| pułkownik pilot | |
| Data i miejsce urodzenia |
2 stycznia 1902 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
16 sierpnia 1970 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1918–1948 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki |
40 pułk piechoty |
| Stanowiska |
d-ca dywizjonu 305 |
| Główne wojny i bitwy |
Obrona Lwowa |
| Późniejsza praca |
na emigracji w Londynie |
| Odznaczenia | |
Robert Beill (ur. 2 stycznia 1902 w Bolechowie, zm. 16 sierpnia 1970 w Londynie) – pułkownik, pilot kompanii balonowej, pilot pułku lotniczego we Lwowie; dowódca dywizjonu 305 Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, od 1942 dowódca baz lotniczych RAF; od 1968 Prezes Stowarzyszenia Lotników Polskich.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Mieczysława i Laury z Rotterów. W latach 1912–1916 uczęszczał do Wojskowej Wyższej Szkoły Realnej w Łobzowie. 14 grudnia 1918 wstąpił ochotniczo do Legii Oficerskiej w Przemyślu i od 20 grudnia służył w 1 Podolskim pułku piechoty. Uczestniczył w obronie Lwowa. W dniu 1 lutego 1919 powrócił do Szkoły Podchorążych w Krakowie. 5 maja 1919 zdał egzamin dojrzałości. Od 3 lipca do 1 listopada tego roku był uczniem 15. klasy Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. 1 stycznia 1920 został mianowany podporucznikiem w piechocie i przydzielony do Obozu Szkół Podoficerskich.
Od 26 maja 1920 służył w baonie zapasowym 40 pułku piechoty we Lwowie. W sierpniu został dowódcą kompanii i ponownie brał udział w obronie Lwowa. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 566. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był nadal 40 pp. 12 lutego 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski awansował go z dniem 1 stycznia 1923 roku na porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1921 roku i 107. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W 1922 ukończył Centralną Szkołę Aerostatyczną i został dowódcą kompanii balonowej w V baonie balonowym w Brześciu nad Bugiem. 1 marca 1924 został odkomenderowany do Szkoły Pilotów w Bydgoszczy, w charakterze ucznia pilota. Szkolenie ukończył 19 czerwca 1925.
Otrzymał skierowanie do 6 pułku lotniczego we Lwowie, na stanowisko oficera technicznego eskadry. W kwietniu 1926 został oddelegowany na kurs instruktorski pilotażu przy Oficerskiej Szkole Lotnictwa w Grudziądzu, która od 14 kwietnia 1927 została przeniesiona do Dęblina. Od lipca 1926 kolejno pełnił obowiązki: szefa pilotażu w eskadrze treningowej, oficera materiałowego i d-cy 4 eskadry ćwiczebnej. Od 1 grudnia 1928 do połowy roku 1929 dowodził 3 eskadrą ćwiczebną, następnie ukończył III kurs d-ców eskadr.
W 1930 powrócił do 6 pułku lotniczego, gdzie pełnił obowiązki na stanowisku oficera taktycznego. 12 marca 1933 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 i 14. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych. Od lutego 1935 do 3 listopada 1937 był dowódcą 64 eskadry liniowej. Od końca 1937 został dowódcą dywizjonu ćwiczebnego w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa nr 1 w Dęblinie. Obowiązki te pełnił do wybuchu II wojny światowej. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 17. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa, grupa liniowa.
Dnia 17 września 1939 przekroczył granicę z Rumunią w Zaleszczykach. Rumunię opuścił 5 listopada i na statku Patria 12 listopada 1939 przybył do Francji. Otrzymał nominację na d-cę I dywizjonu podoficerskiego w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa Lyon-Bron. Od 4 marca 1940 na lotnisku Blida w Algierze dowodził Szkołą Strzelania i Bombardowania dla polskich lotników. W 1940 po upadku Francji został ewakuowany do Anglii.
Przybył do Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Blackpool, gdzie został zarejestrowany z numerem P-1018 w Polskich Siłach Powietrznych. W Jednostce Szkolenia Operacyjnego (OTU – Operational Training Unit) w Benson odbył przeszkolenie lotnicze i przygotowanie do lotów bojowych.
W 1941 rozpoczął służbę w 304 dywizjonie bombowym „Ziemi Śląskiej". Od 10 sierpnia 1941 do 20 kwietnia 1942 był d-cą 305 dywizjonu bombowego „Ziemi Wielkopolskiej", a następnie został szefem szkolenia w powietrzu w 18 OTU w RAF Bramcote. W latach 1942–1943 był komendantem bazy lotniczej RAF Hemswell. Od 27 sierpnia 1943 do 16 kwietnia 1944 był oficerem łącznikowym przy sztabie RAF Bomber Command.
