SM UB-51

Jednostka bliźniacza UB-51 – SM UB-125, w służbie japońskiej jako Maru-6
Klasa

okręt podwodny

Typ

UB III

Historia
Stocznia

Blohm & Voss, Hamburg (Werk 296)

Początek budowy

20 maja 1916

Wodowanie

8 marca 1917

 Kaiserliche Marine
Wejście do służby

26 lipca 1917

Wycofanie ze służby

16 stycznia 1919

Los okrętu

Poddany, zezłomowany i rozebrany w 1922

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu


516 ton
651 ton

Długość

56,3 metra

Szerokość

5,8 metra

Zanurzenie

3,68 metra

Zanurzenie testowe

50 metrów

Napęd
2 x silnik Diesla (1085 KM), 2 x silnik elektryczny (780 KM)
2 wały napędowe, 2 śruby
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu


13,5 węzła
8 węzłów

Zasięg

9040 Mm przy 6 węzłach (pow.)
55 Mm przy 4 węzłach (zan.)

Uzbrojenie
10 torped, działo kal. 8,8 cm SK L/30
Wyrzutnie torpedowe

5 × 500 mm (4 na dziobie, 1 na rufie)

Załoga

34 osoby

SM UB-51 – niemiecki okręt podwodny typu UB III zbudowany w stoczni Blohm & Voss (Werk 296) w Hamburgu w roku 1917. Zwodowany 8 marca 1917 roku, wszedł do służby w Kaiserliche Marine 26 lipca 1917 roku. W czasie swojej służby SM UB-51 odbył 6 patroli, w czasie których zatopił 19 statków o łącznej pojemności 47 791 BRT oraz jeden uszkodził (3905 BRT).

Budowa

SM UB-51 był czwartym z typu UB III, który był następcą typu UB II. Był średnim okrętem przeznaczonym do działań przybrzeżnych, o prostej konstrukcji, długości 55,3 metra, wyporności w zanurzeniu 651 ton, zasięgu 9040 Mm przy prędkości 6 węzłów na powierzchni oraz 55 Mm przy prędkości 4 węzłów w zanurzeniu. W typie III poprawiono i zmodernizowano wiele rozwiązań. Zwiększono moc silników Diesla do 1085 KM produkcji MAN SE, silników elektrycznych produkcji Siemens-Schuckert do 780 KM.

Służba

26 lipca 1917 roku (w dniu przyjęcia okrętu do służby) dowódcą jednostki został mianowany kapitan marynarki (niem. Kapitänleutnant) Ernst Krafft, który wcześniej był dowódcą okrętu SM U-72. Jednostka 19 października 1917 roku została przydzielona do służby we Flotylli Pula (niem. Deutsche U-Halbflotille Pola) z bazą w Kotorze.

W czasie swojej służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej odbył sześć patroli, w czasie których zatopił i uszkodził 20 jednostek o łącznej pojemności 51 696 BRT. W czasie drogi na Morze Śródziemne do miejsca swojego stałego przydziału w Kotorze UB-51 zatopił 3 statki. Pierwszym z nich był francuski żaglowiec „Amiral Troude” o pojemności 1876 BRT. Statek był zbudowany w 1897 roku w stoczni Laporte & Cie. w Rouen. Należący do Ant. Dom. Bordes et fils z Dunkierki płynął do Iquique do Rochefort z ładunkiem azotanów. Został zatrzymany i storpedowany w dniu 30 września 1917 roku 400 mil na zachód od Penmarch na pozycji 46°40′N 15°30′W/46,666667 -15,500000. Drugim był brytyjski parowiec „Forestmoor” o pojemności 2844 BRT. Statek, który płynął z Gibraltaru w konwoju HG19, 5 października został storpedowany i zatopiony 54 mile na północny zachód od przylądka Spartel w Maroku (na pozycji 35°57′N 7°03′W/35,950000 -7,050000). W wyniku ataku zginęło 22 członków załogi. Trzecią ofiarą był zbudowany w 1911 roku w W. Doxford & Sons Ltd. w Sunderland i pływający dla norweskiego armatora Wilhelmsens Dampsk. Selsk. (Wilh. Wilhelmsen) z Tønsberg „Themis” o pojemności 7403 BRT. Statek został zatopiony w dniu 12 października 1917 roku 22 mile na północ od półwyspu Al-Watan al-Kibli. 19 października 1917 roku okręt został dołączony do Flotylli Pula. W czasie pierwszego patrolu w składzie flotylli Pula UB-51 zatopił dwa statki. Pierwszym był brytyjski parowiec „Clan Maccorquodale” o pojemności 7403 BRT, zbudowany w Chas. Connell & Co. Ltd. w Glasgow w 1913 roku. Statek płynął z Madras do Londynu z ładunkiem drobnicowym w konwoju HE1. Został storpedowany i zatopiony około 165 mil na północny wschód od Aleksandrii na pozycji 33°26′N 27°52′W/33,433333 -27,866667. 10 dni później 120 mil na północ od Port Saidu UB-51 zatopił portugalski statek pasażerski „Tungue” o pojemności 8021 BRT. Statek, który został zbudowany w 1902 roku w stoczni Schichau F. Werft (Ferdinand Schichau) w Gdańsku, do 1916 roku pływał pod niemiecką banderą dla Norddeutscher Lloyd jako SS „Zieten”, kiedy to został przejęty przez Portugalię i nazwany „Tungue”. Był to ostatni statek zatopiony w 1917 roku przez załogę SM UB-51.

