Remigiusz Mielcarek (ur. 28 kwietnia 1957 w Poznaniu, zm. 18 listopada 2012 w Puszczykowie) – polski botanik, badacz flory tropików, doktor nauk biologicznych, pisarz, podróżnik i poliglota. Profesor zwyczajny Międzynarodowej Akademii Nauk w Republice San Marino, wykładowca Międzynarodowego Studium Turystyki i Kultury w Bydgoszczy.

Życiorys

Od października 2005 był również stałym wykładowcą, a od lipca 2008 rektorem i profesorem nadzwyczajnym Wyższej Szkoły Zawodowej „Kadry dla Europy” w Poznaniu. W lipcu 2009 zrezygnował z funkcji rektora. Od października 2009 r. wykładał między innymi przedmiot „turystyka na krańcach świata” na studiach magisterskich w Wielkopolskiej Wyższej Szkole Turystyki i Zarządzania w Poznaniu. Od maja 2010 r. redagował zeszyty naukowe Studia Periegetica.

Remigiusz Mielcarek jest autorem 153 publikacji, z czego 52 zostały wydane poza granicami polski w językach: francuskim, angielskim, hiszpańskim, łacinie i esperanto. Opisał 18 dotąd nieznanych nauce gatunków roślin kwiatowych i jeden nowy rodzaj systematyczny (Bampsia, wraz z prof. S. Lisowskim) z terenów Afryki Środkowej. Na jego cześć nowo odkryty tropikalny gatunek roztocza glebowego (pajęczaki) nazwano Hoplophthiracarus mielcareki.

Publikacje

Wydane przez Wydawnictwo Sorus w Poznaniu (wiadomości zawarte w tych wydawnictwach zostały zebrane na miejscu podczas licznych podróży, zawierają wyłącznie własne doświadczenia).

• Indonezja we mgle (reportaż). Poznań 1994 (wyd. II 2001), s. 184.
• Singapur (przewodnik, wspólnie z K. Gosławskim). Poznań 1996 (wyd. II 2000), s. 92.
• Jerozolima (przewodnik). Poznań 1997 (wyd. II 2000), s. 112.
• Bangkok (przewodnik). Poznań 1997 (wyd. II 2001), s. 104.
• Poradnik obieżyświata. Poznań 1998 (wyd. II 1999, wyd. III 2000, wyd. IV 2001), s. 116.
• Szlaki dla obieżyświatów. Poznań 1998 (wyd. II 1999, wyd. III 2001), s. 296.
• Dżakarta (przewodnik). Poznań 1998, s. 92.
• Szlaki dla obieżyświatów II. Poznań 1999 (wyd. II 2001), s. 380.
• Listy afrykańskie (reportaże). Poznań 2000, s. 88.
• Kair (przewodnik). Poznań 2000, s. 104.
• Kapsztad (przewodnik). Poznań 2000, s. 80.
• San Marino (przewodnik). Poznań 2001, s. 83.
• Watykan (przewodnik). Poznań 2002, s. 139.
• Szlaki dla obieżyświatów III. Poznań 2002, s. 204.
• Szlaki dla obieżyświatów IV. Poznań 2002, s. 236.
• Mikrokraje Europy. Poznań 2005 (wyd. II 2006), s. 146.
• Sztuka taniego podróżowania. Poznań 2006, s. 198.
• Monako (przewodnik). Poznań 2010, s. 74.

Najważniejsze wyprawy

Do 2005 odwiedził 244 kraje świata (państwa suwerenne bądź terytoria zależne).

Do końca 2011 roku odwiedził łącznie 287 krajów (suwerenne bądź terytoria zależne) na wszystkich VII kontynentach z łącznej liczby 306.

