Siegfried Matthus
Data i miejsce urodzenia

13 kwietnia 1934
Mallenuppen

Pochodzenie

niemieckie

Data i miejsce śmierci

27 sierpnia 2021
Stolzenhagen

Gatunki

muzyka poważna, muzyka współczesna

Zawód

kompozytor

Odznaczenia
Strona internetowa

Siegfried Matthus (ur. 13 kwietnia 1934 w Mallenuppen w Prusach Wschodnich, zm. 27 sierpnia 2021 w Stolzenhagen) – niemiecki kompozytor.

Życiorys

Studiował kompozycję w Berlinie u Rudolfa Wagnera-Régeny’ego (1952–1958) i Hannsa Eislera (1958–1960). Od 1964 roku był kompozytorem i doradcą do spraw muzyki współczesnej w Komische Oper Berlin. W 1985 roku otrzymał tytuł profesora. W 1991 roku założył w pałacu Rheinsberg operę kameralną (Kammeroper Schloss Rheinsberg) dla młodych muzyków. W 1996 roku otrzymał nagrodę niemieckiego oddziału Międzynarodowego Instytutu Teatralnego. W 2005 roku jego utwór Te Deum wykonano na uroczystości konsekracji odbudowanego ze zniszczeń wojennych kościoła Marii Panny w Dreźnie.

Członek wschodnioberlińskiej (1969) i zachodnioberlińskiej (1976) Akademie der Künste. W 1978 roku został członkiem Bayerische Akademie der Schönen Künste w Monachium. Otrzymał Nagrodę Państwową NRD II Klasy (1972 i 1984), Brązowy Order Zasługi dla Ojczyzny (1979) oraz Krzyż Zasługi 1. Klasy (2000) i Wielki Krzyż Zasługi (2014) Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec.

Twórczość

We wczesnym okresie twórczości pod wpływem swojego nauczyciela Hannsa Eislera tworzył agitacyjne utwory o politycznym charakterze, w dziełach scenicznych sięgał po tematykę dramatu człowieka zaangażowanego w politykę. W latach 60. zainteresował się dodekafonią i zwrócił w stronę awangardy muzycznej. Eksperymentował ze środkami technicznymi, sięgał po serializm, aleatoryzm, dźwięki elektroniczne i stylizowane melodie ludowe. Na początku lat 70. wypracował własny system harmoniczny.

Zasłynął przede wszystkim jako twórca dzieł scenicznych. W muzyce instrumentalnej dążył do zwiększenia poziomu komunikatywności, sięgając po elementy programowe i odniesienia pozamuzyczne, np. w koncercie Der Wald, będącym protestem przeciwko wyniszczaniu lasów. Ponadto był autorem muzyki filmowej i użytkowej, a także opracowań pieśni Mendelssohna i utworów Brahmsa.

Wybrane kompozycje

(na podstawie materiałów źródłowych)

Utwory orkiestrowe

  • Kleines Orchesterkonzert (1963)
  • Inventionen (1964)
  • Tua res agitur (1965)
  • Koncert skrzypcowy (1968)
  • 3 symfonie (I „Dresdner-Sinfonie” 1969, II 1975–1976, III „Gewandhaus-Sinfonie” na sopran, chór dziecięcy, organy i orkiestrę 1992–1993)
  • Koncert fortepianowy (1970)
  • Orchesterserenade (1974)
  • Werther (1975)
  • Koncert wiolonczelowy (1975)
  • Drei Sommerbilder (1975)
  • Responso (1976)
  • Visionen na orkiestrę smyczkową (1978)
  • Koncert fletowy (1978)
  • Koncert kameralny na flet, klawesyn i orkiestrę smyczkową (1980)
  • Koncert na trąbkę, kotły i orkiestrę (1982)
  • koncert na kotły i orkiestrę Der Wald (1984)
  • Divertimento (1985)
  • Koncert obojowy (1985)
  • Die Windsbraut (1985)
  • Nächtliche Szene im Park (1987)
  • koncert na harfę i orkiestrę Der See (1989)
  • koncert na 3 trąbki i orkiestrę O namenlose Freude (1989–1990)
  • Koncert fortepianowy (1992)
  • Manhattan Concerto (1993–1994)
  • Koncert na róg i orkiestrę (1994)
  • Blow Out na organy i orkiestrę (1995)
  • Das Land Phantasién (1995–1996)
  • Ariadne (1997–1998)
  • Koncert podwójny na flet, harfę i orkiestrę (1998)
  • Capriccio „Kraft Variationen” na skrzypce i orkiestrę (1999)
  • Furien-Furioso (1999)

