Rudolf Kostecki
podpułkownik broni pancernych
Data i miejsce urodzenia

25 stycznia 1894
Zborów

Data śmierci

?

Przebieg służby
Siły zbrojne

Cesarsko-królewska Obrona Krajowa
Wojsko Polskie

Jednostki

Ośrodek Zapasowy Broni Pancernych typ II nr 2

Stanowiska

dowódca ośrodka

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Rudolf Antoni Kostecki (ur. 25 stycznia 1894 w Zborowie, zm. ?) – podpułkownik broni pancernych Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 25 stycznia 1894 w Zborowie, w ówczesnym powiecie złoczowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Leona i Józefy z Wawrzynieckich. Został oficerem c. k. Obrony Krajowej, służąc jako chorąży w szeregach pułku piechoty Obrony Krajowej nr 32 (w 1917 roku przemianowanym na pułk strzelców nr 32) podczas I wojny światowej. Wiosną 1917 roku został mianowany podporucznikiem rezerwy Obrony Krajowej ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 roku. U schyłku wojny działał w konspiracyjnej organizacji „Wolność”.

Wstąpił do Wojska Polskiego w listopadzie 1918. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej w stopniu kapitana w szeregach 2 pułku strzelców podhalańskich, za co otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów piechoty. W 1923 roku pełnił służbę w dowództwie 2 Dywizji Górskiej w Przemyślu na stanowisku oficera sztabu dowódcy piechoty dywizyjnej, pozostając oficerem nadetatowym 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. Z dniem 1 lutego 1925 został przydzielony do Oddziału Wyszkolenia Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu na stanowisko kierownika referatu. W 1928 roku był kwatermistrzem w 1 pułku czołgów w Poznaniu. Z dniem 1 lipca 1931 roku został przeniesiony z byłego II batalionu 1 pułku czołgów w Żurawicy do 2 pułku pancernego w tym samym garnizonie. W 1932 roku był dowódcą batalionu w 2 pułku pancernym w Żurawicy. 17 stycznia 1933 roku został awansowany na stopień podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 7 czerwca 1934 roku, po rozformowaniu 2 pułku pancernego, został przeniesiony do 3 batalionu czołgów i samochodów pancernych w Warszawie na stanowisko dowódcy. 22 grudnia 1934 roku został przeniesiony do 1 batalionu czołgów i samochodów pancernych w Poznaniu na stanowisko dowódcy batalionu. W następnym roku dowodzona przez niego jednostka została przeformowana w 1 batalion pancerny. Batalionem dowodził do mobilizacji w sierpniu 1939. W międzyczasie został przeniesiony do korpusu oficerów broni pancernych, grupa liniowa. W Poznaniu pełnił funkcję prezesa Automobilklubu Wielkopolskiego.

W kampanii wrześniowej walczył na stanowisku dowódcy Ośrodka Zapasowego Broni Pancernych typ II nr 2 w Lublinie. 18 września 1939 przekroczył granicę z Rumunią, gdzie został internowany, a w 1941 przekazany Niemcom. 14 marca 1941 przybył do Oflagu VI E Dorsten, a 17 września 1942 został przeniesiony do Oflagu VI B Dössel. Po uwolnieniu z niewoli wrócił do Polski i został zarejestrowany w jednej z rejonowych komend uzupełnień.

Ordery i odznaczenia

4 kwietnia 1938 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości ponownie rozpatrzył jego wniosek. lecz Krzyża Niepodległości mu nie przyznał.

Przypisy

  1. 1 2 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-12-23]..
  2. ↑ Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 345.
  3. ↑ Mianowania w c. i k. obronie krajowej. „Gazeta Lwowska”, s. 4, nr 79 z 6 kwietnia 1917.
  4. ↑ Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 114.
  5. ↑ Giza 2003 ↓, s. 32.
  6. ↑ Ludwik Migdał: Zarys historji wojennej 2-go Pułku Strzelców Podhalańskich. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 32, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 115, 379, 409.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 75, 328.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 70 z 4 lipca 1925 roku, s. 359.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 13 lutego 1925 roku, s. 72.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 112, 176.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 251.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 28, 732.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 18 stycznia 1933 roku, s. 1.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 160.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 257.
  17. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 791.
  18. 1 2 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 231.
  19. ↑ Prezesi AW. aw.poznan.pl. [dostęp 2015-05-26].
  20. ↑ Poświęcenie wnętrz Automobilklubu Wielkopolskiego w Poznaniu. audiovis.nac.gov.pl. [dostęp 2015-05-26].
  21. ↑ Giza 2003 ↓, s. 37, 39.
  22. ↑ Straty ↓.
  23. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-12-23]..
  24. ↑ M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 96 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  25. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 19 marca 1937 roku, s. 1.
  26. ↑ M.P. z 1931 r. nr 251, poz. 335 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  27. 1 2 3 Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 114, 345.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.