Rudolf Leroch-Orlot
Rudolf Leroch
Orlot

Rudolf Leroch-Orlot (1934)
podpułkownik korpusu kontrolerów
Data i miejsce urodzenia

23 lub 24 grudnia 1893
Lwów

Data śmierci

1978

Przebieg służby
Lata służby

1914–1949

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

1 Pułk Piechoty
5 Pułk Piechoty Legionów
68 Pułk Piechoty
28 Pułk Piechoty
10 Pułk Artylerii Polowej
Biuro Pers. MSWoj.
2 Korpus Polski

Stanowiska

adiutant batalionu
dowódca batalionu
dowódca dywizjonu
komendant p.w.

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Rudolf Ignacy Leroch-Orlot, właśc. Rudolf Leroch, ps. „Orlot” (ur. 23 lub 24 grudnia 1893 we Lwowie, zm. 1978) – oficer Legionów Polskich, podpułkownik Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych, w 1964 mianowany do stopnia pułkownika przez władze RP na uchodźstwie, działacz kulturalny, społeczny oraz emigracyjny w Argentynie.

Życiorys

Urodził się 23 lub 24 grudnia 1893 we Lwowie. Był synem Marcina i Amelii z Krzyżaków. Od 1911/1912 był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich w Krakowie. Wówczas współpracował na polu niepodległościowym z organizacją „Młoda Serbia”. Studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego uzyskując absolutorium oraz kształcił się na Wydziale Filozoficznym UJ, ukończył studia na Akademii Handlowej w Krakowie.

Po wybuchu I wojny światowej został żołnierzem Legionów Polskich. Od sierpnia 1914 służył w oddziałach strzeleckich 1 pułku piechoty w składzie I Brygady, najpierw jako trębacz I batalionu, a od 20 października 1914 był adiutantem batalionu. Został awansowany do stopnia podporucznika piechoty 12 listopada 1914. Odniósł rany 21 sierpnia 1915 pod Kowalikami. Po odbyciu leczenia służył w macierzystym pułku. W 1917 z ramienia Legionów przebywał w Wiedniu i ponownie współdziałał z ruchem „Młoda Serbia”. Po kryzysie przysięgowym z 1917 został internowany. Po odzyskaniu wolności działał w Polski Organizacji Wojskowej. Służbę legionową zakończył w stopniu porucznika.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego w listopadzie 1918. Służył w szeregach 5 pułku piechoty Legionów i 68 pułku piechoty. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 20 sierpnia 1921 Naczelnik Państwa zezwolił mu na przybranie nazwiska „Orlot” do nazwiska rodowego „Leroch”. W 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów rezerwowych piechoty. Jako kapitan Wojska Polskiego został osadnikiem wojskowym osadzie Wilja (gmina Katerburg, powiat krzemieniecki, województwo wołyńskie). W 1923 był oficerem rezerwowym 28 pułku piechoty w Łodzi. Następnie został przeniesiony do korpusu oficerów artylerii i zweryfikowany w stopniu kapitana rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1924 był żołnierzem rezerwowym przydzielonym do 10 pułku artylerii polowej w Łodzi jako oficer zatrzymany w służbie czynnej. W 1925 został przemianowany na oficera zawodowego i zweryfikowany jako kapitan służby czynnej artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Pełnił stanowisko dowódcy batalionu celnego. Na przełomie lat 20. i 30. był oficerem 10 pułku artylerii polowej. W 1929 został awansowany na stopień majora artylerii. Zaprojektował odznakę 10 pułku artylerii polowej (zatwierdzona 17 września 1927) oraz był autorem monografii opisującej historię 10 pułku artylerii polowej (wydana w 1929). Przed 1929 był dowódcą I dywizjonu w 10 pap. W trakcie 1929 na kilka miesięcy został przeniesiony do Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko Szefa Wydziału Biura Personalnego. W 1930 był komendantem przysposobienia wojskowego artyleryjskiego w Łodzi. W Łodzi udzielał się aktywnie w życiu artystyczno-teatralnym oraz na polu działalności społecznej. Wspierał wiele z organizowanych imprez artystycznych w mieście, występował jako prelegent podczas uroczystości patriotycznych. Był działaczem łódzkiego Towarzystwa Operowego, a 15 września 1926 został wybrany kierownikiem administracyjnym tegoż. Został członkiem sekcji wykonawczej prezydium organizującego bieg myśliwskim św. Huberta 3 listopada 1929 i uczestniczył w nim jako Master. W lutym 1930 został wybrany członkiem zarządu Łódzkiego Klubu Lotniczego, a 8 marca 1930 jego sekretarzem generalnym.

