Słuch muzyczny – umiejętność rozpoznawania za pomocą zmysłu słuchu określonych cech dźwięków muzycznych: wysokości, barwy, głośności lub natężenia oraz rytmu, liczby i relacji między kilkoma brzmiącymi jednocześnie dźwiękami.
- Słuch wysokościowy (melodyczny) pozwala odróżniać dźwięki wysokie od niskich. Umiejętność rozpoznawania wysokości jednego dźwięku względem innego nazywa się słuchem relatywnym (względnym); umiejętność rozpoznawania wysokości dźwięku bez konieczności porównywania jej z inną – słuchem absolutnym.
- Słuch harmoniczny (analityczny) pozwala rozpoznawać struktury wertykalne i horyzontalne utworu muzycznego: współbrzmienia, akordy, polifonię oraz melodię (następstwa dźwięków).
- Słuch rytmiczny pozwala rozpoznawać rytm i tempo melodii.
- Słuch tembrowy pozwala rozróżniać barwy dźwięków.
- Słuch dynamiczny pozwala rozróżniać głośność lub natężenie dźwięku.
Przypisy
- 1 2 Drobner 1997 ↓, s. 27.
- 1 2 3 4 5 6 7 Baculewski et al. 2006 ↓, s. 813.
- 1 2 3 Ekiert 2006 ↓, s. 462.
- 1 2 3 4 słuch muzyczny, [w:] Encyklopedia PWN [dostęp 2024-04-01].
Bibliografia
- Krzysztof Baculewski et al.: Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-13410-0.
- Mieczysław Drobner: Instrumentoznawstwo i akustyka. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1997. ISBN 83-224-0469-7.
- Janusz Ekiert: Bliżej muzyki: encyklopedia. Warszawa: Muza SA, 2006. ISBN 978-83-7200-087-3.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.