Utwory kameralne

  • Sonata na róg, trąbkę, puzon, fortepian i kotły (1968)
  • Musik na oboje i fortepian (1968)
  • Oktet na klarnet, fagot, róg, 2 skrzypiec, altówkę, wiolonczelę i kontrabas (1970)
  • Kwartet smyczkowy (1971)
  • Trio na flet, altówkę i harfę (1972)
  • Oktet na flet, obój, perkusję, fortepian i kwartet smyczkowy (1976)
  • Nokturn na flet (1977)
  • Adagio und Passacaglia na wiolonczelę i kontrabas (1982)
  • Impromptu na flet (1984)
  • Andante na obój i harfę (1986)
  • oktet „Ich komm einem Weg” na klarnet, fagot, róg i kwartet smyczkowy (1989)
  • Windspiele na skrzypce, altówkę i wiolonczelę (1995)
  • Lichte Spiele na skrzypce, altówkę, wiolonczelę i fortepian (1996)
  • Das Mädchen und der Tod na 2 skrzypiec, altówkę i wiolonczelę (1996)

Utwory fortepianowe

  • Variationen (1957)

Utwory na głosy a cappella

  • Liebeslieder fünfundvierzig na sopran, alt i chór (1960)
  • Die Zeit hält den Atem na alt i chór (1964)
  • Musica et vinum na chór (1969)
  • Wir zwei na chór (1970)
  • Wie die Saiten der Gitarre na chór dziecięcy lub chór żeński (1970)
  • Das Jahr Zweitausend na chór (1970)

Utwory wokalno-instrumentalne

  • Kammermusik 65 na alt, głosy żeńskie i zespół instrumentów (1965)
  • Lieder na głos wysoki i fortepian (1965–1969)
  • Galilei na głos, 5 instrumentów i taśmę (1966)
  • Höflichkeit na głos i fortepian (1967)
  • Kantate von den Beiden na sopran, baryton, recytatora i orkiestrę (1969)
  • Dorf na głos wysoki i fortepian (1971)
  • Vokalsinfonie na sopran, baryton, 2 chóry mieszane, chór dziecięcy, organy i orkiestrę (1973–1974)
  • Unter dem Holunderstrauch na sopran, tenora i orkiestrę (1976)
  • Hyperion-Fragmente na bas i orkiestrę (1979)
  • Holofernes na baryton i orkiestrę (1981)
  • Die Lebesqualen des Catull na sopran, bas, chór i zespół instrumentów (1985–1986)
  • Der über uns na głos i fortepian (1986; także wersja na tenora i 4 fagoty 1986–1993)
  • Nachlieder na baryton, kwartet smyczkowy i harfę (1987)
  • Wem ich zu gefallen suche na sopran lub tenora i orkiestrę (1990)
  • Unrihige Zeit na baryton, altówkę i wiolonczelę (1990)
  • Die Sonne sinkt na głos recytujący i kwartet smyczkowy (1994)
  • Weisen von Liebe, Leben und Tod na głos średni i orkiestrę (1995)
  • Sappho-Fragmente na chór i harfę (1997)

Balety

  • Match (1969)
  • Alptraum einer Ballerina (1973)

Opery

  • Lazarillo von Tormes (1960–1963, wyst. Chemnitz 1964)
  • Der letzte Schuss (1966–1967, wyst. Berlin 1967)
  • Omphale (1972–1974, wyst. Weimar 1976)
  • Judith (1982–1984, wyst. Berlin 1985)
  • wizja operowa Die Weise von Liebe und Tod des Cornets Christoph Rilke (1983–1984, wyst. Drezno 1985)
  • Graf Mirabeau (1987–1988, wyst. Berlin 1989)
  • Farinelli oder Die Macht des Gesanges (1996–1997, wyst. Karlsruhe 1998)
  • Kronprinz Friedrich (wyst. Rheinsberg 1999)

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 6. Część biograficzna m. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2000, s. 139. ISBN 83-224-0656-8.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 4 Levy–Pisa. New York: Schirmer Books, 2001, s. 2342. ISBN 0-02-865529-X.
  3. 1 2 Siegfried Matthus. adk.de. [dostęp 2022-10-24]. (niem.).
  4. ↑ Franziska Stürz: Zum Tod des Komponisten Siegfried Matthus: Pädagoge und Wegbereiter der Neuen Musik. br-klassik.de, 2021-08-30. [dostęp 2022-10-24]. (niem.).
  5. ↑ Te Deum von Siegfried Matthus. deutschlandfunkkultur.de, 2005-11-11. [dostęp 2022-10-24]. (niem.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.