Elizabeth Belville
Elizabeth Ruth Naomi Belville

Ruth Belville przy bramie Królewskiego Obserwatorium Astronomicznego w Greenwich, 1908
Data urodzenia

5 marca 1854

Data śmierci

7 grudnia 1943

Elizabeth Ruth Naomi Belville, zwana również Greenwich Time Lady (ur. 5 marca 1854, zm. 7 grudnia 1943) – brytyjska przedsiębiorczyni, sprzedawczyni czasu z Londynu.

Razem z matką Marią i ojcem Johnem, sprzedawała czas. Codziennie rano nastawiała rodzinny zegarek na Greenwich Mean Time, który odczytywała z zegara na szczycie wieży Królewskiego Obserwatorium Astronomicznego w Greenwich, a potem pomagała mieszkańcom Londynu nastawić ich domowe i kieszonkowe zegary za drobną opłatą.

Historia

Ojciec Ruth, John Henry Belville, utworzył firmę w 1836 roku, zdobywając ponad 200 klientów na terenie Londynu. Każdego ranka, nastawiał swój kieszonkowy zegarek zgodnie ze wskazaniami zegara na szczycie wieży Królewskiego Obserwatorium Astronomicznego w Greenwich, a potem ruszał w trasę po Londynie swoim powozem. Po jego śmierci w 1856 roku jego żona Maria przejęła rodzinny interes, który kontynuowała do swojej śmierci w 1892 roku.

W 1892 roku przedsiębiorstwo przejęła córka Johna i Marii, Ruth. Ruth prowadziła interes do 1940 roku, kiedy w wieku 86 lat przeszła na emeryturę, nie będąc w stanie podróżować codziennie ponad 12 mil. Zmarła w wieku 89 lat.

Zegarek

Używany przez rodzinę zegarek został stworzony przez Johna Arnolda dla księcia Sussexu, Augusta Fryderyka. Zegarek o numerze 485/786 został podarowany przez księcia rodzinie Belville w latach 30. XIX wieku. Zegarek początkowo miał złotą obudowę, ale John Belville zmienił ją na srebrną z obawy o możliwe próby kradzieży. Po śmierci Ruth zegarek został podarowany przez jej rodzinę stowarzyszeniu Worshipful Company of Clockmakers.

Konkurencja

Firma rodziny Belville była konkurencją dla Johna Wynne’ego, dyrektora Standard Time Company, który sprzedawał usługi polegające na codziennym wysyłaniu aktualnej godziny telegrafem do bogatszych londyńskich rodzin. Podczas przemowy w czasie spotkania w United Wards Club, Wynne oskarżył Marię i Ruth Belville o używanie swojej kobiecości w zdobywaniu klientów.

Przemowa została opublikowana w gazecie „The Times”, ale artykuł nie wspomniał ani o Wynne’ym, ani o Standard Time Company. W wyniku publikacji Ruth Belville zdobyła rozgłos i stała się bohaterką wielu artykułów w londyńskich gazetach. Ruth nazwała oskarżenia Wynne’ego niedorzecznymi i absurdalnymi, wspominając również, że jedyne, co zdołał osiągnąć jej konkurent, to zwiększenie jej rozpoznawalności oraz zwiększenie jej przychodów.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Greenwich Royal Observatory, Ruth Belville. The Greenwich time lady, London: National Maritime Museum, 2008, ISBN 978-0-948065-97-2, OCLC 223911031 [dostęp 2020-01-18].
  2. 1 2 3 4 The Greenwich Time Lady [online], horology-stuff.com, 22 lutego 2010 [dostęp 2020-01-18] [zarchiwizowane z adresu 2010-02-22].
  3. 1 2 3 No. 2070: Time & Ruth Bellville [online], uh.edu [dostęp 2020-01-18].
  4. ↑ (ponad 19 km)

Bibliografia

  • Rooney, David (2008). Ruth Belville: The Greenwich Time Lady. National Maritime Museum. ISBN 0-948065-97-4.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.