W kwietniu 1944 został wysłany drogą lotniczą do Włoch w celu przekazania w imieniu gen. Mateusza Iżyckiego grupie cichociemnych w składzie: ppłk pil. Jan Biały, kpt. pil. Jerzy Iszkowski, kpt. pil. Bronisław Lewkowicz oraz por. technik Edmund Marynowski, bardzo wymowną, ale też lakoniczną instrukcję: Powiadomić dowódcę Armii Krajowej, że powstanie nie będzie wspierane lotnictwem.... Beill od stycznia 1945 do 1946 był komendantem bazy RAF Faldingworth. Po demobilizacji w 1946 został na emigracji w Wielkiej Brytanii. W okresie od 7 czerwca 1968 do 6 stycznia 1969 Prezesem Stowarzyszenia Lotników Polskich w Wielkiej Brytanii.
Był żonaty z Zofią (1902–1991). Zmarł w Londynie 16 sierpnia 1970. Pochowany na South Ealing Cemetery w Londynie.
Awanse
- major – od 10 sierpnia 1941
- podpułkownik – w 1943
- pułkownik – w 1944
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 09184
- Krzyż Walecznych (czterokrotnie)
- Srebrny Krzyż Zasługi (19 marca 1931)
- Medal Lotniczy (czterokrotnie)
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
- 1 2 3 CAW. Ap-,383+11448,2810, Waldemar Wójcik
- ↑ Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 444.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 17 stycznia 1920 roku, s. 2.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 132.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 15 lutego 1923 roku, s. 96.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 12 lutego 1924 roku, s. 61.
- ↑ Pawlak ↓.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 14 marca 1933 roku, s. 48.
- 1 2 3 4 Lotnicza Akademia Wojskowa, Biblioteka Główna, Życiorys Roberta Beilla
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 474.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 207.
- ↑ Król ↓.
- ↑ Iszkowski i b ↓.
- ↑ Iszkowski i c ↓.
- ↑ Historia Stowarzyszenia Lotników Polskich
- ↑ Grobowiec Roberta Beilla
- 1 2 3 4 5 Krzystek ↓.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 103 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-09-07].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Tadeusz Jerzy Krzystek, [Anna Krzystek]: Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii w latach 1940–1947 łącznie z Pomocniczą Lotniczą Służbą Kobiet (PLSK-WAAF). Sandomierz: Stratus, 2012. ISBN 978-83-61421-59-7. OCLC 276981965.
- Wacław Król, Zarys działań polskiego lotnictwa w Wielkiej Brytanii 1940–1945, WKŁ.
- Wacław Lenkiewicz, Andrzej Sujkowski, Hugo Zieliński: Księga Pamiątkowa 1830–29 XI 1930. Szkice z dziejów piechoty polskiej. Ostrów-Komorowo: Szkoła Podchorążych Piechoty, 1930.
- Jerzy Płoszajski, Technicy Lotnictwa Polskiego na Zachodzie 1939–1946.
- Jerzy Pawlak: Absolwenci Szkoły Orląt: 1925–1939. Warszawa: Retro-Art, 2009. ISBN 83-87992-22-4. OCLC 69472829.
- Jerzy Iszkowski, Dywizjon 304: Bomber Command, Coastal Command, Polskie Skrzydła nad Atlantykiem, t. 3, Życie będzie biegło dalej aż kark skręci, Warszawa: Wacław Iszkowski, 2018b, ISBN 978-83-947963-4-1.
- Jerzy Iszkowski, Powrót: Cichociemny, t. 4, Życie będzie biegło dalej aż kark skręci, Warszawa: Wacław Iszkowski, 2018c, ISBN 978-83-947963-5-8.
- Jerzy R. Konieczny, Tadeusz Malinowski: Mała encyklopedia lotników polskich. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1983. ISBN 83-206-0337-4. OCLC 830230270.
- Krzysztof Mroczkowski, Andrzej Olejko, Nocnych Lotów Świadectwa, Polskie Dywizjony Bombowe w latach drugiej wojny światowej we wspomnieniach, Kraków: Acta Aeronautica, Muzeum Lotnictwa w Krakowie, 2011, ISBN 978-83-931259-1-3.