Sala Kolumnowa (oficjalnie Sala im. Kazimierza Pużaka) – druga co do wielkości i reprezentacyjności sala w Sejmie.

Opis

Sala Kolumnowa powstała w czasie powojennej rozbudowy kompleksu budynków Sejmu, prowadzonej w latach 1948–1952 według projektu Bohdana Pniewskiego. Znajduje się na parterze budynku C, na lewo od Holu Głównego. Ma powierzchnię 600 m². Swą nazwę zawdzięcza symetrycznie rozstawionym stiukowym kolumnom wspierającym sufit (w dwóch rzędach po 10) ustawionych na pasach z szarego marmuru śląskiego.

Sala jest oddzielona od Holu Głównego i prowadzącego do niej bezokiennego przedsionka metalową kratą, utrzymaną w złocisto-czarnej tonacji, zaprojektowaną we współpracy z Henrykiem Grunwaldem. Kratę wykonała dawna firma Bracia Łopieńscy. Drugie wejście prowadzi schodami ze znajdującego się nad salą Korytarza Marszałkowskiego. Marmurową posadzkę zdobią trzy kolorowe rozety z wielobarwnych marmurów (m.in. kararyjskiego, czarnego dębnickiego, czerwonego węgierskiego i Zielonej Marianny) i dolnośląskiego złocistego chalcedonu. Komponują się z nimi koliste stiukowe dekoracje na suficie z motywem liścia laurowego. Jest to najbogatsza dekoracja stiukowa we wnętrzach sejmowych.

Efektownymi elementami wnętrza są wielkie kryształowe kandelabry, wykonane według projektu Tadeusza Gronowskiego. Oprócz funkcji dekoracyjnej miały one także spełniać funkcję praktyczną – doświetlać salę, której okna wychodzą na północ.

W porównaniu z Holem Głównym Sala Kolumnowa jest niska. Powodem była chęć właściwego wyeksponowania Bohdana Pniewskiego ogromnego plafonu, który miał znaleźć się na suficie. Ten projekt nie został jednak zrealizowany, podobnie jak plany umieszczenia na ścianach wielobarwnych tkanin.

W latach 90. do trzonów kolumn doczepiono system nagłaśniający.

Przeznaczenie sali

Sala Kolumnowa wykorzystywana jest m.in. na posiedzenia komisji sejmowych, komisji śledczych, wysłuchania publiczne, seminaria i konferencje, a także jest miejscem posiedzeń największego w danej kadencji klubu parlamentarnego.

26 listopada 1972 w sali odbył się pokaz kolekcji Grażyny Hase z okazji dwudziestolecia Spółdzielni Pracy Przemysłu Artystycznego „Poziom“. 5 września 1982 wystawiono w niej trumnę ze zwłokami Władysława Gomułki. 17 grudnia 1982 w sali odbyło się pierwsze posiedzenie Tymczasowej Rady Krajowej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego (PRON).

Po przywróceniu w 1989 Senatu, izba wyższa obradowała na przemian z Sejmem w Sali Posiedzeń, a następnie przez 1,5 roku w Sali Kolumnowej.

12 sierpnia 2010 odbyło się w niej 73. posiedzenie Sejmu VI kadencji zwołane specjalnie w celu uchwalenia dwóch ustaw związanych z usuwaniem skutków powodzi. Nie mogło się ono odbyć w Sali Posiedzeń, gdyż była ona wtedy remontowana.

16 grudnia 2016, decyzją Marszałka Sejmu Marka Kuchcińskiego, dokończono w niej 33. posiedzenie Sejmu VIII z powodu zablokowania mównicy i fotela marszałka w Sali Posiedzeń przez część posłów opozycji protestujących przeciwko wykluczeniu przez niego z obrad posła Michała Szczerby.

Przypisy

  1. ↑ Bożena Wierzbicka: Sejm i Senat. Architektura i wnętrza. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 1997, s. 27. ISBN 83-7059-298-8.
  2. ↑ Marek Czapelski: Bohdan Pniewski – warszawski architekt XX wieku. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2008, s. 225. ISBN 978-83-235-0450-4.
  3. 1 2 Marek Czapelski: Gmachy Sejmu i Senatu. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2010, s. 91. ISBN 978-83-7666-062-2.
  4. 1 2 3 4 Marek Czapelski: Bohdan Pniewski – warszawski architekt XX wieku. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2008, s. 236. ISBN 978-83-235-0450-4.
  5. 1 2 3 4 Marek Czapelski: Gmachy Sejmu i Senatu. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2010, s. 95. ISBN 978-83-7666-062-2.
  6. ↑ Bożena Wierzbicka: Gmachy i wnętrza sejmowe w Polsce. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 1998, s. 203–204. ISBN 83-7059-285-6.
  7. 1 2 Bożena Wierzbicka: Gmachy i wnętrza sejmowe w Polsce. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 1998, s. 204. ISBN 83-7059-285-6.
  8. ↑ Jerzy S. Majewski. Spacerownik za zamkniętymi drzwiami. Sejm. „Gazeta Stołeczna (dodatek)”, s. 4, 3 grudnia 2009.
  9. ↑ Krzysztof Tomasik: Grażyna Hase. Miłość, moda, sztuka. Warszawa: Wydawnictwo Marginesy, 2016, s. 381. ISBN 978-83-65586-47-6.
  10. 1 2 Dobrosław Kobielski, Józef Zięba: Kronika lat 1944–1986 [w:] Kalendarz Warszawski'88. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1987, s. 51. ISBN 83-03-01684-9.
  11. ↑ Sebastian Ligarski, Grzegorz Majchrzak. Trumny pod specjalnym nadzorem. „Polityka”, s. 64, 28 października 2015 – 3 listopada 2015.
  12. ↑ Marek Czapelski: Gmachy Sejmu i Senatu. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2010, s. 119. ISBN 978-83-7666-062-2.
  13. ↑ Zrealizowany porządek dzienny 73. posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 12 sierpnia 2010 r.. [w:] Sejm Rzeczypospolitej Polskiej [on-line]. sejm.gov.pl. [dostęp 2016-12-18].
  14. ↑ Sejm uchwalił zmiany w regulacjach ułatwiających usuwanie skutków powodzi. [w:] Kronika Sejmowa [on-line]. sejm.gov.pl, 15 sierpnia 2010. s. 40. [dostęp 2016-12-18].
  15. ↑ Sejm uchwalił budżet na 2017 rok w Sali Kolumnowej. Zdaniem opozycji głosowania były nielegalne [online], gazetaprawna.pl, 16 grudnia 2016 [dostęp 2016-12-17] (pol.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.