Sergiusz Zahorski
generał brygady
Data i miejsce urodzenia

4 września 1886
Żytomierz

Data i miejsce śmierci

4 czerwca 1962
Londyn

Przebieg służby
Lata służby

1906–1938
1939–1942

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Jednostki

I Korpus Polski
1 Pułku Ułanów
16 Pułku Ułanów
11 Pułk Ułanów
I Brygada Kawalerii
XII Brygada Kawalerii
BK „Poznań”
Dep. Kaw. MSWojsk.

Stanowiska

zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku
dowódca brygady
inspektor Krakusów

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia

Sergiusz Zahorski (ur. 4 września 23 sierpnia?/4 września 1886 w Żytomierzu, zm. 4 czerwca 1962 w Londynie) – generał brygady Wojska Polskiego, szef Gabinetu Wojskowego Prezydenta Rzeczypospolitej od 12 czerwca 1926 roku do 1 września 1928 roku, współtwórca polskiego jeździectwa sportowego, uczestnik Igrzysk Olimpijskich 1912 w reprezentacji Rosji, wolnomularz, członek loży wolnomularskiej Machnicki w Warszawie.

Życiorys

Urodził się 4 września 1886 w Żytomierzu, w rodzinie Antoniego, pułkownika Armii Rosyjskiej, i Heleny z Hulanickich. Ukończył gimnazjum klasyczne w Żytomierzu. Od 5 września 1906 w Armii Rosyjskiej. Absolwent Korpusu Kadetów Marynarki i Nikołajewskiej Szkoły Kawalerii w Sankt Petersburgu. W latach 1915–1917 oficer rosyjskiej kawalerii. 19 września 1917 przeszedł do I Korpusu Polskiego do 1 pułku ułanów. Awansował kolejno na: porucznika (1915), sztabsrotmistrza (1916) i rotmistrza (1917).

Od 14 listopada 1918 w Wojsku Polskim. Był kolejno: zastępcą dowódcy 1 pułku ułanów, dowódcą szwadronu zapasowego i ponownie zastępcą dowódcy 1 pułku ułanów. Natomiast od 2 września 1919 dowodził samodzielną brygadą kawalerii, pełnił funkcję zastępcy dowódcy 1 pułku ułanów, a następnie jego dowódcy. Podczas kampanii kijowskiej od 10 kwietnia 1920 dowodził 14 pułkiem ułanów, po czym w listopadzie powrócił na stanowisko zastępcy dowódcy 1 pułku ułanów. Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej został skierowany do Włoch na kurs oficerów instruktorów jazdy. Od 16 kwietnia 1922 do stycznia 1923 był zastępcą dowódcy 16 pułku Ułanów Wielkopolskich. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 38. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii).

Z dniem 2 listopada 1923 roku został odkomenderowany na jednoroczny Kurs Doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Z dniem 15 października 1924 roku, ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych. Z dniem 20 listopada tego roku został przeniesiony do 11 pułku ułanów legionowych na stanowisko dowódcy pułku. W październiku 1925 roku został mianowany dowódcą I Brygady Kawalerii w Warszawie. 19 lipca 1926 roku został mianowany szefem Gabinetu Wojskowego Prezydenta RP. Z dniem 1 września 1928 został mianowany dowódcą XII Brygady Kawalerii w Ostrołęce, a w 1929 Brygadą Kawalerii „Poznań”.

10 listopada 1930 roku Prezydent Rzeczypospolitej Ignacy Mościcki awansował go na stopień generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 4. lokatą w korpusie generałów. Jednocześnie zezwolił mu na nałożenie oznak nowego stopnia przed 1 stycznia 1931 roku.

W latach 1936–1938 był inspektorem Krakusów w Departamencie Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych i przeszedł w stan spoczynku.

Powołany w 1939 do służby czynnej, pozostał bez przydziału. Po kampanii wrześniowej, przez Rumunię, przedostał się do Francji, gdzie był w dyspozycji Naczelnego Wodza. Ewakuowany do Wielkiej Brytanii, do stycznia 1942 pozostawał w stanie nieczynnym, internowany z rozkazu gen. Władysława Sikorskiego w obozie oficerskim w Rothesay na szkockiej wyspie Bute. Od stycznia 1942 przeniesiony w stan spoczynku.

Po wojnie osiedlił się w Londynie, był członkiem Koła Generałów i Pułkowników Byłych Wyższych Dowódców.

Od 29 stycznia 1931 był mężem Aliny de Witte.

Zmarł 4 czerwca 1962 roku w Londynie. Został pochowany na Cmentarzu Brompton w Londynie.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Zbigniew Gnat-Wieteska. Garwolin. Gabinet Wojskowy Prezydenta. Rzeczypospolitej w latach 1926–1939, [w:] Niepodległość i Pamięć, 2006, Tom 13 , Numer 1 (22), s. 21.
  2. ↑ 7dak.com – Polska Szkoła Jazdy Konnej. 7dak.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-04-03)]. (pol.) [dostęp 2011-11-12]
  3. ↑ Cezary Leżeński, Legiony to braterska nuta... czyli od Legionów do masonów, Wolnomularz Polski, nr 40, listopad-grudzień 2003, s. 15.
  4. 1 2 3 Leżeński i Kukawski 1991 ↓, s. 33.
  5. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 153.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 69 z 1 listopada 1923 roku, s. 735.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 110 z 15 października 1924 roku, s. 612.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 123 z 21 listopada 1924 roku, s. 686.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 106 z 15 października 1925 roku, s. 569.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 19 lipca 1926 roku, s. 220.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 332.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1930 roku, s. 323.
  13. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: 1939, s. 356. [dostęp 2021-08-11].
  14. ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 360.
  15. ↑ Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 185.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 3.
  17. ↑ Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 83)
  18. ↑ M.P. z 1925 r. nr 102, poz. 438 „za zasługi na polu rozwoju sportu konnego w wojsku”.
  19. ↑ M.P. z 1933 r. nr 63, poz. 81 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  20. ↑ Zarządzenia Prezesa Rady Ministrów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 13, s. 284, 11 listopada 1933.
  21. 1 2 3 Sergiusz Zahorski, pułkownik dyplomowany, szef Gabinetu Wojskowego Prezydenta RP, przepasany wielką wstęgą orderu otrzymanego od króla Afganistanu Aman-Ullaha – fotografia portretowa w mundurze. nac.gov.pl, 1928. [dostęp 2017-07-02].
  22. ↑ Dekoracja generałów orderem Legii Honorowej. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 224 z 30 września 1936.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.