Sagownica sagowa | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Podkrólestwo | |||
| Nadgromada | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Nadklasa | |||
| Klasa | |||
| Nadrząd | |||
| Rząd | |||
| Rodzina | |||
| Rodzaj |
sagownica | ||
| Nazwa systematyczna | |||
| Metroxylon Rottbøll Nye Saml. Danske Vid. Selsk. Skr. 2: 527. 1783 | |||
| Typ nomenklatoryczny | |||
|
M. sagu Rottbøll | |||
| Synonimy | |||
| |||
Sagownica (Metroxylon Rottb.) – rodzaj roślin z rodziny arekowatych, czyli palm (Arecaceae). Obejmuje 7–8 gatunków. Palmy te pochodzą ze wschodnich Moluków i Nowej Gwinei oraz wysp Oceanii w zachodniej części Pacyfiku (Archipelag Bismarcka, Wyspy Salomona, Karoliny, Fidżi, Samoa, Vanuatu, Wallis i Futuna). Sagownica sagowa M. sagu rozprzestrzeniona została jako uprawiana i dziczejąca w Azji Południowo-Wschodniej. Są to rośliny monokarpiczne – zamierające po wydaniu owoców (które dojrzewają przez trzy lata), przy czym u części gatunków zamierają tylko poszczególne pnie, a rośliny kontynuują wzrost z odrostów. W naturze występują w lasach, często bagiennych i pływowych, w tych ostatnich rosnąc w formie gęstych, bezkłodzinowych zarośli.
Duże znaczenie użytkowe ma uprawiana od setek lat i w wielu odmianach sagownica sagowa. Z rdzeni kłodzin pozyskuje się skrobię najpierw w postaci sagu surowego, które następnie wykorzystywane jest do wyrobu wielu produktów i potraw takich jak: papeda, mąka sagowa, sago perłowe, podpłomyki kerupuk. Pąki liściowe (tzw. kapusta palmowa) są wykwintną jarzyną. Pnie sagownicy wykorzystywane są do hodowli i zbioru larw chrząszczy Rhynchophorus ferruguneus stanowiących regionalny przysmak. Uprawia się w nich także jadalnego grzyba – Volvaria volvacea. Twarde nasiona wykorzystywane są jako zamienniki kości słoniowej, sporządza się z nich m.in. guziki. Z ogonków liściowych tworzy się systemy rurociągów rozprowadzających wodę, blaszki liściowe służą do wyrobu ścian i dachów, trwałych przez ok. 7 lat, przy czym od końca XX wieku zastępowane są one na dachach eternitem (z powodu kruchości po huraganach wymaga wymiany i w efekcie w wielkich ilościach jako odpad otacza miejscowości regionu).
Morfologia
- Pokrój
- Palmy kępiaste lub z pojedynczym pniem, u sagownicy sagowej osiągającym do 80 cm średnicy.
- Liście
- Pierzastozłożone, poszczególne listki są równowąskie, z pojedynczym kilem, całobrzegie. U sagownicy sagowej liście osiągają do 5 m długości. Rozdęte, pochwiasto obejmujące kłodzinę nasady liści są pokryte ostrymi, igłowatymi kolcami lub nagie.
- Kwiaty
- Drobne i niepozorne zebrane są w okazałe kwiatostany wyrastające ze szczytów kłodziny. Osie kwiatostanów rozgałęziają się maksymalnie dwukrotnie. Podsadki wspierają pary kwiatów męskich i podobny do nich kwiat obupłciowy. Listki zewnętrznego i wewnętrznego okółka rurkowatego okwiatu są trójkrotne. Kwiaty męskie i obupłciowe zawierają 6 pręcików, w kwiatach obupłciowych rozwija się funkcjonalne, stożkowate słupkowie.
Systematyka
Rodzaj klasyfikowany jest do monotypowego podplemienia Metroxylinae (w niektórych ujęciach włączany jest tu też rodzaj korthalzja Korthalsia) z plemienia Calameae i podrodziny Calamoideae w obrębie arekowatych Arecaceae.
- Wykaz gatunków
- Metroxylon amicarum (H.Wendl.) Hook.f.
- Metroxylon paulcoxii McClatchey
- Metroxylon sagu Rottb. – sagownica sagowa
- Metroxylon salomonense (Warb.) Becc.
- Metroxylon upoluense Becc.
- Metroxylon vitiense (H.Wendl.) Hook.f.
- Metroxylon warburgii (Heimerl) Becc.
Przypisy
- ↑ Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
- ↑ Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2020-10-16] (ang.).
- 1 2 Metroxylon. [w:] Index Nominum Genericorum (ING) [on-line]. Smithsonian Institution. [dostęp 2020-10-16].
- 1 2 3 4 Metroxylon Rottb.. [w:] Plants of the World online [on-line]. Royal Botanic Gardens, Kew. [dostęp 2020-10-16].
- 1 2 3 4 5 David J. Mabberley, Mabberley’s Plant-Book, Cambridge: Cambridge University Press, 2017, s. 583, DOI: 10.1017/9781316335581, ISBN 978-1-107-11502-6, OCLC 982092200.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 K.Kubitzki (red.): The Families and Genera of Vascular Plants. IV. Flowering Plants. Monocotyledons. Alismatanae and Commelinanae (except Gramineae). Berlin, Heidelberg: Springer, 1998, s. 340. ISBN 978-3-642-08378-5.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Jolanta i Karol Węglarscy: Użyteczne rośliny tropików. Poznań: Bogucki Wydawnictwo Naukowe, 2008, s. 214-219. ISBN 978-83-61320-17-3.
- ↑ Sobczak N., Sobczak T., 1998: Wielka encyklopedia kamieni szlachetnych i ozdobnych. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa (strony: 216-219)
- ↑ Jens Rohwer: Atlas roślin tropikalnych. Warszawa: Horyzont, 2002, s. 40. ISBN 83-7311-378-9.
- ↑ Genus: Metroxylon Rottb.. [w:] Germplasm Resources Information Network (GRIN-Taxonomy) [on-line]. USDA, Agricultural Research Service, National Plant Germplasm System. [dostęp 2020-10-16].