Skala Ferrimana-Gallweya – skala oceny owłosienia ciała u kobiet przed przekwitaniem stosowana w diagnostyce hirsutyzmu.

Skala została opracowana przez angielskich lekarzy Davida Ferrimana i Johna Gallweya w 1961 roku i obejmowała analizę 11 okolic ciała, w 1965 roku na podstawie dalszych badań wpływu androgenów na owłosienie skala została zmodyfikowana. W zmodyfikowanej skali (mFG) zrezygnowano z oceny przedramion i podudzi. Zgodnie z wytycznymi Endocrine Society (2018) zmodyfikowana skala Ferrimana-Gallweya jest złotym standardem w rozpoznawaniu hirsutyzmu.

Zmodyfikowana skala Ferrimana-Gallweya

Oceniana jest intensywność owłosienia w dziewięciu androgenozależnych okolicach ciała (warga górna, broda, klatka piersiowa, ramię, górna część brzucha, podbrzusze, górna część pleców, dolna część pleców i udo). Owłosienie jest oceniane w skali od 1 do 4, gdzie 1 oznacza minimalną liczbę obecnych włosów ostatecznych, a 4 to odpowiednik owłosionego mężczyzny, natomiast w przypadku całkowitego braku włosów ostatecznych w badanym obszarze ciała punktów się nie przyznaje lub przyznaje się 0 punktów. Włosy ostateczne od włosów typu vellus różnicuje się głównie na podstawie długości (powyżej 0,5 cm) i w mniejszym stopniu pigmentacji.

Interpretacja

Wynik uzyskuje się po zsumowaniu punktów i jego wynik jest dodatni powyżej 95 percentyla w określonej populacji:

Polska > 8
Stany Zjednoczone (białe i czarne kobiety) ≥ 8
Wielka Brytania (białe i czarne kobiety) ≥ 8
Rasa śródziemnomorska ≥ 9–10
Hiszpanie ≥ 9–10
Bliski Wschód ≥ 9–10
Chińczycy
Chińczycy Han ≥ 2
Chiny Południowe ≥ 7

Przypisy

  1. ↑ David Ferriman, John Michael David Gallwey. Clinical assessment of body hair growth in women.. „J Clin Endocrinol Metab”. 21, s. 1440-7, 1961. DOI: 10.1210/jcem-21-11-1440. PMID: 13892577. (ang.).
  2. ↑ David Ferriman, Anthony W. Purdie. ASSOCIATION OF OLIGOMENORRHOEA, HIRSUTIES, AND INFERTILITY.. „Br Med J”. 2 (5453), s. 69-72, Jul 1965. PMID: 14305368.
  3. 1 2 3 4 5 BO. Yildiz, S. Bolour, K. Woods, A. Moore i inni. Visually scoring hirsutism.. „Hum Reprod Update”. 16 (1), s. 51-64, 2010. DOI: 10.1093/humupd/dmp024. PMID: 19567450. (ang.).
  4. 1 2 KA. Martin, RR. Anderson, RJ. Chang, DA. Ehrmann i inni. Evaluation and Treatment of Hirsutism in Premenopausal Women: An Endocrine Society Clinical Practice Guideline.. „J Clin Endocrinol Metab”. 103 (4), s. 1233-1257, 2018. DOI: 10.1210/jc.2018-00241. PMID: 29522147. (ang.).
  5. ↑ D. Kopera, E. Wehr, B. Obermayer-Pietsch. Endocrinology of hirsutism.. „Int J Trichology”. 2 (1), s. 30-5, 2010. DOI: 10.4103/0974-7753.66910. PMID: 21188021. (ang.).
  6. 1 2 Tomasz Romer, Olga Tymanowska: Hirsutyzm – zazwyczaj nie choroba, a jednak kłopot. Medical Tribune Polska, 2015. [dostęp 2018-08-27].

Linki zewnętrzne

  • B. O. Yildiz, S. Bolour, K. Woods, A. Moore i inni. Visually scoring hirsutism (artykuł w języku angielskim ze zdjęciami dokumentującymi stopnie skali Ferrimana-Gallweya). „Hum Reprod Update”. 16 (1). s. 51-64. DOI: 10.1093/humupd/dmp024. PMID: 19567450. 

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.