W styczniu 1931 został przeniesiony z korpusu oficerów artylerii do korpusu oficerów kontrolerów w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 i 1. lokatą oraz przydzielony do korpusu kontrolerów w Warszawie. Służbę w korpusie kontrolerów pełnił do 1939 . Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 i 2. lokatą w korpusie oficerów kontrolerów.

Podczas II wojny światowej został oficerem Polskich Sił Zbrojnych, był żołnierzem 2 Korpusu Polskiego. Po wojnie pozostał na emigracji. 12 kwietnia 1949 wraz z żoną Bronisławą i synem Krzysztofem przybył na statku „Highland Brigade” do Buenos Aires w Argentynie, gdzie osiadł. W Argentynie działał na polu kombatanckim i polonijnym. Był wieloletnim prezesem Koła Legionistów i POW, wiceprezesem Związku Polaków, członkiem i założycielem Towarzystwa Miłośników Historii w Buenos Aires. W 1967 w Argentynie zorganizował obchody 100. rocznicy urodzin Marszałka Józefa Piłsudskiego. W 1964 Prezydent RP na uchodźstwie mianował go pułkownikiem w korpusie kontrolerów.

Zmarł w 1978. Jego żoną od 1923 była Bronisława Olecka z domu Skrzywan, przedwojenna śpiewaczka operowa-sopranistka w Łodzi, prowadząca tam szkołę śpiewu solowego.

Portret rysunkowy ppor. Legionów Polskich Rudolfa Lerocha-Orlota autorstwa Henryka Hetza-Barwińskiego był jedną z 20 humorystycznie przedstawionych podobizn polskich legionistów, które ukazały się w albumie pt. Woyska polskiego konterfektow gładkich 20 gwoli uciechy komilitonow swoich wyimaginował - a gwoli pozytku nierycerskiego pospolstwa w tysiaczney mnogosci wytłoczyc zezwolił. Spuściznę po płk. Lerochu-Orlocie przejęła Polska Misja Katolicka w Argentynie.

Publikacje

Ordery i odznaczenia

Uwagi

  1. ↑ Powojenne Dzienniki Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej wydawane przez władze RP na uchodźstwie wskazywały tożsamość Rudolf Ignacy Leroch-Orlot. Przedwojenne Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928, 1932 podawały formę tożsamości Rudolf Ignacy Orlot-Leroch.