8 lutego 1918 roku u wybrzeży Malty UB-51 storpedował i uszkodził pochodzący z 1907 roku brytyjski „Cimbrier” o pojemności 3905 BRT. 10 maja UB-51 storpedował brytyjski parowiec „Szechuen” o pojemności 1862 BRT. Statek, który płynął pod eskortą trzech francuskich trawlerów, z Famagusty na Cyprze do Port Saidu z ładunkiem drobnicowym zatonął na pozycji 32°00′N 32°46′W/32,000000 -32,766667. W wyniku ataku śmierć poniosło 9 członków załogi. 18 maja na północ od Port Saidu UB-51 zatrzymał i zatopił sześć niewielkich francuskich żaglowców. Największym z nich był „Menewar” (270 BRT.

27 maja 1918 roku 104 mile na północny zachód od Aleksandrii, na pozycji 31°30′N 27°56′W/31,500000 -27,933333, UB-51 storpedował brytyjski transatlantyk „Leasowe Castle” o pojemności 9737 BRT. Statek został zbudowany w latach 1915-1917 dla Union Castle Mail Steamship w stoczni Cammell, Laird & Co. Ltd. w Birkenhead. Służył jako statek transportowy do przewozu wojska. W momencie zatopienia odbywał rejs z Aleksandrii do Marsylii z około trzema tysiącami żołnierzy na pokładzie. W wyniku ataku śmierć poniosło około 100 osób. Dwa dni później w tym samym rejonie Morza Śródziemnego UB-51 zatopił kolejny brytyjski statek. Był to zbudowany w 1864 roku parowiec „Missir” o pojemności 786 BRT. Statek należący do Khedival Mail Steamship & Graveling, płynął z Aleksandrii do As-Sallum z ładunkiem drobnicowym. Zginęło 34 członków załogi. W czasie kolejnego patrolu w lipcu 1918 roku UB-51 zatopił pięć jednostek: pięć francuskich oraz jedną brytyjską. Pierwszą z nich był parowiec „Bacchus” o pojemności 2045 BRT. Zbudowany w 1917 roku w Stanach Zjednoczonych statek pływał dla francuskiego armatora Soc. les Affréteurs Réunis z Rouen. 11 lipca, w czasie rejsu z Marsylii do Milos, statek został storpedowany i zatonął na pozycji 36°25′N 20°56′W/36,416667 -20,938611 na Morzy Jońskim. 28 członków załogi zginęło. 20 lipca na pozycji 31°45′N 30°11′W/31,750000 -30,183333 UB-51 zatopił brytyjski statek handlowy z 1884 roku „Kosseir” (1855 BRT). Zginęło 39 członków załogi. 22 lipca łupem UB-51 padły dwie niewielki jednostki. Pierwszym był należący do Royal Navy trałowiec HMT „Ijuin”. Zbudowany w 1911 roku trałowiec typu Castle został poważnie uszkodzony na pozycji 32°42′N 28°25′W/32,700000 -28,416667, a następnie porzucony i samozatopiony w pobliżu Aleksandrii. Drugą ofiarą była barka transportowa L1. Ostatnią jednostką zatopioną przez załogę UB-51 była, zbudowana w 1895 roku w stoczni J.L. Thompson & Sons, Ltd. w Sunderland, „Hyperia” o pojemności 3908 BRT. Statek, który przewoził ładunek wojskowy oraz wojsko z Marsylii do Port Saidu został storpedowany i zatonął 84 mile na północ od portu docelowego. Zginęło 8 członków załogi oraz 57 transportowanych żołnierzy.

Po zakończeniu działań wojennych okręt został poddany Brytyjczykom 16 stycznia 1919 roku i rozebrany w Swansea w 1922 roku.

Uwagi

  1. ↑ SM - Seiner Majestät.
  2. ↑ HMT - His or Her Majesty’s Trawler.

