Roman Siła-Nowicki

Roman Siła-Nowicki
kapitan
Data urodzenia

21 kwietnia 1893

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

18 Dywizja Piechoty (II RP) 50 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych

Stanowiska

dowódca batalionu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka)

Odznaczenia

Roman Siła-Nowicki (ur. 21 kwietnia 1893 r. w guberni samarskiej) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, starosta ropczycki oraz włodzimierski.

Życiorys

W początkowym okresie formowania Wojska Polskiego przydzielony został do dowództwa 18 Dywizji Piechoty. Następnie na podstawie rozkazu L. 1868 przeniesiony został z 18 Dywizji Piechoty do 50 pułku piechoty Strzelców Kresowych im. Francesco Nullo, gdzie w okresie wojny polsko-bolszewickiej pełnił funkcję dowódcy I batalionu. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w dowództwie Odcinka Kordonowego Równo, a jego oddziałem macierzystym był 50 pułk piechoty. W 1922 roku został przeniesiony do rezerwy.

Do 1934 r. pracownik Starostwa Powiatowego w Brasławiu, jak również członek oraz delegat zarządu Powiatowej Federacji Polskiego Związku Obrońców Ojczyzny w Brasławiu. W okresie od 1934 do 1937 roku pełnił funkcję starosty powiatu ropczyckiego, wówczas wraz z dr Kazimierzem Duchem podjął inicjatywę przeniesienia siedziby powiatu do Dębicy, co nastąpiło w 1937 r. Podczas powodzi w 1934 r. stanął na czele Powiatowego Komitetu Przeciwpowodziowego, wykazał się również jako działacz społeczny między innym przewodniczył Towarzystwu Przyjaciół Akademika oraz Powiatowemu Związku Straży Pożarnych RP w Ropczycach. Przyczynił się również do powstania tygodnika Głos Ziemi Ropczyckiej, którego redaktorem był Władysław Łukasik. W okresie od 1938 do 1939 roku pełnił funkcję starosty powiatu włodzimierskiego Prywatnie był filatelistą. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera B14-7-16).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

Bibliografia

  • Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924.
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934.
  • Dziennik Personalny z 1925 r., Ministerstwo Spraw Wojskowych, Nr 63.
  • Dziennik Personalny z 1921 r., Ministerstwo Spraw Wojskowych, Nr 14.
  • Dodatek do Dziennika Personalnego z 1922 r., Ministerstwo Spraw Wojskowych, Nr 9.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.