Przypisy

  1. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 384, 461, 1019.
  2. ↑ Lista starszeństwa oficerów artylerii. „Przegląd Artyleryjski”. 6, s. 614, 1929.
  3. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 294, 433, 986.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 419.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Rudolf Leroch. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2017-04-05].
  6. 1 2 3 4 5 6 7 Odznaczenie majora Leroch-Orlota. „Hasło Łódzkie”, s. 8, Nr 238 z 31 sierpnia 1929.
  7. ↑ Rudolf Leroch-Orlot. infolotnicze.pl. [dostęp 2017-04-08].
  8. 1 2 3 4 5 Rudolf Leroch-Orlot. pilsudski.org.uk. [dostęp 2017-04-08].
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 472.
  10. ↑ Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 108. [dostęp 2017-04-08].
  11. ↑ Rudolf Leroch. kresy-siberia.org. [dostęp 2017-04-08].
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 207.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 764.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 655.
  15. ↑ Dział urzędowy. Przemianowanie na oficerów zawodowych. „Przegląd Artyleryjski”. 7/8, s. 280, 1925.
  16. 1 2 Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 461.
  17. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 384.
  18. ↑ Wręczenie odznak pułkowych przedstawicielom samorządu łódzkiego. „Głos Poranny”, s. 8, Nr 270 z 3 listopada 1929.
  19. ↑ Awanse oficerów garnizonu łódzkiego. „Ilustrowana Republika”, s. 5, Nr 92 z 5 kwietnia 1929.
  20. ↑ Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 242-243.
  21. ↑ Z dziejów Łodzi. „Ilustrowana Republika”, s. 5, Nr 222 z 14 sierpnia 1938.
  22. ↑ Młodzież szkolna przy armatach. Echa ostatniej defilady. „Echo”, s. 4, Nr 122 z 6 maja 1930.
  23. ↑ Wielki wieczór artystyczny „Świata Literackiego i Teatralnego”. „Łódzkie Echo Wieczorne”, s. 8, Nr 100 z 30 kwietnia 1926.
  24. ↑ Imieniny marszałka Piłsudskiego. „Głos Poranny”, s. 6, Nr 77 z 19 marca 1930.
  25. 1 2 3 Życie wojska. Zmiany i przeniesienia. „Głos Poranny”, s. 6, Nr 54 z 24 lutego 1931.
  26. ↑ Sprostowanie. „Hasło Łódzkie”, s. 5, Nr 70 z 12 marca 1930.
  27. ↑ Z łódzkiego Tow. Operowego. „Ilustrowana Republika”, s. 12, Nr 176 z 27 czerwca 1926.
  28. ↑ Nowy zarząd łódzkiego Towarzystwa Operowego. „Ilustrowana Republika”, s. 6, Nr 267 z 26 września 1926.
  29. ↑ Towarzystwo Operowe w obliczu nowego sezonu. „Rozwój”, s. 3, Nr 266 z 27 września 1926.
  30. ↑ Towarzystwo Operowe w obliczu nowego sezonu. „Express Wieczorny Ilustrowany”, s. 3, Nr 289 z 18 października 1927.
  31. ↑ Z Towarzystwa Operowego. „Hasło Łódzkie”, s. 4, Nr 35 z 20 października 1927.
  32. ↑ Z Towarzystwa Operowego. „Hasło Łódzkie”, s. 4, Nr 60 z 14 listopada 1927.
  33. ↑ Bez względu na pogodę odbędzie się bieg myśliwski św. Huberta. „Echo”, s. 5, Nr 267 z 3 listopada 1929.
  34. ↑ Dzisiejsze biegi myśliwskie św. Huberta. „Głos Poranny”, s. 11, Nr 270 z3 listopada 1929.
  35. ↑ Bieg myśliwski św. Huberta. „Ilustrowana Republika”, s. 6, Nr 303 z 4 listopada 1929.
  36. ↑ Skład osobowy klubu lotniczego w Łodzi. „Echo”, s. 5, Nr 70 z 12 marca 1930.
  37. ↑ Łódź przed najdonioślejszym wydarzeniem sportowym. Organizacja Klubu Lotniczego. „Hasło Łódzkie”, s. 7, Nr 71 z 13 marca 1930.
  38. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 9.
  39. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 294, 433.
  40. ↑ Immigration to Argentina. Passenger list of the ship Highland Brigade arriving to Buenos Aires on Apr 12, 1949. hebrewsurnames.com. [dostęp 2017-04-08]. (ang.).
  41. ↑ Polacy w Argentynie. Rudolf Leroch. docplayer.pl. [dostęp 2017-04-08].
  42. ↑ Argentyna. Biblioteka Polska im. Ignacego Domeyki. archiwa.gov.pl. [dostęp 2017-04-08].
  43. ↑ Polish community organisations. Argentina. archiwa.gov.pl. [dostęp 2017-04-08]. (ang.).
  44. ↑ Dembiński 1969 ↓, s. 17.
  45. ↑ Widowiska, koncerty i zabawy. Z filharmonii. „Głos Polski”, s. 6, Nr 86 z 27 marca 1926.
  46. ↑ Szkoła śpiewu solowego Br. Oleckiej. „Ilustrowana Republika”, s. 6, Nr 236 z 26 sierpnia 1926.
  47. ↑ Anna Krochmal: Instytucje polskie poza krajem – ich zbiory i współpraca z naczelną dyrekcją Archiwów Państwowych. W: W. Walczak, K. Łopatecki (red.): Stan badań nad wielokulturowym dziedzictwem dawnej Rzeczypospolitej. T. II. Białystok: 2010, s. 144.
  48. ↑ Rudolf Leroch-Orlot. Zasady gospodarki amunicją. „Przegląd Piechoty”. 3, s. 353-375, 1937.
  49. ↑ Bibliografia. Czasopisma polskie 37 r.. „Przegląd Artyleryjski”. 4, s. 624, 1937.
  50. ↑ M.P. z 1931 r. nr 18, poz. 31 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  51. ↑ Łodzianie odznaczeni „Krzyżem Niepodległości”. „Głos Poranny”, s. 8, Nr 23 z 23 stycznia 1931.
  52. 1 2 3 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 294.
  53. ↑ Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 8, Nr 2 z 20 kwietnia 1966 „za zasługi w długoletniej pracy państwowo-społecznej dla Polski”.
  54. ↑ M.P. z 1928 r. nr 65, poz. 89 „za zasługi na polu pracy oświatowej w wojsku”.
  55. ↑ Odznaczeni łodzianie. „Ilustrowana Republika”, s. 6, Nr 81 z 21 marca 1928.
  56. ↑ Złote, srebrne i bronzowe krzyże zasługi dla oficerów garnizonu łódzkiego. „Hasło Łódzkie”, s. 8, Nr 229 z 19 sierpnia 1928.
  57. ↑ Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 304.
  58. ↑ Na podstawie fotografii z 1934 r. (infobox).
  59. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 19 z 12 grudnia 1929 r., s. 362.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.