Siodło Bończy

Widok z Diablaka na Siodło Bończy
Państwo

 Polska

Wysokość

ok. 1718 m n.p.m.

Pasmo

Karpaty, Beskid Żywiecki

Sąsiednie szczyty

Diablak, Mały Garb Wyżni

Położenie na mapie Beskidu Żywieckiego, Małego i Makowskiego
Położenie na mapie Karpat
49°34′28″N 19°32′15″E/49,574444 19,537500

Siodło Bończy (ok. 1718 m) – płytka przełęcz w masywie Babiej Góry (Pasmo Babiogórskie) w Beskidzie Żywieckim. Znajduje się w północno-wschodniej grani Diablaka, pomiędzy jego szczytem (1723 m) a Małym Garbem Wyżnim (1675 m). Nazwę przełęczy nadano dla uczczenia pamięci ks. Joviusa Fryderyka Bystrzyckiego, herbu Bończa, który był astronomem i matematykiem na dworze króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Jeszcze do niedawna uważano, że był on pierwszym znanym z nazwiska zdobywcą Babiej Góry i że przez lunetę oglądał z niej Kraków oraz Sanktuarium na Świętym Krzyżu. Swoje rzekome wejście na szczyt 8 lipca 1782 r. opisał w Gazecie Warszawskiej z 26 października 1813 r. Współcześni badacze podważają jednak wiarygodność jego opisu,.

Siodło Bończy to w istocie tylko bardzo płytka przełęcz, cała zawalona stosami kamieni. Jest to tzw. rumowisko Babiej Góry. Przez Siodło Bończy prowadzi czerwony szlak turystyczny na Diablak (jest to fragment Głównego Szlaku Beskidzkiego). Na szlaku tym pomiędzy Gówniakiem a Siodłem Bończy znajdują się jeszcze dwa wypłaszczenia: Mały Garb Niżni (1660 m) oraz Mały Garb Wyżni (1675 m), również pokryte rumowiskiem skalnym. Wiosną na całym obszarze masowo zakwita sasanka alpejska.

Szlaki turystyczne

Krowiarki – Sokolica – Kępa – Gówniak – Diablak

Przypisy

  1. ↑ Geoportal. Mapa topograficzna i lotnicza [online] [dostęp 2020-10-01].
  2. ↑ Aleksy Siemionow: Kto pierwszy zdobył Babią Górę?, w: Stroka Jacek (red.): „Gdy do tej Babiej Góry przyjdziesz... (2)”, wyd. Oddział PTTK „Ziemia Babiogórska” w Suchej Beskidzkiej, Bielsko-Biała – Sucha Beskidzka 1986, s. 53–65, ISBN 83-00-02290-2
  3. 1 2 Stanisław Figiel, Piotr Krzywda: Beskid Żywiecki. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2006. ISBN 83-89188-59-7.
  4. ↑ Mieczysław Klimaszewski. Osobliwości skalne w Beskidach Zachodnich. „Wierchy”, 1947.
  5. ↑ Zbior. (red. Władysław Szafer): Babiogórski Park Narodowy (Zakład Ochrony Przyrody PAN, Wydawnictwa popularnonaukowe nr 22), Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Kraków 1963
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.