Sadż – rodzaj rymowanej i rytmizowanej prozy, najstarsza forma poezji arabskiej. Początkowo formą tą posługiwali się kahinowie (wieszczowie) do wypowiadania przepowiedni, zaklęć lub objawień (sadż funkcjonował wtedy jako forma ustnej literatury).
Tym samym typem wyrafinowanej prozy posłużono się zapisując Koran. Formy tej – jako doskonałego wzoru prozy artystycznej – używano w uroczystych przemówieniach, listach i pismach urzędowych. W sadżu tworzono także literaturę adabową oraz makamy.
Przypisy
- ↑ Bielawski ↓, s. 262.
- 1 2 Bielawski ↓, s. 448.
Bibliografia
- Józef Bielawski: Mały słownik kultury świata arabskiego. 1971.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.