Przypisy

  1. ↑ Guðmundur Helgason: WWI U-boat Types, Type UB III UB coastal torpedo attack boats class. [w:] The U-boats of World War One 1914-1918 [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-06-03]. (ang.).
  2. ↑ R. Gardiner, Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906-1921, s. 181.
  3. ↑ Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, marzec 2007, s. 102. ISBN 1-85367-623-3. (ang.).
  4. ↑ Ernst Krafft, Kapitänleutnant (Crew 4/03). [w:] The U-boats of World War One 1914-1918 [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-06-03]. (ang.).
  5. 1 2 Guðmundur Helgason: WWI U-boats UB 51. [w:] The U-boats of World War One 1914-1918 [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-06-03]. (ang.).
  6. 1 2 3 Guðmundur Helgason: Ships hit by UB 51. [w:] WWI U-boat Successes [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-06-03]. (ang.).
  7. ↑ Guðmundur Helgason: Ships hit during WWI - Amiral Troude. [w:] WWI U-boat Successes [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-06-03]. (ang.).
  8. ↑ Guðmundur Helgason: THE STRAIT OF GIBRALTAR SECTOR 1. www.argolis-yacht.ru. [dostęp 2017-06-03]. (ang.).
  9. ↑ Guðmundur Helgason: Ships hit during WWI - Forestmoor. [w:] WWI U-boat Successes [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-06-03]. (ang.).
  10. ↑ SS Forestmoor (+1917). www.wrecksite.eu. [dostęp 2017-06-03]. (ang.).
  11. ↑ Guðmundur Helgason: Ships hit during WWI - Themis. [w:] WWI U-boat Successes [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-06-03]. (ang.).
  12. ↑ Guðmundur Helgason: Ships hit during WWI - Clan Maccorquodale. [w:] WWI U-boat Successes [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-06-07]. (ang.).
  13. ↑ SS Clan MacCorquodale (+1917)). www.wrecksite.eu. [dostęp 2017-06-07]. (ang.).
  14. ↑ Guðmundur Helgason: Ships hit during WWI - Tungue. [w:] WWI U-boat Successes [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-06-09]. (ang.).
  15. ↑ SS Tungue (+1917). www.wrecksite.eu. [dostęp 2017-06-08]. (ang.).
  16. ↑ Guðmundur Helgason: Ships hit during WWI - Cimbrier. [w:] WWI U-boat Successes [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-06-10]. (ang.).
  17. ↑ Guðmundur Helgason: Ships hit during WWI - Szechuen. [w:] WWI U-boat Successes [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-06-10]. (ang.).
  18. ↑ Guðmundur Helgason: Ships hit during WWI - Leasowe Castle. [w:] WWI U-boat Successes [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-06-11]. (ang.).
  19. ↑ SS Leasowe Castle (+1918). www.wrecksite.eu. [dostęp 2017-06-10]. (ang.).
  20. ↑ Guðmundur Helgason: Ships hit during WWI - Missir. [w:] WWI U-boat Successes [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-06-11]. (ang.).
  21. ↑ S. Swiggum, M. Kohli: The Fleets Khedivial Mail Line. [w:] YThe Ships List [on-line]. TheShipsList®™. [dostęp 2017-06-11]. (ang.).
  22. ↑ Guðmundur Helgason: Ships hit during WWI - Bacchus. [w:] WWI U-boat Successes [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-06-11]. (ang.).
  23. ↑ SS Bacchus (+1918). www.wrecksite.eu. [dostęp 2017-06-11]. (ang.).
  24. ↑ Guðmundur Helgason: Ships hit during WWI - Kosseir. [w:] WWI U-boat Successes [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-06-11]. (ang.).
  25. ↑ Guðmundur Helgason: Ships hit during WWI - HMT Ijuin. [w:] WWI U-boat Successes [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-06-11]. (ang.).
  26. 1 2 Guðmundur Helgason: Ships hit during WWI - Hyperia. [w:] WWI U-boat Successes [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-06-11]. (ang.).
  27. ↑ Robert Gardiner (red.): Conway’s All the World Fighting Ships 1906-1921. Londyn: Conway Maritime Press Ltd., 1985, s. 181. ISBN 0-85177-245-5. (ang.).

Bibliografia

  • Eberhard Moller, Werner Brack: The Encyclopedia of U-Boats From 1904 to the Present. Londyn: Greenhill Books Lionel Leventhal Ltd., 2004, s. 43. ISBN 1-85367-623-3. (ang.).
  • Robert Gardiner (red.): Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906-1921. Londyn: Conway Maritime Press Ltd., 1985, s. 181. ISBN 0-85177-245-5. (ang.).
  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, marzec 2007, s. 99. ISBN 1-85367-623-3. (ang.).
  • Eberhard Gibson, Maurice Prendergast: The German Submarine War 1914-1918. Penzance: Periscope Publishing Ltd, 2002, s. 274. ISBN 1-904381-08-1. (ang.).
  • Eberhard Rossler: The U-boat The evolution and technical history of German submarines. Penzance: Cassell & Co, 2001, s. 56–66, 332. ISBN 0-304-36120-8. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.