Royal New Zealand Air Force
Państwo

 Nowa Zelandia

Siły zbrojne

Siły Obronne Nowej Zelandii

Nazwa skrócona

RNZAF

Data utworzenia

1 kwietnia 1937

Znak rozpoznawczy

Motto

Per ardua ad astra

Royal New Zealand Air Force (RNZAF, Maori: Te Tauaarangi o Aotearoa, z ang. Królewskie Nowozelandzkie Siły Powietrzne) – jeden z trzech rodzajów Sił Obronnych Nowej Zelandii odpowiedzialny za obronę powietrzną kraju. Od 1923 roku działały pod auspicjami Royal Air Force jako New Zealand Permanent Air Force (w 1934 przemianowane na obecną nazwę RNZAF), wykorzystując samoloty podarowane przez Wielką Brytanie z powojennych nadwyżek. W 1937 roku zreformowano je jako niezależna służba. Lotnictwo brało czynny udział w działaniach podczas II wojny światowej w Europie i na Pacyfiku. W szczytowym okresie wojny RNZAF liczyły 34 eskadry, z czego 25 służyło poza granicami kraju, a personel liczył 41 tys. osób w 1945 roku. Po wojnie angażowały się w zwalczanie zbrojnej partyzantki komunistycznej w Malezji oraz operacje pokojowe na Cyprze i w Singapurze. Na samolotach początkowo malowano symbol RAF-u, w okresie II WŚ wprowadzono nowe błękitne koło na tle białego prostokąta z białym okręgiem i złotymi krawędziami, pod koniec lat 60. symbol RAF-u zastąpiono aktualnym znakiem z ptakiem Kiwi. Z powodu przesłanek ekonomicznych i ekologicznych w 2001 roku Nowa Zelandia zaprzestała wykorzystywania samolotów bojowych, rezygnując jednocześnie z możliwości zakupu samolotów F-16 oferowanych przez USA. Do 2003 lotnictwo zostało wtedy zredukowane do około 2,5 tys. ludzi i 53 statków powietrznych. W ramach modernizacji w ostatnich latach wymiana objęła trzy typy wykorzystywanych śmigłowców.

Bazy

  • Baza Ohakea (Manawatu-Wanganui)
    • No. 3 Squadron — UH-1 Iroquois
    • No. 42 Squadron — Beech King Air B200
    • Pilot Training Squadron — CT-4E Airtrainer
    • Central Flying School — CT-4E Airtrainer
  • Baza Auckland
    • No. 5 Squadron — P-3 Orion
    • No. 6 Squadron — SH-2 Seasprite
    • No. 40 Squadron — C-130 Hercules/Boeing 757
  • Baza Woodbourne (Blenheim)
    • punkt serwisu i szkolenia naziemnego

Wyposażenie

Obecnie

Zdjęcie Samolot Producent Typ Wersja Liczba sztuk Uwagi
Lockheed P-3 Orion Stany Zjednoczonemorski patrolowiecP-3K6W służbie od 1966.
Lockheed C-130 Hercules Stany Zjednoczonetaktyczny transportowiecC-130H(NZ)5W służbie od 1965.
Boeing 757 Stany Zjednoczonestrategiczny transportowiec757-2002Transport wojska/VIP/ewakuacja medyczna. W służbie od 2003.
Beechcraft King Air Stany ZjednoczonetreningowyB2002W służbie od 1998.
Beechcraft T-6 Texan II Stany ZjednoczonetreningowyT-6C11W styczniu 2014 zamówiono 11 T-6C. Wszystkie dostarczono do końca 2015 roku.
PAC CT/4 Airtrainer Nowa ZelandiatreningowyCT-4E12W służbie od 1998.
Agusta A109 Włochyśmigłowiec użytkowyA109LUH(NZ)5Dostarczono 8. W służbie od 2011.
Kaman SH-2G Super Seasprite Stany Zjednoczoneśmigłowiec ZOPSH-2G(NZ)5Zamówiono osiem używanych SH-2G(I). W służbie od 2001.
NHI NH90 Francjaśmigłowiec transportowy
Search and Rescue
8

W przeszłości

Bojowe

Patrolowe

Treningowe

Transportowe/użytkowe

  • Porterfield 35W – 1.
  • Airspeed Oxford – 229 w latach 1938–1954.
  • de Havilland Dragon – 2 w latach 1939–1944.
  • de Havilland Express – 3 w latach 1939–1943.
  • De Havilland Dragon Rapide – 14 w latach 1939–1953.
  • Avro Anson – 25 w latach 1942–1952.
  • Lockheed Model 18 Lodestar – 9.
  • Douglas Dakota – 49 w latach 1943–1977.
  • Miles Aerovan – 4.
  • Auster J/5 Adventurer – 7 w latach 1947–1970.
  • Airspeed Consul – 6 w latach 1948–1954.
  • de Havilland Devon – 30 w latach 1948–1981.
  • Handley Page Hastings C.3 – 4.
  • Hawker Siddeley Andover C.1 – 10 w latach 1976–1998.
  • Bristol Freighter – 12 w latach 1951–1977.
  • Douglas DC-6 – 3 w latach 1961–1968.
  • AESL CT4 Airtourer – 4 w latach 1970–1993.
  • Fokker F-27-100 Friendship – 3.
  • Cessna 421C – 3 w latach 1981–1991.
  • Boeing 727 – 2 w latach 1981–2003.

Śmigłowce

Przypisy

  1. ↑ World Air Forces 2013, 11 grudnia 2012, flightglobal.com. flightglobal.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-13)]. Dostęp: 2012-12-15.
  2. ↑ Nowa Zelandia kupiła T-6C
  3. ↑ Maksymilian Dura, Nowa Zelandia wymienia samoloty treningowe [online], defence24.pl, 30 stycznia 2014 [zarchiwizowane z adresu 2017-03-15].
  4. ↑ Bell 205 in Royal New Zealand Air Force - Helicopter Database [online], www.helis.com [dostęp 2017-11-20] (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.