| Warwara Czornaja | |
| ihumenia | |
| Kraj działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
12 sierpnia 1914 |
| Data i miejsce śmierci |
16 grudnia 1999 |
| Przełożona Monasteru Nowodziewiczego w Moskwie | |
| Okres sprawowania |
1994–1999 |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Śluby zakonne |
13 października 1994 |
Serafina, imię świeckie Warwara Wasiljewna Czorna, zd. Riezon (ur. 12 sierpnia 1914 w Piotrogrodzie, zm. 16 grudnia 1999 w Moskwie) – radziecka naukowiec, chemik, doktor nauk technicznych, pracownik moskiewskiego instytutu przemysłu kauczukowego, następnie mniszka prawosławna, pierwsza przełożona Monasteru Nowodziewiczego w Moskwie po jego ponownym otwarciu w 1994.
Życiorys
Była córką urzędnika Wasilija Rezona i Leonidy zd. Cziczagowej, z zawodu lekarza, trzeciej córki ks. Leonida Cziczagowa, późniejszego metropolity Serafina. Jej ojciec zaginął bez wieści krótko po jej urodzeniu. Jej rodzina była głęboko religijna. Krótko po rewolucji październikowej razem z matką opuściła Piotrogród i udała się do Moskwy, a stamtąd do monasteru w okolicy Kimr, gdzie skierował je metropolita Serafin. W 1953 Leonida Riezon wstąpiła do Piuchtickiego Monasteru Zaśnięcia Matki Bożej.
Warwara Riezon ukończyła technikum naftowo-chemiczne w Moskwie. Od 1931 pracowała w akademii wojskowo-technicznej w ramach Instytutu Chemii Organicznej Akademii Nauk ZSRR. W 1939 ukończyła studia w instytucie lekkiej technologii chemicznej (ros. Московский институт тонкой химической технологии), po czym została skierowana do pracy w fabrycie „Kauczuk” w Moskwie. W latach 1942–1946 była zastępcą głównego inżyniera w tymże zakładzie, po czym podjęła pracę naukową w instytucie przemysłu kauczukowego (ros. Институт резиновой промышленности), gdzie pracowała do przejścia na emeryturę w 1986. W 1951 uzyskała stopień kandydata nauk chemicznych, w 1970 – stopień doktora nauk w zakresie nauk technicznych. W 1972 otrzymała tytuł profesorski. W 1975 otrzymała tytuł Zasłużonego Działacza Nauki i Techniki RFSRR.
Była związana z parafią św. Eliasza w Chamownikach, od 1986 organizowała również w swoim domu prawosławne spotkania dyskusyjne przeznaczona dla wierzącej inteligencji. Zajmowała się gromadzeniem materiałów dotyczących życia jej dziada Serafina (Cziczagowa), które następnie stały się podstawą do uznania go za świętego.
Życie mnisze
13 października 1994 została postrzyżona na mniszkę przez swojego opiekuna duchownego, metropolitę krutickiego i kołomieńskiego Juwenaliusza, przyjmując imię zakonne Serafina na cześć świętego mnicha Serafina z Sarowa. 27 listopada 1994 patriarcha moskiewski i całej Rusi Aleksy II nadał jej godność ihumeni. Była pierwszą przełożoną Monasteru Nowodziewiczego po jego restytuowaniu.
Za swoje zaangażowanie w odbudowę Monasteru Nowodziewiczego została nagrodzona prawem noszenia krzyża z ozdobami (w 1997) oraz orderem Świętej Równej Apostołom Wielkiej Księżnej Olgi II stopnia (1999). Zmarła w 1999 i została pochowana na terenie klasztoru.
Rodzina
Była zamężna z Nikołajem Czornym, historykiem sztuki (zm. 1983).