Rydynger (Rydygier, Rüdiger, Rüdiger I, Rüdinger) – polski herb szlachecki z nobilitacji.
Opis herbu
Opis herbu z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego:
W polu czerwonym ramię zbrojne, srebrne, trzymające hak rybacki złoty.
Klejnot: na zawoju złoto-czerwonym godło w słup między dwoma skrzydłami orlimi; prawym w pas czerwono-srebrnym, lewym w pas srebrno-czerwonym.
Labry czerwone, podbite srebrem.
Juliusz Karol Ostrowski blazonuje herb nieco inaczej dodając błękitne obramowanie tarczy, zaś trzymany przez ramię przedmiot opisując jako motykę lub kotwicę. Tynktury skrzydeł w klejnocie nie są opisane.
Najwcześniejsze wzmianki
Nadany Kasprowi Rüdigerowi, rajcy toruńskiemu 16 listopada 1569. Anna Wajs podaje, że nobilitacja objęła też synów Kaspra.
Herbowni
Ponieważ herb Rydynger był herbem własnym, prawo do posługiwania się nim przysługuje tylko jednemu rodowi herbownemu:
Rydynger (Ridger, Rüdiger, Rydger, Rydgier, Rydyger, Rydygier).
Bibliografia
- Tadeusz Gajl: Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku : ponad 4500 herbów szlacheckich 37 tysięcy nazwisk 55 tysięcy rodów. L&L, 2007. ISBN 978-83-60597-10-1.
Linki zewnętrzne
- Herb Rydynger z listą nazwisk w elektronicznej wersji Herbarza polskiego Tadeusza Gajla
Przypisy
- ↑ Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: WIelka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.
- ↑ Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897-1906, s. 334.
- ↑ Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 255. ISBN 83-7181-217-5.
- ↑ Anna Wajs: Materiały genealogiczne, nobilitacje, indygenaty w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie. Warszawa: DiG, 2001, s. 104. ISBN 83-7181-173-X.