Schistidium antarctici
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

mchy

Klasa

prątniki

Rząd

strzechwowce

Rodzina

strzechwowate

Rodzaj

rozłupek

Gatunek

Schistidium antarctici

Nazwa systematyczna
Schistidium antarctici (Card.) L. Savicz. & Z. Smirn

Schistidium antarcticigatunek mchu należący do rodziny strzechwowatych (Grimmiaceae). Występuje endemicznie w Antarktyce.

Rozmieszczenie geograficzne

Gatunek ten jest jednym z najczęściej występujących mszaków na Windmill Islands, części Ziemi Wilkesa na Antarktydzie Wschodniej. Występuje także nad Zatoką Admiralicji oraz na Wyspie Króla Jerzego. Zaobserwowano go również na wyspie Signy oraz innych obszarach nadmorskich Antarktyki.

Morfologia

Posiada oliwkowozieloną barwę.

Biologia i ekologia

Na stanowiskach wilgotnych rozwija się pokrywając powierzchnię ziemi. Jeśli jego siedlisko jest suche, tworzy niewielkie kępki. Osobniki w miejscach wilgotnych miały 3 razy wyższą zawartość chlorofilu niż osobniki na stanowiskach suchych.

Każda puszka rodni wytwarza między 250 000 a 520 000 zarodników. Zarodniki mają 9,3 μm średnicy, a ich objętość wynosi 143 μm³.

Na tym gatunku wykryto występowanie endofitycznego grzyba (szczep ITA1-CCMA 952), którego nazwano Mortierella alpina po analizie filogenetycznej na podstawie sekwencji genu 18S rRNA.

Przypisy

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2021-03-26] (ang.).
  2. B. Goffinet, W.R. Buck, Classification of the Bryophyta, University of Connecticut, 2008– [dostęp 2021-03-26] (ang.).
  3. R. Ochyra, B. G. Bell: A redord of Schistidium falcatum (Bryophyta: Musci) from the Antarctic. [w:] Instytut Botaniki PAN % Institute of Terrestrial Ecology [on-line]. antarctica.ac.uk. [dostęp 2014-01-13]. (ang.).
  4. Taxon Profile: Schistidium antarctici. Australian Antarctic Data Centre. [dostęp 2014-01-13]. (ang.).
  5. 1 2 L. Kappen, R. I. Lewis Smith, M. Meyer: Carbon dioxide exchange of two ecodemes of Schistidium antarctici in Continental Antarctica. [w:] Polar Biology [on-line]. springer.com, lipiec 1989. [dostęp 2014-01-13]. (ang.).
  6. 1 2 I. S. Melo, S. N. Santos, L. H. Rosa, M. M. Parma, L. J. Silva, S. C. Queiroz, V. H. Pellizari: Isolation and biological activities of an endophytic Mortierella alpina strain from the Antarctic moss Schistidium antarctici.. NCBI, 15 października 2013. [dostęp 2014-01-13]. (ang.).
  7. 1 2 P. Convey, R. I. Lewis Smith: Investment in Sexual Reproduction by Antarctic Mosses. jstor.org. [dostęp 2014-01-13]. (ang.).
  8. Sharon A. Robinson, L. J. Clarke: Understanding the tolerance of Artarctic mosses to climate change. University of Wollongong, 2008. [dostęp 2014-01-13]. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.