Rumuńska nowa fala – określenie stosowane wobec fenomenu rumuńskich filmów nagradzanych na międzynarodowych festiwalach, począwszy od pierwszej dekady XXI wieku. W filmach rumuńskiej nowej fali częstym motywem jest rozrachunek z okresem totalitarnych rządów komunistycznych Nicolae Ceaușescu. Estetyka tychże filmów jest wzorowana na dziełach braci Dardenne, a celem ich twórców – jak największa autentyczność wydarzeń przedstawionych na ekranie.

Za sztandarowe dzieła rumuńskiej nowej fali uznawane są takie filmy, jak Śmierć pana Lăzărescu (2005) i Aurora (2010) Cristiego Puiu, 12:08 na wschód od Bukaresztu (2006) i Policjant, przymiotnik (2009) Corneliu Porumboiu, Papier będzie niebieski (2006) i Wtorek, po świętach (2010) Radu Munteana, Tak spędziłem koniec świata (2006) Cătălina Mitulescu, Marilena z P7 (2006) Cristiana Nemescu, 4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni (2007) i Za wzgórzami (2012) Cristiana Mungiu, Piknik (2008) Adriana Sitaru, Jak chcę gwizdać, to gwiżdżę (2010) Florina Șerbana, Pozycja dziecka (2013) Călina Petera Netzera oraz București, unde ești? (2014) Vlada Petriego.

Przypisy

  1. ↑ A.J. Samuels: The New Wave Of Romanian Cinema. Culture Trip. [dostęp 2019-05-30].
  2. ↑ Andrew Ricca: 15 Essential Films For An Introduction To The Romanian New Wave. Taste of Cinema. [dostęp 2019-05-30].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.