyka, 1976, s. 78, 90–91.