Retsina (czasem retzina, nwgrc.: Ρετσίνα) – popularne greckie wino aromatyzowane, wyrabiane z dodatkiem żywicy sosny alepskiej. Produkowana przede wszystkim w regionie Attyki, wokół Aten. Retsina uzyskała oficjalny status wyrobu regionalnego. Roczna produkcja sięga 500 000 hl. Na cześć napoju nazwano asteroidę (2303) Retsina.

Winogrona i wino

Wino, o złotożółtym kolorze najczęściej produkuje się z odmiany savatiano (często używa się także nazwy savvatiano). Spośród innych odmian używa się muscatów, asirtiko i rhoditis. Wino retsina występuje w trzech odmianach: podstawowej białej, a rzadziej czerwonej i różowej. Zapach retsiny jest specyficzny i może kojarzyć się z terpentyną.

Żywica w retsinie

W starożytności żywicą nasączano porowate amfory, w których przechowywano wina. Najstarsze znalezione ślady pochodzą z XIII w. p.n.e. Żywica służyła konserwacji, ograniczeniu parowania przez pory albo zamaskowaniu zapachu kwaśniejącego wina. Niegdyś żywicą nasączano amfory albo beczki, później zaczęto ją dodawać bezpośrednio do moszczu. Jej zawartość nie przekracza 10 g/l.

Retsina w tradycji greckiej

Trunek ma zarówno zagorzałych zwolenników, jak i przeciwników; chętnie jest pijany zwłaszcza przez starsze pokolenie i turystów. Niektóre tawerny nabywają moszcz winny i winifikują go z dodatkiem żywicy we własnym zakresie. Podobnie jak inne białe wina retsinę podaje się schłodzoną do ok. 8-10 °C. W przeciwieństwie do innych win, do serwowania retsiny zamiast kieliszków używa się szklaneczek. Typowymi zestawieniami kulinarnymi są dania kuchni greckiej: ryby, owoce morza i lekkie dania mięsne. Grecy chętnie piją retsinę do przekąsek (meze, odpowiednik hiszpańskich tapas).

Przypisy

  1. 1 2 3 Hugh Johnson, Jancis Robinson: Wielki atlas świata win. Buchmann, 2008, s. 283. ISBN 978-83-7670-164-6. (pol.).
  2. 1 2 Fiévez, Rumrich i Feiten i in. 2009 ↓, s. 731.
  3. 1 2 3 4 5 6 MacNeil 2001 ↓, s. 615.
  4. 1 2 3 Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012, s. 545. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.).
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Joanna Cieślewska, Alina Kwapisz, Jolanta Góra, Krystyna Koziorowska i in.: Kuchnia grecka. Tradycje, smaki, potrawy. New Media Concept, 2008. ISBN 978-83-89840-53-0. (pol.).
  6. 1 2 3 4 Jørgen Mønster Pedersen, Arne Ronold: Wina świata. Warszawa: Rosner i wspólnicy, 2003, s. 210-212. ISBN 83-89217-24-4. (pol.).
  7. ↑ Lutz D. Schmadel: Dictionary of Minor Planet Names. Berlin: Springer, 2012, s. 179. ISBN 978-3-642-29717-5. (ang.).
  8. ↑ Haris Warwoglis: Αστεροειδείς σε... -όπουλος. tovima.gr, 2012-04-01. [dostęp 2014-04-29]. (gr.).
  9. ↑ Fiévez, Rumrich i Feiten i in. 2009 ↓, s. 725.
  10. ↑ MacNeil 2001 ↓, s. 78.
  11. ↑ MacNeil 2001 ↓, s. 613.
  12. ↑ Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 13. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.).
  13. ↑ MacNeil 2001 ↓, s. 607.
  14. ↑ MacNeil 2001 ↓, s. 605.
  15. ↑ MacNeil 2001 ↓, s. 609.
  16. ↑ Fiévez, Rumrich i Feiten i in. 2009 ↓, s. 728.

Bibliografia

  • Patrick Fiévez, Sabine Rumrich, Klaus Feiten i in.: Kraje śródziemnomorskie. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.).
  • Karen MacNeil: The Wine Bible. Nowy Jork: Workman Publishing, 2001. ISBN 978-1-56305-434-1. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.