Sahu
Sawuwu’u, Suwuwu’u

Festiwal Teluk Jailolo
Populacja

10–12 tys.

Miejsce zamieszkania

Indonezja (Moluki Północne)

Język

sahu, ternate, malajski, indonezyjski

Religia

chrześcijaństwo (protestantyzm), islam

Grupa

ludy północnohalmaherskie, Molukańczycy, Indonezyjczycy

Pokrewne

Waioli, Gamkonora, Ternate, Tobelo, Galela

Sahu lub Sa’u (Sawuwu’u, Suwuwu’u) – indonezyjska grupa etniczna z prowincji Moluki Północne, zamieszkująca północno-wschodnią część wyspy Halmahera. Ich populacja wynosi 10–12 tys. osób. Należą do ludów północnohalmaherskich (niebędących ludami austronezyjskimi).

Ich pierwotny język to sahu z dialektami pa’disua i tala’i. W użyciu jest także malajski Moluków Północnych wraz z indonezyjskim. W większości wyznają protestantyzm. Zajmują się przede wszystkim rolnictwem i rybołówstwem. Są wśród nich również muzułmanie. Jako jedyny lud Halmahery sprowadzali z zewnątrz wyroby włókiennicze do zastosowań obrzędowych (w regionie, gdzie nie występują tradycje tkackie). Istotną rolę w ich kulturze odgrywa uprawa ryżu suchego; sami porównują się metaforycznie do „wyrastających z ziemi łodyg ryżu”.

Pod względem kultury i języka są blisko spokrewnieni z takimi ludami jak Tobelo i Galela. Dzielą się na dwie podgrupy: Tala’i i Pa’disua. Dwie pokrewne grupy – Waioli i Gamkonora – posługują się podobnymi etnolektami (waioli i gamkonora), ale są odrębne od Sahu pod względem tradycji. Czasem Waioli traktuje się jako podgrupę Sahu. Gamkonora, w odróżnieniu od Waioli, wyznają islam.

Zamieszkują wsie: Akelamo, Okusu, Ewer, Kamomeng, Bibobo, Idam, Gamlamo, Hoku-Hoku Gam, Loce, Gamnyial, Golo, Worat-Worat, Balisoan, Tacici, Taraudu, Cempaka, Ngaon, Gamsung i Todahe.

Historycznie (od XVII do XIX w.) podlegali Sułtanatowi Ternate. Dostarczali sułtanatowi ryż, a także służących. W roli języka rytualnego przyjął się język ternate.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Zulyani Hidayah: Ensiklopedi Suku Bangsa di Indonesia. Wyd. 2. Jakarta: Yayasan Pustaka Obor Indonesia, 2015, s. 329–330. ISBN 978-979-461-929-2. OCLC 913647590. [dostęp 2022-08-02]. (indonez.).
  2. 1 2 3 4 Zulyani Hidayah: A Guide to Tribes in Indonesia: Anthropological Insights from the Archipelago. Singapore: Springer Nature, 2020, s. 274. DOI: 10.1007/978-981-15-1835-5. ISBN 978-981-15-1835-5. OCLC 1153086221. [dostęp 2021-08-03]. (ang.).
  3. ↑ Visser i Voorhoeve 1987 ↓, s. 158, 161.
  4. 1 2 Michael Hitchcock, Victor T. King: Images of Malay-Indonesian Identity. Kuala Lumpur: Oxford University Press, 1997, s. 181–184. ISBN 978-983-56-0026-5. OCLC 36647780. (ang.).
  5. 1 2 Sahu, Sau in Indonesia. Joshua Project. [dostęp 2020-02-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-19)]. (ang.).
  6. ↑ Michaił Anatoljewicz Czlenow: Siewierochalmachierskije narody. Bolszaja rossijskaja encykłopiedija. [dostęp 2022-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-14)]. (ros.).
  7. ↑ Michaił Anatoljewicz Czlenow: Siewierochalmachierskije narody. W: Walerij Aleksandrowicz Tiszkow (red.): Narody i rieligii mira. Moskwa: Bolszaja rossijskaja encykłopiedija, 1998, s. 474. ISBN 5-85270-155-6. OCLC 40821169. (ros.).
  8. 1 2 Visser 1989 ↓, s. 81.
  9. 1 2 Visser i Voorhoeve 1987 ↓, s. 10–11.
  10. ↑ H. Steinhauer. Review of Sahu-Indonesian-English Dictionary and Sahu Grammar Sketch, Verhandelingen van het KITLV 126. „Bijdragen tot de Taal-, Land- en Volkenkunde”. 143 (4), s. 606–608, 1987. DOI: 10.1163/22134379-90003324. ISSN 0006-2294. JSTOR: 27863907. (ang.).
  11. ↑ Leontine E. Visser. The Historical Paths of Sahu Ceremonial Textiles. „Archipel. Études interdisciplinaires sur le monde insulindien”. 98, s. 121–150, 2019. DOI: 10.4000/archipel.1560. ISSN 0044-8613. OCLC 8599457798. (ang.).
  12. ↑ Visser 1989 ↓, s. 88.
  13. ↑ Kirsten Jäger: Das Sultanat Jailolo: Die Revitalisierung von “traditionellen“ politischen Gemeinwesen in Indonesien. Berlin: LIT Verlag, 2018, s. 62, seria: Comparative Anthropological Studies in Society, Cosmology and Politics 11. ISBN 978-3-643-13325-0. OCLC 1029023314. [dostęp 2023-01-24]. (niem.).
  14. ↑ E.K.M. Masinambow: Halmahera. W: Frank M. LeBar (red.): Ethnic Groups of Insular Southeast Asia. T. 1: Indonesia, Andaman Islands, and Madagascar. New Haven: Human Relations Area Files Press, 1972, s. 119–122. ISBN 978-0-87536-403-2. OCLC 650009. (ang.).
  15. ↑ John Bowden: Emic and etic classifications of languages in the North Maluku region. Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-10-20)]. (ang.).
  16. ↑ Andrew Dalby: Dictionary of Languages: The definitive reference to more than 400 languages. London: A & C Black, 2004, s. 620. ISBN 978-0-7136-7841-3. ISBN 978-1-4081-0214-5. OCLC 842286334. [dostęp 2023-11-27]. (ang.).
  17. ↑ Voorhoeve 1994 ↓, s. 655.

Bibliografia

  • Leontine E. Visser, Clemens L. Voorhoeve: Sahu-Indonesian-English dictionary and Sahu grammar sketch. Dordrecht: Foris Publications, 1987, seria: Verhandelingen van het Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde 126. DOI: 10.1163/9789004487574. ISBN 90-6765-222-9. OCLC 17209362. (ang.).
  • Leontine E. Visser: Foreign Textiles in Sahu Culture. W: Mattiebelle Gittinger (red.): To Speak with Cloth: Studies in Indonesian Textiles. Los Angeles: Museum of Cultural History, University of California, 1989, s. 80–90. ISBN 978-0-930741-17-4. OCLC 20970370. [dostęp 2022-12-31]. (ang.).
  • Clemens L. Voorhoeve: Contact-induced change in the non-Austronesian languages in the north Moluccas, Indonesia. W: Tom Dutton, Darrell T. Tryon (red.): Language Contact and Change in the Austronesian World. Berlin–New York: Walter de Gruyter, 1994, s. 649–674, seria: Trends in Linguistics: Studies and Monographs 77. DOI: 10.1515/9783110883091.649. ISBN 978-3-11-088309-1. OCLC 853258768. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.