• 1972 – Mongolia i Syberia, 30 dni
• 1977 – Afryka Zachodnia (Sahara Zachodnia, Mauretania, Senegal, Gambia, Sierra Leone, Liberia, Ghana), 101 dni
• 1980 – Dania, Szwecja, Norwegia i Finlandia, 67 dni rowerem
• 1981 – Kuba i Nikaragua, 296 dni
• 1982/1983 – Indie, 50 dni
• 1983 – Wietnam, 28 dni
• 1985 – Jukon i Alaska, 60 dni
• 1985/1986 – Kostaryka, Panama i USA, 70 dni
• 1986 – Ontario i Quebec, 21 dni; Floryda (Everglades), 18 dni
• 1987 – Hawaje, 30 dni; Nowa Fundlandia, 14 dni; Zatoka Jamesa (Kanada), 16 dni; Floryda (Everglades), 16 dni
• 1988 – Zatoka Jamesa, 18 dni; Nowa Fundlandia, 16 dni; Zatoka Hudsona (Północna Manitoba), 14 dni
• 1988/1989 – Ameryka Północna i Środkowa, 118 dni
• 1989 – Europa Zachodnia, 62 dni; Kanada (od Montrealu po Vancouver), 26 dni; Dominikana, 14 dni
• 1990 – Kebek i Ontario, 14 dni; Dookoła Pacyfiku, 198 dni
• 1990/1991- Dookoła świata, 353 dni
• 1991/1992 – Od Borneo do Cypru, 122 dni
• 1992/1993 – Ameryka Południowa i wyspy Morza Karaibskiego, 148 dni
• 1993/1994 – Dookoła Świata, 345 dni
• 1995 – Azja Południowo-Wschodnia, 120 dni
• 1995/1996 – Afryka i Bliski Wschód, 335 dni
• 1997 – Azja Południowo-Wschodnia, 211 dni
• 1998 – Od Chile po Grenlandię, 242 dni
• 1999 – Afryka Wschodnia, Madagaskar, Komory, Reunion, Mauritius i Seszele, 93 dni; Dookoła Świata, 184 dni
• 2000 – Subkontynent Indyjski, 111 dni; Azory, Madera, Maroko i Tunezja, 60 dni
• 2001 - Norwegia i Spitsbergen, 32 dni; Ameryka Południowa z Wyspami Galapagos i Amazonią oraz Antyle Holenderskie, 89 dni; Azja Południowo-Wschodnia, Oman i Zjednoczone Emiraty Arabskie, 103 dni
• 2001/2002 – Indonezja, Australia, Papua-Nowa Gwinea i Timor Wschodni, 165 dni
• 2003 – Ameryka Południowa, Falklandy i Antarktyda, 98 dni; Iran, Azerbejdżan, Nagorno Karabah, Gruzja, Armenia, Południowa Osetia, 63 dni
• 2004 – Ameryka Południowa (od Ziemi Ognistej do Rio de Janeiro), 90 dni; Indonezja Malezja, Tajlandia, 49 dni
• 2005 – Afryka Zachodnia, 69 dni; Borneo, 30 dni; Libia i Tunezja, 16 dni; Portugalia, Hiszpania, Gibraltar i Maroko, 30 dni; Tajlandia, Laos, Kambodża, Hongkong, 49 dni
• 2006 – Ameryka Południowa (Peru, Boliwia, Chile, Argentyna, Urugwaj, Brazylia i Paragwaj), 70 dni; Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra i Albania, 16 dni; Rosja: Bajkał i Buriacja, 27 dni; USA i Kanada, 50 dni
• 2007 – Etiopia, Dżibuti, Somaliland, Jemen i Kuwejt, 55 dni; Borneo i Sumatra, Tuvalu, Wallis i Futuna, Australia, 78 dni
• 2008 – Indie i Andamany, 43 dni; Kazachstan, Kirgistan, Tadzykistan i Uzbekistan, 42 dni; Półwysep Arabski w tym Arabia Saudyjska, Katar i Bahrajn, 17 dni
• 2009 – indonezyjska Papua, Sulawesi i Filipiny, 81 dni; Kamczatka, Chiny, Korea Północna, 60 dni
• 2010 – Mauritius i Rodrigues, 15 dni; Uganda, Ruanda, Burundi i Dem. Rep. Kongo, 32 dni; Cypr Północny, 8 (pierwsza) i 9 dni (druga wyprawa)RPA, Wyspa św. Heleny i Wyspa Wniebowstąpienia, 30 dni; Iran 14 dni
• 2011 – Izrael i Egipt 15 dni, Irak i Turcja 15 dni, Abchazja 15 dni, Wyspa św. Tomasza i Gabon 33 dni, Kamerun 18 dni, Wyspa Robinsona Crusoe, Wyspa Wielkanocna, Pitcairn, Raivavae i Tahiti 32 dni

Przypisy

Bibliografia

• Dr Remigiusz Mielcarek, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2017-04-24] .