Rocznik miechowski – rocznik pochodzący z XIV wieku, uzupełniany współcześnie do 1434 roku.
Rocznik spisano na trzech kartach, włączonych w XV w. do większego kodeksu. W rękopisie z XIV w. zapiski wykonywane były jedną ręką do 1388, a następnie kilkunastoma rękami do 1434. Rękopis Rocznika miechowskiego spłonął w 1944 w Warszawie. Zachowały się jednak fotografie kart wykonane w okresie międzywojennym.
Oryginalna część Rocznika miechowskiego rozpoczyna się od 1290. Początek obejmuje 21 krótkich zapisek i stanowi wyciąg z innych roczników. Dalsza część stanowi jedno z najcenniejszych źródeł do dziejów Polski w XIV i na początku XV wieku. Zasadnicza część rocznika koncentruje się na wydarzeniach związanych z działalnością bożogrobców z Miechowa.
W Miechovii Samuela Nakielskiego zawarte są fragmenty zaczerpnięte z jakiejś rękopiśmiennej księgi klasztornej, różniące się od zachowanej wersji rocznika, stąd przypuszczenie badaczy, że istniał jeszcze jeden dawniejszy rocznik miechowski, sięgający co najmniej roku 1348.
Przypisy
- 1 2 Chojnacki 2012 ↓, s. 57.
- 1 2 3 4 5 Dąbrowski 1964 ↓, s. 68.
- 1 2 Chojnacki 2012 ↓, s. 58.
Bibliografia
- Artur Chojnacki. Dwie wersje „Rocznika miechowskiego” oraz jego nieznana kontynuacja (w świetle analizy „Miechovii” Samuela Nakielskiego). „Hereditas Monasteriorum”. 1, s. 51–71, 2012.
- Jan Dąbrowski: Dawne dziejopisarstwo polskie (do roku 1480). Wrocław–Warszawa–Kraków: Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, 1964, s. 68.