Salomea Zielińska (ur. 9 maja 1921, zm. 13 listopada 2009) – polska pielęgniarka.

Życiorys

Urodziła się 9 maja 1921. Była córką Marii. Podczas II wojny światowej przeniosła się z Trembowli do Sanoka w marcu 1942 za radą udającej się tam siostry zakonnej z zamiarem pracy w opiece pielęgniarskiej. W 1942 podjęła pracę w sanockim szpitalu, początkowo jako salowa. Uczestniczyła w konspiracji. Po nadejściu frontu wschodniego w sierpniu 1944 udzielała pomocy pielęgniarskiej rannym w walkach o miasto. Podczas walk w sierpniu 1944 wraz z kilkoma pracownicami schroniła się w piwnicy szpitala (wśród nich był lekarz dr Marian Killar). Po odbiciu miasta przez Niemców udzielała pomocy rannym żołnierzom radzieckim, pozostałym w szpitalu. Po latach, w 1972 spotkała się z uczestnikiem tamtych wydarzeń Emilem Kardinem, który opisał jej wspomnienia w książce pt. Odsłonięte skrzydło.

Po wojnie dokształcała się w szkole pielęgniarskiej w Przemyślu. Kontynuowała pracę w sanockim szpitalu jako pielęgniarka, asystując m.in. przy operacjach prowadzonych przez dr. Jana Zigmunda. Została pielęgniarką oddziałową utworzonego przez Edwarda Hańskiego na przełomie 1953/1954 specjalistycznego oddziału pediatrycznego w szpitalu w Sanoku, istniejącym później w nowej siedzibie szpitala w Sanoku.

Zmarła 13 listopada 2009. Jej prochy zostały pochowane w kolumbarium na Cmentarzu Centralnym w Sanoku.

Odznaczenia i wyróżnienia

• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1985).
• Złoty Krzyż Zasługi (1972).
• Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony dla Zdrowia Narodu” (1988).
• Odznaka „Przyjaciel Dziecka” (1988)

Przypisy

Bibliografia

• Emil Kardin: Odsłonięte skrzydło. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
• Wiesław Koszela. W uśmiechu dziecka odnaleźć swoje powołanie. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 12 (447) z 20-30 kwietnia 1988.