| Sehirinae | |||
| Amyot et Serville, 1843 | |||
Siedliszek dwubarwny | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| (bez rangi) | Euhemiptera | ||
| (bez rangi) | Heteropterodea | ||
| Podrząd | |||
| Infrarząd |
Pentatomomorpha | ||
| Nadrodzina | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina |
Sehirinae | ||
| Synonimy | |||
| |||
Sehirinae – podrodzina pluskwiaków z podrzędu różnoskrzydłych i rodziny ziemikowatych. Obejmuje około 90 opisanych gatunków, zgrupowanych w 15 rodzajach i dwóch plemionach.
Morfologia
Pluskwiaki o ciele z wierzchu wysklepionym, rzadziej nieco przypłaszczonym. W ich ubarwieniu dominują czernie i brązy, czasem z jaśniejszym wzorem lub metalicznym połyskiem. Półokrągła do prawie trójkątnej głowa zaopatrzona jest w pozbawione szczecinki szczytowej oczy złożone, przyoczka oraz pięcioczłonowe czułki. Płytki żuwaczkowe tylko w przypadku Amaurocorini wyposażone są w chetopory. Szersze niż dłuższe przedplecze ma żeberkowane brzegi boczne. Dłuższa niż szeroka tarczka ma zaokrąglony wierzchołek. Półpokrywy mają wyraźne przykrywki, wyodrębnione międzykrywki, egzokoria i mezokoria oraz wyraźnie wykształcone zakrywki. Użyłkowanie skrzydeł tylnej pary cechuje się wyrastaniem żyłki radialnej i medialnej ze wspólnego trzonka. Przedtułów ma propleury wykształcone w formie przedniej i tylnej pary nabrzmiałości. Środkiem śródpiersia biegnie dobrze wykształcone żeberko bezwłose lub krótko i skąpo po bokach owłosione. Mezopleury i metapleury cechują się dobrze rozwiniętymi ewaporatoriami gruczołów zapachowych. Odnóża są smukłe. Przednia ich para ma trójgraniaste golenie. Stopy osadzone są na goleniach wierzchołkowo i mają człon drugi cieńszy od pierwszego i trzeciego. Sternity odwłoka od trzeciego do siódmego zaopatrzone są w po dwa trichobotria ustawione w poprzecznych parach za przetchlinkami.
Ekologia i występowanie
Owady te bytują zwykle na nadziemnych częściach roślin. Część gatunków spotyka się na przyziemnych częściach roślin i w wierzchniej warstwie gleby.
Przedstawiciele podrodziny zamieszkują krainy: nearktyczną, palearktyczną, etiopską i orientalną. Największą różnorodność osiągają w Palearktyce, gdzie występuje większość gatunków. W Polsce stwierdzono 10 gatunków z 6 rodzajów. Fauna orientalna zdominowana jest przez element palearktyczny wkraczający na północ Orientu, a za jedyny gatunek typowo orientalny uchodzi Ochetostetchus orientalis. Do fauny afrotropikalnej należy kilka gatunków. W nearktycznej Ameryce Północnej występuje tylko jeden szeroko rozmieszczony gatunek.
Taksonomia
Takson ten wprowadzony został w 1843 roku przez Charlesa Jean-Baptiste'a Amyota i Jean Guillaume Audinet-Serville'a pod nazwą Séhirides. Obejmuje około 90 opisanych gatunków, zgrupowanych w 15 rodzajach i dwóch plemionach:
- Amaurocorini Wagner, 1963
- Sehirini Amyot & Audinet-Serville, 1843
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Jerzy Adrian Lis: A revision of oriental burrower bugs (Heteroptera: Cydnidae). Bytom: Upper Silesian Museum, 1994, s. 15-16, 40-41. ISBN 83-901173-1-2.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Jerzy A. Lis: Klucze do oznaczania owadów Polski. T. XVIII: Pluskwiaki różnoskrzydłe - Heteroptera. Cz. zeszyt 12: Plataspidae, Thyreocoridae, Cydnidae. Toruń: Oficyna Wydawnicza Turpress, Polskie Towarzystwo Entomologiczne, 1997. ISBN 83-86781-42-4.
- 1 2 3 4 Randall T. Schuh, James Alexander Slater: True bugs of the world (Hemiptera:Heteroptera): classification and natural history. Cornell University Press, 1995, s. 220-225. ISBN 0-8014-2066-0. (ang.).
- ↑ C.J.B. Amyot, J.G. Audinet-Serville: Histoire Naturelle des Insects. Hémiptères. Paris: Librairie Encyclopédique de Roret, 1843, s. 96.
- ↑ subfamily Sehirinae Amyot & Audinet-Serville, 1843. [w:] BioLib.cz [on-line]. [dostęp 2023-09-04].