Seweryn Mściwujewski (ok. 1910) | |
| major lekarz | |
| Data i miejsce urodzenia |
8 stycznia 1880 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
16 Pułk Piechoty Obrony Krajowej |
| Stanowiska |
lekarz pułkowy, |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
Seweryn Mściwujewski herbu Pniejnia (ur. 8 stycznia 1880 w Huczce, zm. 20 listopada 1944 w Muszynie) – polski lekarz, major lekarz Wojska Polskiego.
Życiorys
Wywodzł się ze staropolskiego rodu szlacheckiego. Urodził się 8 stycznia 1880 w miejscowości Huczko koło Dobromila jako wnuk Bonifacego oraz syn Stanisława i Ludwiny. Jego rodzeństwem był Mścisław i Ludwina. Legitymował się herbem szlacheckim Pniejnia.
W 1903 ukończył C. K. Gimnazjum w Jaśle. Został absolwentem Gimnazjum Ojców Jezuitów w Chyrowie w trybie eksternistycznym. Ukończył studia medyczne na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego uzyskując dyplom lekarski. Pracę doktorską obronił 14 stycznia 1910 (promotorem był Władysław Reiss). Początkowo pracował w Dąbrowie Tarnowskiej. W 1912 został lekarzem kolejowym w Muszynie. W zakupionym domu urządził pensjonat, nazwany od imienia żony „Wanda”, w którym prowadził także prywatny gabinet lekarski.
Został oficerem cesarsko-królewskiej Obronie Krajowej został mianowany na stopień zastępcy lekarza asystenta w grupie nieaktywnych z dniem 1 grudnia 1910 i był przydzielony do 16 Pułku Piechoty Obrony Krajowej w Krakowie. Następnie został mianowany na stopień nadlekarza w rezerwie (Oberarzt in der Reserve) z dniem 1 listopada 1912, po czym w styczniu 1912 został przeniesiony do 32 Pułku Piechoty Obrony Krajowej w Nowym Sączu i w tej jednostce w grudniu 1914 został mianowany lekarzem pułkowym. Podczas I wojny światowej został zmobilizowany jako oficer lekarz i pracował w szpitalu polowym na obszarze czeskim, potem w miejscowości Rogatica, służąc w randze lekarza pułkowego (K.K. Regimentsarzt a. W.).
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień majora lekarza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Na przełomie 1920/1921 był lekarzem epidemicznym Naczelnego Nadzwyczajnego Komisariatu oraz kierownikiem Państwowego Szpitalem Epidemicznym (najpierw działający w Krynicy, następnie w Powroźniku). W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 10 Batalion Sanitarnego w garnizonie Przemyśl. W 1934 jako major rezerwy był w Kadrze zapasowej Szpitala Okręgowego nr 10 i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Nowy Sącz. Mieszkał w Muszynie przy ulicy Piłsudskiego 416. Tam zmarł 20 listopada 1944 roku. Pełnił stanowiska lekarza miejskiego, lekarza naczelnego uzdrowiska. W latach 20. XX w. staraniem dr. Mścwiujewskiego i burmistrza Muszyny Antoniego Jurczaka miasto uzyskało status uzdrowiska. Drugi odwiert wód mineralnych (otwarty w 1932) został nazwany „Wanda”, imieniem żony doktora. Doktor Mściwujewski działał w ramach Polskiego Czerwonego Krzyża.
Jego żoną była od 1908 Wanda z domu Chrapczyńska (1875–1967). Ich synami byli Czesław (ur., zm. 1909), Stefan (1910–1961), Kazimierz (1911–1968).
Nazwiskiem Seweryna Mściwujewskiego została nazwana ulica w Muszynie.
Odznaczenie
- Kawaler Orderu Franciszka Józefa – Austro-Węgry (1917).
Galeria
- Dyplom doktorski z 1910
- Seweryn i Wanda Mściwujewscy
- Pensjonat „Wanda”
- Nagrobek Seweryna i Wandy Mściwujewskich
- Ulica Seweryna Mściwujewskiego w Muszynie
Przypisy
- ↑ W ewidencji wojskowej Austro-Węgier był określany jako „Severin Ritter von Msciwujewski”.
- 1 2 Sylwester Korwin Kruczkowski: Poczet Polaków wyniesionych do godności szlacheckiej przez monarchów austrjackich w czasie od roku 1773 do 1918: dalej tych osób, którym wymienieni władcy zatwierdzili dawne tytuły książęce względnie hrabiowskie lub nadali tytuły hrabiów i baronów jak niemniej tych, którym zatwierdzili staropolskie szlachectwo. Lwów: 1935, s. 42.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Dr Seweryn Mściwujewski h. Pniejnia (biogram udostępniony przez Bożenę Mściwujewską-Kruk).
- ↑ Księga pamiątkowa 70-lecia Państwowego Gimnazjum imienia króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle 1868-1938. Jasło: 1938, s. 118.
- 1 2 3 4 5 Kalendarium Muszyny. Listopad. almanachmuszyny.pl. [dostęp 2016-07-31].
- 1 2 Rocznik Lekarski 1938 ↓, s. 408.
- ↑ Schematismus der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1911. Wiedeń: 1911, s. 482.
- ↑ Schematismus der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1911. Wiedeń: 1911, s. 320.
- ↑ Schematismus der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1912. Wiedeń: 1912, s. 326.
- ↑ Schematismus der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1913. Wiedeń: 1913, s. 476.
- ↑ Schematismus der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1914. Wiedeń: 1914, s. 419.
- ↑ Kronika. Z c. k. obrony krajowej. „Gazeta Lwowska”. Nr 19, s. 4, 25 stycznia 1912.
- ↑ Schematismus der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1913. Wiedeń: 1913, s. 344.
- ↑ Schematismus der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1914. Wiedeń: 1914, s. 291.
- ↑ Odznaczenia i mianowania w armii. „Nowa Reforma”. Nr 543, s. 2, 11 grudnia 1914.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1217.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 10980.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1181.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1075.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 302, 803.
- ↑ Do 15.03: Krynica, Muszyna, Żegiestów na dawnej pocztówce. Ze zbiorów Almanachu Muszyny – wystawa. krosno24.pl, 2012-02-24. [dostęp 2016-06-20].
- ↑ Strategia rozwoju społeczno-gospodarczego miasta i gminy uzdrowiskowej Muszyna na lata 2008–2015. Rada Miasta i Gminy Uzdrowiskowej w Muszynie, 28 grudnia 2007. s. 14–15. [dostęp 2016-09-12].
- ↑ Strategia rozwoju społeczno-gospodarczego miasta i gminy uzdrowiskowej Muszyna na lata 2008–2015. Rada Miasta i Gminy Uzdrowiskowej w Muszynie, 28 grudnia 2007. s. 15. [dostęp 2016-09-12].
- ↑ „Almanach Muszyny”, s. 2, 2010.
- ↑ Strategia rozwoju społeczno-gospodarczego miasta i gminy uzdrowiskowej Muszyna na lata 2008–2015. Rada Miasta i Gminy Uzdrowiskowej w Muszynie, 28 grudnia 2007. s. 90, 123. [dostęp 2016-09-12].
- ↑ Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918. Wiedeń: 1918, s. 255.
Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934.
- Rocznik Lekarski Rzeczypospolitej Polskiej na 1938 rok. Warszawa: Naczelna Izba Lekarska, 1938.
- Bożena Mściwujewska-Kruk. Dziadek. „Almanach Muszyny”. Tom 21, s. 82–83, 1994.
- Dr Seweryn Mściwujewski h. Pniejnia (biogram udostępniony przez Bożenę Mściwujewską-Kruk).