Romuald Salnicki
major sperów
Data i miejsce urodzenia

24 października 1896
Bereściany

Data i miejsce śmierci

1940
Charków

Przebieg służby
Lata służby

1917–1940

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Inspektorat Saperów Sztabu Głównego

Stanowiska

wykonawca studiów

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Romuald Salnicki (ur. 24 października 1896 w Bereścianach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major saperów inżynier Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 24 października 1896 w Bereścianach, w ówczesnym powiecie łuckim guberni wołyńskiej, w rodzinie Wiktora i Józefy z Sałajów. Absolwent gimnazjum z maturą w Łucku. W 1917 wcielony do Szkoły Miczmanów czasu wojny Obrony Brzegów Morskich w Nowym Peterhofie.

W lutym 1919 wstąpił do Wojska Polskiego jako ochotnik i w stopniu szeregowca został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Chełm. 1 kwietnia tego roku został przydzielony jako oficer do Stacji Zbornej Oficerów w Lublinie, a 1 maja 1919 do 35 pułku piechoty. Walczył do 1921 w wojnie przeciwko bolszewikom.

W 1921 ukończył kurs w Centrum Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Generalnego w Krakowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 2801. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1923 został przyjęty do Oficerskiej Szkoły Topografów. Po ukończeniu szkoły skierowany do WIG jako kartograf. 19 marca 1928 został mianowany na stopień kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 311. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W styczniu 1930 został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów geografów z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku w WIG. W 1930 w Komendzie Garnizonu m. st. Warszawa. Studiował na Wydziale Budownictwa Wodnego Politechniki Warszawskiej, uzyskał dyplom inżyniera hydrotechnika. W marcu 1932 został przeniesiony z korpusu oficerów geografów do korpusu oficerów inżynierii i saperów z równoczesnym przeniesieniem z WIG do Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych i pozostawieniem na etacie rezerwy personalnej Kierownictwa Fortyfikacji Sztabu Głównego. W 1932 pełnił służbę w Sztabie Głównym. Kierował robotami fortyfikacyjnymi na Polesiu. Później w Wydziale Fortyfikacji Departamentu Budownictwa MSWojsk. Z dniem 1 lutego 1935 został przydzielony do Ministerstwa Komunikacji na sześciomiesięczną praktykę. 30 lipca tego roku został odwołany z praktyki i przydzielony do dyspozycji inspektora armii gen. dyw. Tadeusza Piskora, do 1 czerwca 1936. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 i 21. lokatą w korpusie oficerów saperów. W marcu 1939 był oficerem rezerwy personalnej oficerów Inspektoratu Saperów Sztabu Głównego przydzielonym do składu osobowego generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych w Krakowie, gen. bryg. Antoniego Szyllinga na stanowisko wykonawcy studiów.

W kampanii wrześniowej ewakuował się z GISZ na południowy wschód Polski. Wzięty do niewoli przez Sowietów, osadzony w Starobielsku. Został zamordowany wiosną 1940 w Charkowie.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Uwagi

  1. ↑ 24 października jest datą urodzenia wg kalendarza juliańskiego.
  2. ↑ Romuald Salnicki w wypełnionym własnoręcznie kwastionariuszu kawalera Orderu Virtuti Militari napisał, że nie służył w „formacjach polskich przed 11/XI 1918 r.”, natomiast w „Księdze Cmentarnej Polskiego Cmentarza Wojennego” pojawiła się informacja o jego służbie w I Korpusie Wschodnim.

Przypisy

  1. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 1.
  2. 1 2 3 4 5 6 Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 469.
  3. ↑ Kolekcja ↓, s. 3, 4.
  4. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 3.
  5. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 4.
  6. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 120.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 19 marca 1928 roku, s. 53.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 21 stycznia 1930 roku, s. 6.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 264.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 228.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 254, 423.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 6 lutego 1935 roku, s. 5.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 102.
  14. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 244.
  15. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 418, 427.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 19 marca 1921 roku, s. 481.
  17. ↑ M.P. z 1934 r. nr 64, poz. 98.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.